A-Infos (nl) Holland, VRIJ: Federatie v. Vrij Socialisme - Oprichtingsmanifest (ca, de, en, it, fr, pt, tr)[machine vertaling]

INLEIDING 3
ONZE POLITIEKE BEGINSELEN 4
WAT WIJ ONDER ANARCHISME VERSTAAN 4
WAT VOOR ANARCHISTEN WIJ ZIJN 5
WAT IS VRIJ SOCIALISME 6
HOE WIJ DE SAMENLEVING BEGRIJPEN 7
HET KAPITALISTISCH -STATELIJK SYSTEEM 8
ECOLOGIE 10
IMPERIALISME EN NATIONALISME 11
INTERSECTIONALITEIT 12
RACISME 13
PATRIARCHAAT 14
ONZE ORGANISATORISCHE BEGINSELEN 16
DE ROL VAN DE ANARCHISTISCHE ORGANISATIE 16
DE WERKING VAN DE ANARCHISTISCHE ORGANISATIE 16
ONZE ALGEMENE STRATEGIE 18
VOLKSMACHT OPBOUWEN 18
REVOLUTIONAIRE SOCIALE TRANSFORMATIE 20
DE OVERGANG NAAR HET VRIJ SOCIALISME 22
ONS TRAJECT 25
ONZE MILITANTSCHAP 28

Inleiding
Wij zijn een revolutionaire anarchistische organisatie in Nederland.

Wij streven naar een ecologische samenleving die van onderop is 
opgebouwd, waarin mensen samen beslissen over hun werk, hun 
gemeenschappen en de grond waarop zij leven. Een samenleving die draait 
om de behoeften en verlangens van iedereen, niet om de privileges van 
enkelen. Daarvoor moeten wij de ketenen van de klassenmaatschappij 
doorbreken.

Het huidige systeem zaait overal verwoesting en verderf: oorlog en 
militarisme, oprukkend nationalisme, witte suprematie, zionisme, 
patriarchaat, klimaatontwrichting, economische instabiliteit, 
bestaansonzekerheid en onbegrensde uitbuiting. Dat is geen toe val. Het 
zijn de gevolgen van een systeem van overheersing dat precies doet 
waarvoor het is ontworpen. En het kan worden ontmanteld en vervangen.

Vanuit die overtuiging is de Federatie voor Vrij Socialisme (FVS) 
ontstaan, die in 2026 zal starten met haar eerste gefedereerde 
afdelingen in Amsterdam en Rotterdam Den Haag. Zij is het resultaat van 
opgebouwde ervaring en studie. Wij staan in de traditie van het 
specifiek georganiseerde anarchisme, verwant aan het platformisme en het 
especifismo: anarchisten hebben een eigen organisatie nodig, met 
gedeelde ideeën, theorie en praktijk, die deelneemt aan de bredere 
strijd van de onderdrukten.

Eenheid kan niet rusten op holle leuzen. We moeten haar samen opbouwen, 
toetsen aan onze successen en nederlagen, en haar laten wortelen in de 
doorleefde klassenstrijd van vroeger en nu.

Dit manifest is ons vertrekpunt. Het legt uit waar we voor staan, hoe we 
ons organiseren en hoe we willen strijden. Vanaf hier bouwen we verder.

Onze politieke beginselen

Wat wij onder anarchisme verstaan
Het is van belang duidelijk te maken waar we voor staan. Alleen dan kan 
onze eenheid berusten op werkelijke overeenstemming en niet op valse 
aannames. Het woord "anarchist" wordt tegenwoordig zo breed gebruikt dat 
het standpunten dekt die elkaar regelrecht tegenspreken. Wanneer men die 
standpunten samenvoegt, blijft er een organisatie over die op weinig 
anders berust dan kritiek: de leden zijn het eens over waar zij tegen 
zijn, maar niet over wat er moet gebeuren of waarom. Als anarchisme 
alles kan betekene n, betekent het al gauw niets meer.

Hierom zijn we specifiek over wat we zijn: we zijn anarchisten en 
begrijpen het anarchisme als een linkse politieke ideologie, een 
libertaire, revolutionaire vorm van socialisme. We willen de onderdrukte 
klassen strategisch organiseren, zodat zij strijden voor hun eigen 
materiële belangen en een sociale revolutie tot stand brengen die een 
vrij-socialistische samenleving vestigt.

Voor ons is anarchisme geen levensstijl of levensbeschouwing die met 
puriteinse ijver bewaakt moet worden, maar een pragmatisch politiek 
project om de samenleving te veranderen. De definitie die we hanteren is 
geworteld in de werkelijke geschiedenis van het anarchisme: in hoe het 
is ontstaan en in hoe anarchisten het woord de afgelopen anderhalve eeuw 
hebben gebruikt. Uit die geschiedenis leiden we de kernbeginselen af, en 
definities die we te ruim, te nauw of innerlijk tegenstrijdig achten, 
wijzen we af.

Aan het anarchisme ligt een ethiek ten grondslag die zich verzet tegen 
elke vorm van overheersing, of die nu economisch, politiek of cultureel 
is. Daaronder valt klassenoverheersing, maar evengoed patriarchaat, 
racisme, imperialisme, kolonialisme, validism e en elke andere vorm van 
onderdrukking. Het einddoel van het anarchisme is de totstandkoming van 
een vrij socialistische samenleving.

Die toekomst valt niet te winnen zonder klassenstrijd. Met klasse 
bedoelen we geen inkomensniveau, maar een verhouding van overheersing: 
wie de bestaansmiddelen bezit en beheert, van huisvesting en voedsel tot 
werkplekken, rijkdom, politieke instituties en de reproductie van 
ideeën. Om het huidige systeem van overheersing omver te werpen, is een 
onafhankelijke, georganiseerde en strijdbare macht van de onderdrukten 
nodig.

Wat voor anarchisten wij zijn
Wij geloven in de noodzaak van organisatie. Ze moet gedisciplineerd en 
formeel zijn, en bereid zijn verantwoording af te leggen. Het idee dat 
elke structuur op tirannie uitloopt, is een mythe, en losse individuen 
of verspreide affiniteitsgroepen kunnen geen revolutie dragen. Een 
revolutionaire strijd kan alleen standhouden door grootschalige 
coördinatie en gedeelde verantwoordelijkheid.

Wij strijden voor hervormingen als weg naar de revolutie, niet als 
vervanging daarvan. Werkelijke verworvenheden die nu worden 
binnengehaald, helpen, mits nagestreefd als onderdeel van een bredere 
revolutionaire strategie, de volksmacht op te bouwen die nodig is om 
meer te winnen. We verwerpen het purisme dat elke tussentijdse 
overwinning afwijst . De macht van de onderdrukten wordt gesmeed in de 
klassenstrijd: door mensen die zichzelf organiseren, rechtstreeks in 
actie komen binnen sociale bewegingen en zo steeds meer anderen 
meetrekken in de strijd en in het revolutionaire bewustzijn. Wij willen 
de strijd zo menselijk mogelijk voeren, maar pacifisten zijn wij niet. 
Ook wijzen wij de "propaganda van de daad" af, evenals de waan dat 
enkele dramatische terreurdaden een beweging tot leven kunnen wekken. 
Dat is nog nooit gebeurd.

Wij zijn er om op te bouwen, niet alleen om af te breken. Louter 
afbreken en weerstand bieden aan wat nu bestaat is geen toereikend plan. 
Wij moeten een uitgewerkte strategie ontwikkelen en een werkelijk 
alternatief voor het kapitalistisch-statelijk e systeem.

Wij organiseren ons op twee vlakken tegelijk. We onderhouden onze eigen 
anarchistische organisatie, eensgezind in ideeën en strategie, en staan 
tegelijkertijd midden in de bredere sociale bewegingen van gewone 
mensen: op de werkvloer, onder huurders, in de buurt, in de strijd tegen 
het patriarchaat of klimaatverandering, overal waar mensen vechten voor 
een beter leven. Dit noemen we de specifiek anarchistische traditie van 
organisatorisch dualisme. De anarchistische organisatie is een 
toegewijde minderheid: een vastberaden kader dat binnen de sociale 
strijd anarchistische ideeën bepleit en organiseert. Deze traditie wordt 
al meer dan anderhalve eeuw gedragen door werkende mensen.

Wij verwerpen het "big tent" model van organisatie, dat iedere 
zelfbenoemde anarchist onder één dak brengt vanuit de veronderstelling 
dat meer mensen vanzelf meer kracht betekenen. Aantallen zonder gedeelde 
richting vormen geen kracht. Kracht komt voort uit overeenstemming over 
waar we heen willen en uit doeltreffendheid in de uitvoering.

Wat is vrij socialisme

Ons doel is een vrij -socialistische samenleving, gebaseerd op een 
eenvoudig principe: van ieder naar vermogen, aan ieder naar behoefte. 
Zij belooft overvloed, welzijn en zo groot mogelijke vrijheid, gedragen 
door een economie in gemeenschappelijk bezit en een zelfbesturende 
samenleving vrij van overheersing. In de kern is het een klasseloze 
samenleving.

Wij moeten niets hebben van de individualistische opvatting dat vrijheid 
neerkomt op doen wat men wil, zonder enige verplichtingen jegens 
anderen. Die "vrijheid" is niets anders dan de deur terug naar de 
klassenmaatschappij. Werkelijke vrijheid vraagt om solidariteit, 
wederzijdse verantwoordelijkheid en rekenschap tegenover onze 
gemeenschappen.

In een vrij -socialistische samenleving zijn er geen heersers en geen 
eigenaren. De economische, politieke en culturele middelen behoren 
iedereen gezamenlijk toe. Wie kan werken, werkt. Arbeid is een 
maatschappelijke functie: zij dient zowel de gemeenschap als degene die 
werkt. Hoe het werk wordt georganiseerd, beslissen we samen, met een 
gelijkwaardige stem voor ieder. Waar overvloed is, zijn goederen vrij 
beschikbaar voor allen. Waar schaarste is, verdelen we naar behoefte op 
basis van gezamenlijk besluit.

Mensen besturen zichzelf van onderop via raden en verenigingen. Wat 
lokaal beslist kan worden, wordt lokaal beslist. Wat bredere coördinatie 
vergt, over een regio, een land of internationaal, wordt geregeld via 
federatie: vrije, autonome groepen die zich aaneensluiten voor 
gemeenschappelijke doelen, in onderlinge overeenstemming en tot 
wederzijds voordeel, nooit op bevel.

Drie overtuigingen houden dit sociale contract bijeen.

Ten eerste: autonomie . Mensen en gemeenschappen kunnen hun eigen zaken 
regelen en hebben het recht dat te doen, zolang zij de vrijheid van 
anderen niet schenden. Wie uitbuit, onderdrukt of overheerst, verbreekt 
dat contract, en verzet daartegen is gerechtvaardigd. Dit rust op een 
eenvoudig vertrouwen in de menselijke waardigheid: het geloof dat mensen 
zichzelf kunnen besturen en dat zelfbestuur hen verantwoordelijker 
maakt, niet minder.

Ten tweede: gedecentraliseerde macht. Hiërarchie kweekt onderdanigheid, 
apathie en carrièrisme. Wie het werk doet en de omstandigheden aan den 
lijve ondervindt, kan daar het best over oordelen. Het spreiden van 
macht voorkomt dat iemand het naar zich toetrekt en maakt daadwerkelijke 
deelname mogelijk, in plaats van mensen te dwingen een minderheid te 
gehoorzamen.

Ten derde: federalisme , de vrije associatie tussen groepen. Dat 
betekent niet dat coördinatie ontbreekt. Waar bredere organen nodig 
zijn, regionaal, landelijk of internationaal, zijn die er, maar ze 
blijven direct democratisch. Afgevaardigden krijgen een strikt mandaat 
en kunne n op elk moment worden teruggeroepen. Zij voeren uit wat hun is 
opgedragen; zij heersen niet.

Over één ding zijn wij duidelijk: het afwijzen van bestuur van bovenaf 
betekent niet het afwijzen van collectieve besluitvorming, noch van de 
gedeelde verantwoordelijkheid om besluiten uit te voeren. Wat wij 
weigeren, is hiërarchische besluitvorming door bevel en dwang: de macht 
die sommigen, tegen de wil van hun medearbeiders, over hun leven 
uitoefenen. We spreken hier over onevenredige daden tegen anderen, daden 
die niet als verzet kunnen gelden.

Het federalistische model staat haaks op bevel; het berust op directe 
democratie en vrije associatie. Coördinatie op grote schaal vereist 
formele bestuursstructuren, maar de beslissingsmacht blijft bij de basis.

Hoe wij de samenleving begrijpen

De theoretische benadering waarmee wij de werkelijkheid en de 
samenleving proberen te begrijpen, heet libertair materialisme en 
sociale theorie. Ze is geworteld in het klassieke anarchistische denken 
en verder ontwikkeld door de Organização Socialismo Libertário (OSL) en 
het Institute for Anarchist Theory and History (IATH).

Zij gaat ervan uit dat er een werkelijke, materiële wereld bestaat die 
voor ons allen dezelfde is, en dat wij die wereld kunnen leren kennen 
door onderzoek en toetsing. Die kennis is nooit definitief en blijft 
altijd vatbaar voor correctie. Filosofisch valt zij onder het kritisch 
realisme en staat zij los van orthodox-marxistische, liberale, 
positivistische en postmoderne stromingen.

De samenleving maakt deel uit van de materiële werkelijkheid, gevormd 
door haar omstandigheden en instituties . Wij wijzen de gedachte af dat 
één enkele factor zou volstaan om alles in de samenleving te verklaren, 
maar evenzeer de gedachte dat alle verklaringen even waar zijn. Wij 
zoeken de verklaringen die het best bij de feiten passen en echte 
oorzakelijke verbanden blootleggen. Toch blijft theorie uiteindelijk 
niet meer dan een lens: zij laat ons zien hoe wij onze doelen kunnen 
bereiken in de wereld zoals die werkelijk is.

Het kapitalistisch - statelijk e systeem

Met behulp van libertair materialisme en sociale theorie begrijpen wij 
de hedendaagse samenleving als een kapitalistisch -statelijk systeem: 
een structuur van blijvende overheersing die het gehele maatschappelijke 
leven vormgeeft.

Om hier grip op te krijgen, delen we het systeem op in drie sferen: de 
economische, de politieke en de culturele. Elke sfeer heeft haar eigen 
instituties . De sferen zijn afzonderlijk te onderscheiden, maar 
onderling afhankelijk, en samen functioneren ze als één geheel. In alle 
drie de sferen voltrekt zich dezelfde logica: de voortdurende 
accumulatie en monopolisering van kapitaal, oftewel macht. Kapitalisme 
moet worden begrepen als meer dan alleen een economisch systeem. Het is 
onlosmakelijk verbonden met de georganiseerde dwang die het in stand 
houdt en met de culturele ideeën en normen die het legitimeren.

De algemene vorm van de samenleving komt voort uit de klassenstrijd, het 
sociale conflict tussen klassen. Het is de centrale tegenstelling van 
het systeem: de klassenstrijd trekt andere conflicten, geworteld in 
andere vormen van overheersing, naar zich toe en hervormt ze.

Klasse wordt bepaald door verhoudingen van overheersing, door de vraag 
wie de economische middelen (werkplekken, grondstoffen, land en 
productie), de politieke middelen (wetten, rechtbanken, politie en 
statelijke besluitvorming) en de culturele middelen (o nderwijs, media, 
religie en de voornaamste bronnen van het "gezond verstand ") bezit of 
beheert. Klasse is dus niet enkel een economische verhouding. Tot de 
heersende klassen behoren kapitalisten, grootgrondbezitters, de politiek 
-bureaucratische elite, kennismonopolisten, leidinggevende managers en 
andere heersende lagen. Tot de on derdrukten behoren arbeiders, boeren, 
inheemse volkeren enzovoort.

In Nederland vorm t de stedelijke en landelijke arbeidersklasse, net als 
in heel West -Europa, het belangrijkste revolutionaire subject. Haar 
vermogen tot zelforganisatie en collectieve strijd is de basis waarop 
wij hier volksmacht en maatschappelijke verandering opbouwen.

De economische sfeer omvat de kapitalistische economie: warenproductie 
voor winst, en een maatschappelijke verhouding tussen wie gedwongen is 
voor loon te werken en wie de productie bezit, beheert en de vruchten 
plukt. Doordat de kapitalistische klasse de productiemiddelen in 
privébezit houdt, geconcentreerd in weinig handen, ontzegt zij de 
arbeidersklasse democratische zeggenschap over de economie en de 
werkplekken. De arbe idersklasse, van die zeggenschap vervreemd, vormt 
de overgrote meerderheid en moet haar arbeid verkopen om te overleven. 
Arbeiders creëren enorme rijkdom, waarvan kapitalisten zich een deel 
toe-eigenen als kapitaal, om opnieuw te investeren en zo hun winst en 
macht te vergroten.

De kapitalistische economie kan niet zonder de staat, die de regels van 
het systeem afdwingt; zonder die regels zou privébezit niet kunnen 
bestaan. Arbeiders nemen binnen het kapitalistisch -statelijke systeem 
een unieke plaats in. Omdat zij onmisbaar zijn om de productie draaiende 
te houden, hebben zij de macht die stil te leggen en op een nieuwe 
grondslag in te richten.

De politieke sfeer omvat de staat: een hiërarchische institutie van 
geconcentreerde klassenheerschappij door een minderheid. De moderne 
staat ontwikkelde zich samen met de kapitalistische economie. Hij claimt 
een geweldsmonopolie binnen zijn afgebakende grondgebied en onderhoudt 
een onderdrukkingsapparaat om die aansp raak te verdedigen: de politie, 
de rechtbanken, de gevangenissen en het leger. Elke klassenmaatschappij 
steunt op de staat om de overheersing van de heersende klassen over de 
onderdrukten te reproduceren.

Spreken van een "arbeidersstaat" of een "democratische staat" is een 
innerlijke tegenspraak. Een staat wordt niet bestuurd door de bevolking, 
maar door een heersende politiek -bureaucratische minderheid met 
bevoorrechte toegang tot georganiseerde dwang, ong eacht hoe die 
minderheid wordt aangewezen en hoe zij zichzelf rechtvaardigt. Een 
niet-hiërarchisch bestuur dat van onderop is opgebouwd, of instituties 
die hun maatschappelijke taken vervullen via gefedereerde directe 
democratie en strikt gemandateerde, herroepbare afgevaardigden, zijn 
geen staten te noemen, want er staat geen bevoorrechte minderheid boven 
de bevolking. Staten zijn hiërarchische besturen, maar niet elk bestuur 
is een staat.

In de culturele sfeer verwerft het systeem onze instemming en bepaalt 
het wat als "normaal " geldt. Klassenheerschappij gaat grotendeels 
schuil achter geconstrueerde instemming: mensen worden ertoe gebracht 
het systeem als legitiem te aanvaarden, zonder dat er voortdurend dwang 
aan te pas komt. Via het onderwijs, de schijn van democratisch bestuur, 
het kerngezin en de massamedia bouwen de heersende krachten een brede 
consensus op, waardoor de onderdrukten kapitalisme en staat als 
natuurlijk en onvermijdelijk gaan zien. Dwang en instemming werken 
samen: waar instemming het laat afweten, valt het systeem terug op 
onderdrukking.

Door de logica van hiërarchie tot de hunne te maken, reproduceren mensen 
de klassenmaatschappij in hun dagelijks leven. De staat versterkt dat. 
Hij "bemiddelt " in de klassenstrijd, levert voorzieningen als onderwijs 
en gezondheidszorg, kanaliseert conflicten via gereguleerde procedures 
en wekt met hervormingen en concessies de indruk van neutraliteit. De 
voorzieningen die de staat levert, zijn echter niet louter een product 
van klassenstrijd, al kan strijd ze wel verschuiven. Ze dienen vaak het 
kapitalistisch -statelijke systeem: ze reproduceren en onderhouden de 
beroepsbevolking en vlakken de schommelingen van de conjunctuur af, 
waarbij elke staat actief meebepaalt hoe arbeid wordt samengesteld en 
ingedeeld.

Ecologie

Het kapitalistisch -statelijke systeem is een belangrijke bron van de 
vernietiging van het milieu. Klimaatontwrichting, instortende 
biodiversiteit, vergiftigde grond, lucht en water: dit zijn niet zomaar 
gevolgen van verkeerd beleid. Ze vloeien voort uit de logica van de 
kapitalistische economie, uit eindeloze accumulatie en productie voor 
winst. Een systeem dat is gebouwd om eeuwig te groeien kan niet in 
evenwicht leven met een eindige planeet. Die twee zijn niet te verzoenen.

Het gangbare verhaal wijst de menselijke natuur aan als schuldige van de 
ecologische catastrofe, of ons koopgedrag, of overbevolking. Stuk voor 
stuk zondebokken. De werkelijke drijvende krachten zijn kapitalistische 
extractie, militarisme, industriële land bouw en fossiel kapitaal. 
Arbeiders bepalen niet wat er wordt geproduceerd of hoe dat gebeurt. Dat 
doen de heersende klassen, die vervolgens de arbeiders de schuld geven 
van de uitkomst.

Hun oplossingen herhalen dezelfde leugen. Emissiehandel, 
recyclingcampagnes, "een andere levensstijl": alle drie maken van de 
crisis een kwestie van persoonlijke verantwoordelijkheid, terwijl het 
systeem ongemoeid blijft. Erger nog, deze verhalen rechtvaar digen maar 
al te vaak bezuinigingen over de rug van de onderdrukten en nóg meer 
bescherming voor wie al bevoorrecht is.

De gevolgen van ecologische ineenstorting treffen gemarginaliseerde 
gemeenschappen het hardst. Ecologische rechtvaardigheid moet 
anti-imperialistisch, antiracistisch, antiseksistisch en klassenbewust 
zijn, anders betekent zij weinig.

De samenleving maakt deel uit van de natuur en staat daar niet boven. 
Een ecologische samenleving moet de onderlinge afhankelijkheid van al 
wat leeft, menselijk en niet- menselijk, serieus nemen en de productie 
zo inrichten dat deze ecologisch evenwicht en menselijke behoeften 
dient, in plaats van winst en accumulatie.

Imperialisme en nationalisme

Imperialisme is de internationale uitbreiding van het kapitalistisch 
-statelijke systeem over grenzen heen. Via machtige staten plunderen de 
heersende klassen zwakkere naties en hun onderdrukte klassen om de 
stroom van grondstoffen, goedkope arbeid en kapitaal op gang te houden. 
Kapitaal kan niet stilzitten. Naarmate het zich ophoopt, moeten de 
heersende klassen steeds nieuwe markten, nieuwe grondstoffen en nieuwe 
mensen vinden om uit te buiten. Zo dringen zij naar buiten en hervormen 
zij hele regio's in die nst van het kapitaal.

Dat gebeurt niet alleen door militair ingrijpen, maar ook door 
economische dwang: schulden, sancties, ongelijke ruil, bedrijven die 
lonen en wetten dicteren aan volken die alleen op papier soeverein zijn. 
Wordt een kolonie "bevrijd", dan blijft de werkelijke macht over beleid 
en handel vaak precies waar zij was, terwijl plaatselijke elites maar al 
te vaak met die orde samenwerken om zichzelf te verrijken. Het 
"Caribische deel van het Koninkrijk" is een directe voortzetting van de 
Nederlandse koloniale heers chappij.

Imperialisme valt niet los te zien van racisme. Het kapitalisme is 
gebouwd op genocide, slavernij en verovering, en diezelfde logica 
schuift wereldwijd nog altijd het gevaarlijkste, meest vernederende en 
slechtst betaalde werk af op geracialiseerde bevolkingen.

Nederland maakt van oudsher deel uit van de imperiale kern. Van de 
imperiale buit van de heersende klasse druppelt hier iets naar beneden: 
relatief hogere lonen, betere sociale voorzieningen en meer stabiliteit 
voor delen van de arbeidersklasse. Het leeuwendeel houden de 
kapitalisten echter voor zichzelf, maar de kruimels zijn voldoende om 
sommige arbeiders ertoe te brengen de belangen van de heersende klasse 
te verkiezen boven die van arbeiders wereldwijd. Dat comfort is echter 
broos en staat voortdurend onder druk.

Altijd op jacht naar goedkopere arbeid en hogere winsten, holt de 
heersende klasse ook hier de lonen en de sociale zekerheid uit. Wanneer 
dat gebeurt, steken nationalisme en racisme al snel de kop op, om 
arbeiders op te zetten tegen migranten en andere maatschappelijke 
"buitenstaanders " in plaats van tegen degenen die werkelijk 
verantwoordelijk zijn. Om die verdeeldheid te doorbreken, zijn 
internationalisme en de bereidheid nodig om comfort op te geven dat 
berust op de uitbuiting van anderen. Het kapitalistisch -statelijke 
systeem is inte rnationaal; onze klassenstrijd moet dat ook zijn.

Wij wijzen het nationalisme af, ook zijn dekoloniale varianten, overal 
waar het een zogenaamde "nationale eenheid" boven klassentegenstellingen 
plaatst. Naties zijn niet natuurlijk en niet vaststaand: zij worden 
gemaakt, vaak gewelddadig. Wij staan zonder voorbehoud achter het 
absolute recht van onderdrukte volkeren om zich te verzetten tegen 
koloniale en imperiale overheersing. Maar buitenlandse heersers inruilen 
voor plaatselijke, die in hetzelfde systeem opgaan, verandert te weinig. 
Daarom stellen wij geen vertrouwen in "soevereine " staten als weg naar 
emancipatie.

Wij wijzen ook kampisme af: de tendens om de wereld op te delen in een 
imperialistisch en een anti -imperialistisch blok en vervolgens het 
minste kwaad toe te juichen. De heersende klassen van een staat kunnen 
zich verzetten tegen buitenlands imperialisme en tegelijk hun eigen 
arbeiders, minderheden en dissidenten onderdrukken. Consequent 
anti-imperialisme staat aan de kant van de onderdrukte klassen, niet aan 
die van de regimes die hen overheersen. Werkelijk anti-imperialisme 
sluit geen compromissen met klassenvijanden.

Intersectionaliteit

Patriarchaat en racisme zijn ouder dan het kapitalisme en de staat, maar 
het is het kapitalistisch -statelijke systeem dat ze vandaag in zich 
heeft opgenomen, reproduceert en hervormt. Het afschaffen van dit 
systeem zal op zichzelf nog geen einde maken aan alle andere vormen van 
onderdrukking. Toch komt aan geen van die vormen een einde zolang het 
systeem ze in stand houdt. Klasse is niet zomaar één identiteit of 
vooroordeel naast de andere: zij staat centraal in de strijd tegen elke 
vorm van overheersing.

Wij willen twee veelvoorkomende fouten vermijden. De eerste herleidt 
onderdrukking tot persoonlijk vooroordeel of een gebrek aan 
vertegenwoordiging: maak heersende instituties wat diverser en de 
onderdrukkende structuur blijft onveranderd. De tweede behandelt 
antiracistische, queer en antiseksistische strijd als bijzaak naast de 
klassenstrijd, terwijl racisme en patriarchaat juist middelen zijn om 
arbeiders te verdelen en het kapitalistisch-statelijke systeem overeind 
te houden. Deze vormen van onderdrukking leven ook binnen onze eigen 
bewegingen en organisaties, en ze laten zich niet met educatie alleen 
uitbannen. Daarom gaan wij uit van hun aanwezigheid en bouwen wij 
structuren om ze te bestrijden, in plaats van te vertrouwen op goede 
bedoelingen alleen.

Onze zwaarste taak is het opbouwen van daadwerkelijke eenheid onder de 
onderdrukte klassen, vanuit een klassenbewust perspectief dat de 
gedeelde belangen van alle onderdrukten samenbrengt. De klassenstrijd 
moet tegelijk internationalistisch, anti-imperiali stisch, 
antiracistisch en antiseksistisch zijn, en elk van die strijden moet op 
zijn beurt in klasse geworteld blijven. Onze werkelijke vijanden zijn de 
heersende klassen, niet de arbeiders uit imperialistische landen, niet 
witte mensen, cismannen of heteroseksuelen, en geen enkele andere groep 
binnen de onderdrukten.

Wij houden vast aan de oude feministische waarheid dat het persoonlijke 
politiek is: dat onderdrukking in de zogenaamde privésfeer verweven is 
met de grotere structuren die ontmanteld moeten worden. Maar wij 
verwerpen de omkering van die waarheid, namelijk de gedachte dat het 
veranderen van je taal, gedrag of levensstijl op zichzelf al politiek 
handelen is. Dat verlegt de aandacht van structurele verandering naar 
performatief individualisme en essentialistische identiteitspolitiek, en 
gaat ten koste van de gezamenlijke strijd.

Racisme

Racisme is een systeem dat mensen indeelt naar ras, etniciteit of 
afkomst en die scheidslijnen gebruikt om ongelijke behandeling, 
uitbuiting en geweld in stand te houden. Hier, zoals overal in het 
Westen, is de dominante vorm witte suprematie: een orde die "witheid" 
bevoordeelt.

"Ras" werd uitgevonden om verovering, slavernij en imperialisme te 
rechtvaardigen en vervolgens vermomd als "wetenschap ". Tot op de dag 
van vandaag bepaalt het wie wordt gesurveilleerd en wie wordt beschermd, 
wie naar het slechtste werk wordt geduwd en wie als minderwaardig wordt 
beschouwd.

Ook witheid is een verzinsel. In de loop der tijd breidde zij zich uit 
met groepen die er eerst buiten vielen, zoals Ieren en Italianen. Wat 
haar bijeenhoudt, is voorrecht: betere sociale voorzieningen, vaster 
werk, meer bescherming van de staat. Dat voorrecht heft 
klassenoverheersing niet op, maar koopt delen van de witte 
arbeidersklasse wel om. Het brengt hen in lijn met de belangen van de 
heersende klasse en verdeelt de onderdrukten langs raciale lijnen.

Ras is ook een instrument van winst. Het systeem reproduceert het omdat 
verdeeldheid loont: mensen van kleur en migranten worden gedwongen tot 
het slechtst betaalde, meest onzekere en lichamelijk zwaarste werk, 
terwijl grenzen en geweld tegen migranten hele bevolkingen 
disciplineren. De hyperuitbuiting van migrantenarbeid houdt hele 
sectoren van de wereldeconomie in stand.

Racisme leeft ook binnen onze eigen bewegingen en organisaties en moet 
daar net zo goed worden bestreden. Geracialiseerde kameraden worden vaak 
harder afgerekend op hun fouten of hun "toon ". Er worden besluiten 
genomen zonder dat de mensen die er het meest door worden geraakt aan 
tafel zitten. Witte leden vergaren steeds meer invloed, terwijl anderen 
aan de kant worden geschoven of worden opgezadeld met "diversiteitswerk 
" zonder daadwerkelijke zeggenschap.

Patriarchaat

Het patriarchaat is een systeem dat mannen, in het bijzonder 
heteroseksuele cis mannen, bevoordeelt en hen structurele macht geeft 
over vrouwen, LHBTQ+-personen en genderdiverse mensen. Het reproduceert 
zich via onze instituties, door emotionele controle en geweld, en wordt 
in stand gehouden door de arbeidsverdeling.

Vanaf onze geboorte worden strikte genderrollen opgelegd. Het gezin, de 
school, de kerk, de spreekkamer, de media, de werkvloer: allemaal leren 
ze ons wat een "man" of een "vrouw" hoort te zijn. Niets hiervan is 
natuurlijk. Het zijn aangeleerde en afgedwongen regels, en wie ze 
overtreedt, wordt gestraft. In zijn wreedste vorm uit dit systeem zich 
in gendergerelateerd en seksueel geweld: mishandeling, intimidatie, 
verkrachting, femicide.

Het kapitalistisch -statelijke systeem heeft baat bij deze verdeling. 
Het drijft het gezin als een privéfabriek voor de reproductie van 
arbeiders. Vrouwen en genderonderdrukte mensen dragen daarin het 
grootste deel van de onbetaalde zorgarbeid en emotionele arbeid: koken, 
schoonmaken, kinderen opvoeden en na een betaalde werkdag zorgen voor 
familieleden en andere naasten. In loondienst worden zij bovendien vaak 
doorgesluisd naar onderbetaald "vrouwenwerk ".

Dit systeem bevoordeelt cis mannen. Toch komt het geweld van mensen van 
elk gender, overal waar patriarchale regels worden gehandhaafd tegen wie 
niet aan het script voldoet. Het patriarchaat disciplineert ook mannen 
zelf. Dominante masculiniteit eist hardheid, controle en de afwijzing 
van kwetsbaarheid en expressie, en beloont geweld als bewijs van status. 
Gewone menselijke behoeften worden zo een bron van schaamte, met geweld, 
verslaving, depressie en zelfmoord als gevolg. Dat zijn geen 
persoonlijke tekortkomingen, maar de sporen van een systeem dat mensen 
verminkt om zichzelf in stand te houden.

Ook het patriarchaat leeft binnen onze eigen bewegingen en moet daar 
worden bestreden. Het toont zich in wie het woord voert en wie wordt 
onderbroken, wiens ideeën als "serieus " gelden, en wie stilletjes 
richting administratie en zorgwerk wordt geleid terwijl mannen de 
zichtbare rollen naar zich toetrekken. Onze ruimtes moeten zo zijn 
ingericht dat mensen kunnen meedoen zonder geseksualiseerd of onder druk 
gezet te worden, en dat het respecteren van consent en grenzen gewoon 
kameraadschappelijk gedrag is, geen privézaak.

Onze organisatorische beginselen

De rol van de anarchistische organisatie

Zonder organisatie kunnen wij niet serieus streven naar revolutionaire 
sociale transformatie. De specifieke anarchistische organisatie is een 
vereniging van arbeiders die zich inzetten voor het anarchisme en het 
eens zijn over duidelijke beginselen, doelen en middelen om die te 
bereiken. Haar taak is deel te nemen aan sociale bewegingen en die mee 
op te bouwen, niet erboven te staan.

De specifieke anarchistische organisatie werkt als gist in het deeg: zij 
wordt niet het brood, maar helpt het geheel rijzen. Door te organiseren, 
klassenbewustzijn te wekken en een heldere strategische koers te 
bepleiten, helpt zij de verdeelde kracht van de onderdrukten om te 
vormen tot een daadwerkelijke volksmacht.

Wij verwerpen autoritaire voorhoedemethoden die de sociale strijd willen 
aansturen of zich daarvoor in de plaats stellen. Geen enkele partij 
dient het volk van bovenaf te leiden of in zijn naam te spreken. De 
revolutie is het werk van de onderdrukten zelf; onze taak is hen te 
versterken in hun rol als hoofdrolspelers, niet te handelen in hun naam.

Onze verhouding tot sociale bewegingen is er een van gelijkwaardigheid: 
wederzijdse beïnvloeding en wederzijds leren, nooit dwingende controle. 
Wij verwerpen elke vorm van bevel, financiële druk, eisen tot 
gehoorzaamheid, manipulatie van bovenaf, het splijten van een beweging 
voor partijbelang en entrisme gericht op overname. Evenzeer verwerpen 
wij het omgekeerde: het klakkeloos achter bewegingen aanlopen, ongeacht 
welke kant zij opgaan, zelfs wanneer dat indruist tegen onze principes 
of strategie.

Wij brengen een anarchistisch perspectief in de sociale strijd en 
streven ernaar deze bewegingen te ontwikkelen tot daadwerkelijke ruimtes 
van volksdeelname, waarin we de verhoudingen van de toekomst al in het 
heden opbouwen en de klassenstrijd verscherpen.

De werking van de anarchistische organisatie

Wij laten ons inspireren door de anarchistische tradities van het 
platformisme en het especifismo. Wij organiseren ons op twee vlakken 
tegelijk. Op het sociale vlak werken wij binnen sociale bewegingen, in 
de dagelijkse strijd om lonen, huisvesting en leve nsomstandigheden. Op 
het politieke vlak organiseren wij ons ideologisch als anarchisten, rond 
gedeelde ideeën en een gezamenlijke strategie.

De organisatie is opgebouwd als een reeks concentrische cirkels, waarbij 
militanten meer inzet en verantwoordelijkheid op zich nemen naarmate zij 
dichter bij het centrum komen. Elk e schil van de organisatie kent 
rechten en plichten die passen bij de mate van inzet, zodat mensen 
alleen beslissingen nemen over wat zij zelf ook zullen uitvoeren. De 
organisatie moet gesloten genoeg zijn om te waarborgen dat militanten 
goed voorbereid, toegewijd en politiek eensgezind zijn, en tegelijk open 
genoeg om nieuwe militanten aan te trekken en op te nemen.

Wij zijn geen massaorganisatie en geen electorale partij. Wij zijn een 
toegewijde minderheid, een kader van militanten. Wij doen niet mee aan 
verkiezingen en wij streven niet naar staatsmacht.

Ons doel is militanten te verenigen rond een gemeenschappelijke 
politieke lijn en een programma voor ons handelen. Wij beweren niet de 
enige ware stem van de onderdrukten te zijn, maar stellen enkel dat onze 
voorstellen naar onze overtuiging de stevigste basis vormen voor een 
praktijk die hen werkelijk dient.

Vier beginselen geven de organisatie haar structuur:

* Ten eerste zelfbestuur en federalisme: we zijn niet -hiërarchisch en 
direct democratisch, en onze afdelingen coördineren van onderop via 
afgevaardigden die strikt gemandateerd zijn en op elk moment kunnen 
worden teruggeroepen.

* Ten tweede eenheid van ideologie en theorie: een heldere politieke en 
theoretische lijn, gezamenlijk bepaald en vervolgens publiek verdedigd, 
nooit opgelegd maar altijd opgebouwd door gezamenlijke praktijk, studie 
en eerlijke kritiek.

* Ten derde eenheid van actie: gedeelde doelen en afgesproken 
strategieën en tactieken om die na te streven, vastgelegd in een 
programma dat elke militant helpt op te stellen en vervolgens uitvoert.

* Ten vierde collectieve verantwoordelijkheid: ieder van ons draagt 
verantwoordelijkheid voor de eigen taken en het eigen gedrag; de 
organisatie draagt verantwoordelijkheid voor het welzijn en het 
functioneren van elke militant.

Wij ontkennen niet dat er onenigheid zal zijn. Verschillende standpunten 
zijn toegestaan en vaak onvermijdelijk. Bij kleinere kwesties schikt de 
minderheid zich uit vrije wil naar de meerderheid om ons verenigd en 
slagvaardig te houden. Bij grotere kwesties praten wij verder; worden 
wij het dan nog niet eens, dan blijven beide standpunten naast elkaar 
bestaan of gaat de minderheid haar eigen weg. Zodra een besluit 
collectief is genomen, verdedigt de hele organisatie het en handelt ernaar.

Waar het om gaat, is dat wij eensgezind handelen naar wat wij samen 
hebben besloten. Wij streven altijd naar zo breed mogelijke 
overeenstemming en weigeren besluiten te overhaasten die we met zorg 
kunnen nemen. Overhaasting leidt alleen tot scheuring, wrok of een holle 
eenheid waarin mensen zich schikken zonder dat er iets wordt beslecht. 
Werkelijke eenheid wordt zorgvuldig opgebouwd, door gedeeld werk en 
overleg waarin standpunten kunnen worden getoetst voordat zij worden 
vastgelegd.

Onze algemene strategie

Volksmacht opbouwen

De grondslag van onze algemene strategie is de opbouw van zelfbestuurde 
volksmacht. Dat betekent dat we de kracht van de onderdrukte klassen zo 
versterken dat zij een sociale revolutie kunnen doorvoeren, het huidige 
systeem omverwerpen en er vrij socialisme voor in de plaats kunnen stellen.

Dit werk begint nu. In Nederland begint dit met het betrekken van de 
arbeidersklasse, in de steden en op het platteland, inclusief de 
arbeiders intelligentsia, bij de actieve strijd via sociale bewegingen. 
Op dit moment is de grote meerderheid van de arbeiders ongeorganiseerd 
en staat zij buiten de klassenstrijd. De minderheid die wél 
georganiseerd is, verkondigt vooral standpunten die het systeem in stand 
houden of hooguit op kleine hervormingen zijn gericht.

Dat brengt ons bij twee taken. Ten eerste moeten we een zo groot 
mogelijk deel van de arbeidersklasse organiseren in sociale 
massabewegingen, zodat arbeiders kunnen ingrijpen in hun eigen sociale 
werkelijkheid. Zonder organisatie blijft hun kracht sluimerend en komt 
zij niet tot uiting. Ten tweede moeten we deze bewegingen een 
strategische, programmatische en revolutionaire richting geven, want 
organisatie alleen volstaat niet. Door de hegemonie van heersende ideeën 
en instituties beheert een sociale beweging zonder richting doorgaans 
slechts de symptomen van het systeem, in plaats van er macht tegenover 
op te bouwen.

Onze middelen moeten stroken met onze doelen, en klassenbewustzijn 
ontwikkelt zich het best door deelname aan de klassenstrijd zelf. Daarom 
verdedigen we een aantal kenmerken binnen sociale bewegingen.

Ten eerste moeten ze breed en partijonafhankelijk zijn. Ze moeten 
openstaan voor iedereen die het betreffende probleem aan den lijve 
ondervindt en bereid is te strijden, gebaseerd zijn op gedeelde 
materiële belangen in plaats van politieke kleur, en kunnen uitgroeien 
tot massaorganisaties. Om die reden verwerpen we ook de strategie van 
formeel anarchistische of socialistische vakbonden. Toch moeten deze 
bewegingen een klassenbewust perspectief krijgen. Wat hun onmiddellijke 
eisen ook zijn, ze moeten revolutionaire klassenstrijd bevorderen en elk 
verbond en iedere verzoening met klassenvijanden uitsluiten.

Ten tweede moeten ze klassenonafhankelijk zijn. Klassenonafhankelijkheid 
betekent autonomie tegenover de bedrijven, instituties en actoren die de 
belangen van de heersende klasse dienen, inclusief diegenen die 
rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor de problemen waartegen de 
beweging strijdt. Ze betekent evenzeer autonomie tegenover electorale 
partijen en voorhoedepartijen, die bewegingen behandelen als voetvolk 
voor hun eigen autoritaire projecten. Ook het parlement erkennen we niet 
als een legitieme arena voor emancipatoire politiek. Je schaft de staat 
niet af door politici te verkiezen, net zomin als je het kapitalisme 
afschaft door arbeiders tot baas te promoveren.

Ten derde moeten ze strijdbaar zijn en zich toewijden aan directe actie, 
met een blijvende bereidheid tot confrontatie. Arbeiders horen hun eisen 
zelf af te dwingen door sociale kracht uit te oefenen, niet door te 
leunen op politici, vakbondsbureaucraten of ngo's. Zowel pacifisme als 
geweld dat losstaat van het volk kent ernstige beperkingen, en 
strijdbaar optreden dat geen georganiseerde sociale kracht opbouwt, is 
weinig waard.

Veel bewegingen zijn hiërarchisch, met een leiding die is losgezongen 
van de achterban. Daarom werken we vanuit de basis. We bouwen banden op 
met gewone deelnemers en sturen bewegingen bij via interne stromingen en 
groeperingen. Zo brengen we ze in de richting van formele organisatie, 
directe democratie, zelfbestuur, federalisme, collectieve besluitvorming 
en verantwoording, met strikt gemandateerde afgevaardigden die rouleren, 
afzetbaar zijn en onder controle van onderop blijven. Met leidinggevende 
posities gaan we te allen tijde behoedzaam om.

We breken met reformisme als doel, maar blijven strijden voor 
onmiddellijke verbeteringen die de slagkracht van arbeiders vergroten. 
Zulke strijd brengt mensen in beweging en verbetert, waar die gewonnen 
wordt, hun reële levensomstandigheden. Maar gewonnen of verloren, zijn 
diepste waarde ligt in de vormende werking: het ontwikkel ing van 
klassenbewustzijn en het aanwakkeren van radicalisering .

Hoe strijdbaarder en klassenbewuster de samenleving wordt, des te 
waarschijnlijker is het dat sociale bewegingen samenvloeien en hun 
directe strijd omzetten in bewuste, revolutionaire praktijk. Zo wordt de 
strijd voor hervormingen een weg naar revolutie en wordt het 
samensmelten van bewegingen, door gezamenlijke strijd en federalisme, 
een kracht voor revolutionaire massaorganisatie. Daar streven we naar: 
de opbouw van dit verenigde arbeidersfront en van deze volksmacht.

Revolutionaire sociale transformatie

Onze praktijk is gericht op sociale revolutie: het beëindigen en 
vervangen van het kapitalistisch-statelijke systeem. Dat betekent het 
ontmantelen van de fundamenten van de klassenmaatschappij en een einde 
aan zowel het private als het statelijke bezit van productie, politieke 
besluitvorming en culturele macht, zodat de weg wordt vrijgemaakt voor 
het vrije socialisme. Een sociale revolutie verschilt van een politieke 
revolutie doordat zij niet alleen de machthebbers van de staat vervangt 
of eigendom nationaliseert, maar de onderliggende sociale verhoudingen 
van de samenleving zelf fundamenteel omvormt. Om die reden verw erpen 
wij de strategie van het marxisme-leninisme en van het "reëel bestaande 
socialisme", zoals dat van de Sovjet-Unie. Wat hun bedoelingen ook mogen 
zijn geweest, zij vervingen de ene heersende klasse door een andere en 
concentreerden de macht in een par tijbureaucratie in plaats van bij de 
onderdrukten.

De revolutie is geen eenmalig opstandig moment dat alles in één klap 
beslecht. Zij is een langdurig proces waarin de onderdrukten zich 
organiseren, volksmacht opbouwen en de instituties van het systeem 
ontmantelen en vervangen. Binnen dat proces doen zich snellere, 
maatschappelijk ontwrichtende momenten voor, voortkomend uit crisis of 
opgebouwde kracht, zoals rellen, stakingen en opstanden. Een sociale 
breuk, een moment waarop het normale functioneren van het 
kapitalistisch-statelijke systeem hapert en alternatieven levensvatbaar 
worden, is voor anarchisten de opening om hun programma in praktijk te 
brengen. Maar wat zo'n moment oplevert, hangt af van wat er voorafgaand 
is opgebouwd. Ontbering alleen maakt een volk niet revolutionair; dat 
kan slechts een zelfbesturende sociaal -politieke cultuur, in de loop 
der tijd ontwikkeld door dagelijkse klassenstrijd, directe democratie en 
directe actie.

We hoeven niet te wachten tot iedereen anarchist is. We kunnen niet 
iedereen tegelijk overtuigen, en het zou naïef zijn dat te denken. 
Daarom moeten we als minderheid zoveel mogelijk van ons programma in 
praktijk brengen samen met mensen die het slechts gedeeltelijk met ons 
eens zijn, en in de gezamenlijke strijd hun vertrouwen zien te winnen. 
We spreken van een geleidelijke opmars naar het vrije socialisme.

Tussen breuk en consolidatie ligt een overgang waarin onze 
verworvenheden verdedigd moeten worden en een praktisch programma moet 
worden aangepast aan de werkelijke omstandigheden. Wij vernietigen niets 
wat in menselijke behoeften voorziet zolang wij niets beters hebben om 
het te vervangen.

Emancipatie laat zich niet afdwingen. Vrij socialisme is alleen mogelijk 
wanneer het volk het in brede zin begrijpt en wil vanuit het besef van 
de eigen klassenbelangen; oplegging ervan zou ons doel verraden. 
Ontstaan er tijdens de revolutie nieuwe vormen van overheersing of 
pogingen om de oude orde in ere te herstellen, dan moeten die worden 
bestreden. Er leidt geen weg naar vrijheid via genationaliseerd 
staatseigendom, gemilitariseerde arbeid of de heerschappij van een 
partijbureaucratie.

Wij kunnen samenwerken met niet-anarchistische krachten tegen een 
gemeenschappelijke vijand of voor gedeelde doelen, maar zodra zij de 
macht grijpen en de staat inzetten, rest ons enkel verzet. Slagen wij er 
niet in te voorkomen dat er een nieuwe staat ontstaat, dan strijden wij 
voor de zwakst mogelijke en meest libertaire vorm. Wij verdedigen onze 
verworvenheden tegen reactie van buitenaf, terwijl het geweldsmonopolie 
en de besluitvorming van die staat zo ver mogelijk worden herverdeeld 
naar de handen van de onderdrukten. Ondertussen staan wij aan de zijde 
van de massa's en sporen wij hen aan hun eigen leven verder in bezit te 
nemen en in zelfbestuur te leiden, om zo de revolutie voort te zetten.

Dit is een smal pad waarop de klassenonafhankelijkheid te allen tijde 
behouden moet blijven. Elke overgangsvorm moet het einddoel 
prefigureren: geworteld in gefedereerd zelfbestuur en voortdurend 
gericht op het vrije socialisme.

De overgang naar het vrije socialisme

De overgang naar het vrije socialisme zal lang duren, misschien 
generaties: een morele en culturele verandering die verhoudingen van 
solidariteit doet groeien en de greep van kapitalistisch -statelijke 
ideeën losser maakt. Wij kunnen niet in één sprong van het 
kapitalistisch -statisme naar "ieder naar behoefte" gaan en verwachten 
dat productie en distributie zich van de ene op de andere dag vanzelf 
schikken. Dat de weg lang is, maakt het beginnen eraan niet minder 
urgent. Wat volgt is voorlopig, bedoeld als model dat openstaat voor 
herziening, niet als blauwdruk.

In het algemeen zullen arbeidersraden en verenigingen, georganiseerd per 
werkplek en per buurt, het sociale, economische, politieke en culturele 
leven besturen. Besluiten worden van onder op genomen in raden; waar 
bredere coördinatie nodig is, kiezen de raden afgevaardigden wier 
functies rouleren en wier mandaten herroepbaar zijn. Zo kunnen lokale, 
regionale en landelijke besluiten worden afgestemd zonder dat de 
beslissingsmacht de basis verl aat.

Economie . De overgangsvorm is een planeconomie die van onderop wordt 
opgebouwd. Aan de basis beheert op elke werkplek een raad de dagelijkse 
gang van zaken via een vergadering van arbeiders. Raden federeren zich 
per sector om capaciteit, behoeften en middelen op elkaar af te stemmen, 
met behoud van hun autonomie.

Een Instituut voor Statistiek en Coördinatie verzamelt gegevens over wat 
geproduceerd kan worden, wat beschikbaar is en wat mensen nodig hebben, 
en zet die om in heldere overzichten die richting geven aan de verdeling 
tussen sectoren. Het informeert, maar beveelt niet, en wordt bestuurd 
door afgevaardigden van federaties, communes en consumentenverenigingen.

Gemeentelijke communes organiseren de consumptie en de lokale 
voorzieningen. Zij stellen de plaatselijke behoeften vast, stemmen de 
productie daarop af en sturen collectief beheerde financiën naar reële, 
op behoeften gebaseerde consumptie in plaats van naar winstgericht gebruik.

Geld blijft nog enige tijd bestaan als rekeneenheid, maar de rol ervan 
als kapitaal neemt af. Alle banken worden onteigend en samengevoegd tot 
één gefedereerde sociale bank met lokale afdelingen, die middelen 
planmatig en naar behoefte toewijzen, zoals door de communes wordt 
besloten. Naarmate in praktijk werkbare geldloze modellen ontstaan, 
wordt geld uitgefaseerd en krimpt het bankwezen tot eenvoudige 
administratieve boekhouding onder maatschappelijke controle.

Grond en woningen behoren toe aan de communes, terwijl mensen bepaalde 
gebruiksrechten hebben op hun huis en hun grond: zij mogen er wonen, 
werken en verbeteringen aanbrengen, maar niet verkopen, hypothekeren, 
nalaten of erop speculeren. Vertrekt of overlijdt een gebruiker, dan 
wijst de commune opnieuw toe. Autonomie in het dagelijks gebruik, zonder 
huisbazen en zonder grondmarkt.

Politiek . De staat wordt vervangen door zelfbestuur van het volk. Via 
hun gefedereerde raden en communes besluiten en organiseren de arbeiders 
alles wat nodig is voor het openbare leven: onderwijs, zorg, vervoer, 
huisvesting, water, energie enzovoort.

Recht en rechtspraak worden gesocialiseerd en omgevormd van bestraffing 
naar preventie, herstel en geweldloze conflictoplossing. Besluiten 
blijven waar mogelijk bij de direct betrokkenen; bemiddeling of 
juryprocedures komen pas in beeld wanneer overeenstem ming uitblijft. 
Onder misdaad verstaan wij elke bewuste daad die het menselijk lijden 
vergroot, de gelijke vrijheid van iedereen schendt of het materiële en 
geestelijke welzijn van anderen aantast.

Sociale verdediging vervangt de politie. De eerste reactie op een 
vergrijp is het opsporen en wegnemen van de oorzaken, zodat misdaad 
afneemt tot zeldzame en werkelijk pathologische gevallen. Geweld wordt 
uitsluitend, en dan proportioneel , ingezet tegen wie overheersing 
probeert op te leggen of materiële schade toebrengt. Dit alles wordt 
geen vaste professionele institutie, want die zou precies de gevaren 
voortbrengen van de politie die zij vervangt. In plaats daarvan krijgt 
sociale verdediging een roulerende vorm als burgerdienst, onder strikte 
controle van de communes en met bijzondere zorg voor de bescherming van 
minderheden.

Een volksmilitie, lokaal geworteld, onder maatschappelijke controle, 
gefedereerd, met gekozen, roulerende en herroepbare officieren, vervangt 
het staande beroepsleger. Zij verdedigt de revolutionaire verworvenheden 
tegen de reactie van buitenaf, en projecteert nooit macht voor een staat 
of factie.

Cultuur . Dit alles berust op een diepgaande culturele verandering. 
Communicatie en onderwijs worden gesocialiseerd en voeden een 
zelfbesturende cultuur van solidariteit, gebaseerd op autonomie, 
gedecentraliseerde macht en federalisme.

Zo'n samenleving beschermt de vrijheid van meningsuiting, vergadering, 
geloof, beweging, seksualiteit en levensstijl. Opvoeding en onderwijs 
zijn publiek en veelzijdig en ontwikkelen mensen intellectueel, 
praktisch en lichamelijk. De media staain dienst van verscheidenheid, 
kritisch denken, vermaak en open debat.

Ons traject

Om de specifieke anarchistische traditie van organisatorisch dualisme in 
Nederland opnieuw op te bouwen, stelt FVS zichzelf vijf taken.

Ten eerste: de culturele sfeer ontstijgen en duurzaam werk verrichten 
binnen sociale bewegingen, zoals vak-, wijk -, studenten - en 
huurdersbonden. Wij willen sociale strijden mede vormgeven en ze voor 
een revolutionair , vrij-socialistische oriëntatie winnen , met een 
eigen programma, en zo bijdragen aan een linkse beweging die 
onafhankelijk is van parlementaire partijen, gebouwd van onderop, 
klassenbewust, strijdbaar, toegewijd aan directe actie, zelfbesturend, 
federalistisch en revolutionair.

Ten tweede: een daadwerkelijke politieke kracht opbouwen, een kracht die 
niet alleen bijdraagt aan de strijd van de onderdrukten, maar ook door 
andere actoren en bewegingen wordt erkend, bondgenootschappen kan 
sluiten en arbeiders weet aan te trekken. Wij willen de historische rol 
van het anarchisme herstellen als actief instrument in de 
arbeidersstrijd, met een project van volksmacht dat de Nederlandse 
samenleving kan transformeren.

Ten derde: breken met het purisme dat het anarchisme verlamt en isoleert 
doordat het de werkelijkheid niet onder ogen wil zien zoals zij is. We 
moeten leren navigeren in een sociale werkelijkheid die wordt getekend 
door tegenstellingen en klassenstrijd. Zolang het ons aan kracht 
ontbreekt, betekent dat soms strategische bondgenootschappen met 
krachten buiten ons eigen kamp. Onze beginselen blijven onze horizon, 
maar we moeten weten op de wereld in te werken om ze te bereiken. Een in 
zichzelf gekeerd anarchisme, dat zich beperkt tot "levensstijl " en 
enkel subculturele niches wil outhouwen , is geen politiek project en 
moet ook achter ons worden gelaten.

Ten vierde: het synthesistische "big tent"-organisatiemodel definitief 
opgeven ten gunste van een specifieke, programmatische organisatie, 
verenigd in theorie, ideologie en praktijk, gedragen door collectieve 
verantwoordelijkheid en discipline. Dat betekent breken m et 
individualistische en vrijblijvende tendensen, ook wanneer die zich 
anarchistisch noemen, en ons richten op degenen die onze beginselen en 
onze inzet voor de klassenstrijd daadwerkelijk delen.

Ten vijfde: voorbijgaan aan de fixatie op informele 
consensusbesluitvorming, die onze bewegingen zo vaak verlamt of tot 
ondemocratische uitkomsten leidt. Formele consensus heeft haar plaats 
als één methode van vrijwillige besluitvorming, maar is niet de enige. 
Wij streven naar zo breed mogelijke overeenstemming, zonder terug te 
deinzen voor een meerderheidsstemming wanneer de praktische grenzen dat 
vereisen.

FVS neemt daarnaast zes lessen ter harte uit de geschiedenis van het 
anarchisme in Nederland.

Ten eerste: dit is een kwestie van lange adem. Werkelijke vooruitgang 
vergt geduld en volwassenheid, individueel én collectief, en de gestage 
opbouw van ervaring door inzet. Als jonge organisatie beginnen wij 
bescheiden.

Ten tweede: eenheid ontstaat door collectief leren, niet door het 
uitvergroten van kleine verschillen en evenmin door een onsamenhangend 
pluralisme dat alles tolereert. We moeten een cultuur opbouwen die vrij 
is van wantrouwen, vijandigheid en de voortdurende dreigi ng van 
splitsingen, zonder inconsequentie of onethisch gedrag te vergoelijken. 
Vrijheid van denken, respect voor minderheidsstandpunten en herstel vóór 
bestraffing moeten de norm zijn.

Ten derde: onze organisatie moet verder reiken dan een handvol steden, 
verspreid over het land, waar groepen geïsoleerd opereren. Dat betekent 
dat we de cultuur van kleine, persoonlijke affiniteitsgroepen achter ons 
laten en theoretische en strategische eenheid opb ouwen door gedeelde 
scholing, ervaring en collectieve actie. Dit moet geworteld zijn in 
zelfbestuur aan de basis en in federalisme, waarbij het geheel uit de 
delen voortkomt, maar de delen niet losstaan van het geheel.

Ten vierde: landelijk groeien betekent dat de daarvoor nodige 
voorwaarden moeten worden gecreëerd: een degelijk toetredingsproces, 
georganiseerd in concentrische cirkels, zodat militanten blijven in 
plaats van in en uitstromen, met daadwerkelijke politieke vorming, zodat 
lessen en debatten worden doorgegeven aan nieuwkomers. Groei in 
aantallen mag nooit sneller gaan dan de duurzame collectieve ontwikkeling.

Ten vijfde: wij komen niet vooruit zonder van het verleden te leren en 
voor de toekomst te plannen. Volksmacht wordt opgebouwd door sociale 
insertie, dat wil zeggen daadwerkelijke betrokkenheid en anarchistische 
invloed in massastrijd, en door de werkelijkheid te an alyseren en 
theorie in praktijk te brengen. Goede praktijk vraagt om goede theorie, 
en goede theorie om goede praktijk; zij zijn onafscheidelijk. Wie de 
praktijk afwijst, verandert niets; wie de theorie afwijst, handelt blind 
en dient voorgoed andermans doelen zonder dat te weten.

Ten zesde: verantwoordelijkheid en discipline zijn onmisbaar, niet als 
slaafse gehoorzaamheid, maar als vrijwillige verbintenis om na te komen 
wat wij samen besluiten. Elke militant vervult betrouwbaar hun deel, of 
geeft tijdig aan wanneer dat niet lukt, zodat de organisatie zich zonder 
ontwrichting kan aanpassen. Iedereen is medeverantwoordelijk voor het 
welzijn van de organisatie, en de organisatie voor dat van haar leden. 
Taken worden eerlijk verdeeld en collectief gedragen, en wie hun 
verplichtingen niet nakomt, wordt daarop aangesproken.

On s militantschap

Wij zijn op zoek naar een bepaald type militant, zowel in onze eigen 
rijen als onder degenen die zich bij ons willen aansluiten. Militanten 
zijn arbeiders met een eigen leven en verplichtingen; zij hoeven het 
anarchisme niet als intellectuelen te bestuderen. Wat zij nodig hebben, 
is een oprechte belangstelling voor georganiseerd anarchisme en de 
bereidheid om regelmatig en serieus deel te nemen aan het interne werk 
van de organisatie en aan het sociale werk binnen de beweging.

In het algemeen zoeken wij militanten die al actief zijn in vakbonden en 
sociale bewegingen en die zich ook binnen onze organisatie willen engageren.
Onze militantschap is geworteld in de principes van de organisatie en 
vereist dat we bepaalde gedragin gen voorstaan en and ere afwijzen.
Wij verwerpen uitdrukkelijk informaliteit, individualisme en het 
afschuiven van verantwoordelijkheid; schadelijke kritiek en gebrek aan 
respect; moralisme dat ons afleidt van politiek werk; culturen van 
permanente onderlinge strijd; arrogantie, elitarisme en aanspraken op 
superioriteit; het gedogen van onethisch gedrag; bestraffing die verder 
gaat dan onze libertaire principes; en het bespioneren of controleren 
van het privéleven van m ilitanten.

Wij staan voor organische ontwikkeling, eenheid en zelfdiscipline; voor 
constructieve praktijk, niet enkel kritiek of naar binnen gekeerd 
discours; voor collectief werken, redelijk debatteren en het ontwikkelen 
van een respectvolle houding van kritiek, zelfkritiek en voortdurend 
leren. Wij staan voor ethische verhoudingen gebaseerd op vertrouwen en 
respect, voor sterke banden tussen militanten en op de plekken waar wij 
ons sociale werk doen, en onszelf houden aan de waarden die wie samen 
hebben bepaald.

Wij dragen een nieuwe wereld in ons hart.

https://vrijsocialisme.nl/manifest.nl.pdf
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl