A-Infos (tr) Australia, AnComFed: Grev Hattı - Sendika Liderleri Bizi Neden Satıyor? (ca, de, en, fr, it, pt)[makine çevirisi]

Kasım 1992'de Victoria eyaleti şoktaydı. Yeni başbakan Jeff Kennett 
seçilmişti ve ortalığı kasıp kavuruyordu. Yüzlerce okul kapatılıyor, 
hastaneler kapanıyor, on binlerce kamu sektörü çalışanı işten 
çıkarılıyor ve işçi haklarını koruyan ödüller iptal ediliyordu. ---- Ama 
sonra inanılmaz bir şey oldu. Eyalet çapında 24 saatlik genel grev ilan 
edildi ve işçiler eşi benzeri görülmemiş bir öfkeyle karşılık verdi. 
Yaklaşık bir milyon insan iş bıraktı. Fabrikalardan çöp toplamaya, 
havaalanlarından ofis binalarına kadar her şey durdu. Küçük bölgesel 
merkezlerde bile on binlerce insan sokaklara döküldü. Melbourne'de 
150.000 kişi miting düzenledi. Eyalet parlamentosunun önünde, etrafı 
polislerle çevrili bir yerde, Age gazetesinden bir gazeteci, 
grevcilerden birinin "İstersek on dakika içinde alabiliriz" dediğini duydu.

Ülke genelindeki hükümetler ve işverenler şaşkına döndü. Mücadele 
başlamıştı ve işçilerin kazanma şansı gerçekten yüksek görünüyordu.

Ve sonra her şey bitti. Victoria İşçi Sendikaları Birliği ve büyük 
sendikaların liderleri, serbest bıraktıkları topyekün sınıf savaşı 
hayaletinden korkarak grevleri iptal ettiler ve hükümete bir "Noel 
ateşkesi" teklif ettiler. Çeşitli sektörlerdeki kademeli iş bırakma 
eylemleri sona erdirildi. Yaklaşık beş ay sonra gecikmeli olarak başka 
bir eyalet çapında grev düzenlendiğinde, ivme kaybolmuştu ve Kennett'in 
politikalarının neredeyse tamamı uygulanmıştı.

Ne olmuştu? Victoria sendikalarının liderliği, görünüşte güçlerinin 
zirvesindeyken neden mücadeleyi durdurmuş ve işçileri kurtlara yem 
etmişti? Daha da önemlisi, sendika liderleri bunu neden tekrar tekrar 
yapıyor gibi görünüyor?

Sendikaları Anlamak
Bunun özüne inmek için, sendika liderlerini sosyal bir katman olarak 
anlamamız gerekiyor. Avustralya'da sendika sekreterleri yılda yaklaşık 
250.000 ila 500.000 dolar kazanarak ülkenin en yüksek kazananları 
arasında yer alıyor. Yıllık gelirleri yüz milyonlarca doları bulan ve 
yüzlerce çalışanı olan örgütlerin başında bulunuyorlar. Önemli siyasi 
nüfuza sahipler, Avustralya'nın en büyük şirketlerinden bazılarıyla 
müzakere ediyorlar ve birçoğu kazançlı siyasi ve kurumsal kariyerlere 
devam ediyor.

Başka bir deyişle, maaşlı sendika liderlerinin sendikalarını bir kurum 
olarak ve içindeki konumlarını korumak için her türlü nedeni var.

Bu, zorlu bir denge kurmayı gerektiriyor. Gelir elde etmek ve 
işverenleri ve hükümetleri kendileriyle müzakere etmeye zorlamak için 
sendikaların üye sayısına ihtiyacı var. Bu nedenle, sendika yetkilileri 
daha iyi ücretler ve çalışma koşulları için kampanyalar yürütmeli, üye 
kaydetmeli, işyeri aktivistleri ve delegeleri geliştirmeli ve işçiler 
için gerekenleri yerine getirmelidir. Aksi takdirde, üyeleri, gelirleri 
ve işverenleri kendileriyle müzakere etmeye zorlamanın bir yolu olmaz.

Ancak bunun bir de diğer yüzü var. Sendika yetkililerinin işçileri 
sömürmek için patronlara da ihtiyacı var. Aksi takdirde, önderlik 
edecekleri bir mücadeleleri ve üye olacak potansiyel üyeleri olmaz. 
Kârlı ve başarılı işletmelere ve kapitalizme ihtiyaçları var. Sharon 
Burrows gibi sendika liderleri, "Sendikaların bir şekilde işletmeleri 
baltalamak isteyeceği fikri açıkçası saçma" gibi şeyler söylediklerinde, 
bunun nedeni sağcı ideoloji tarafından yanıltılmaları değil, gerçeği 
söylüyor olmalarıdır.

Ancak sendika liderleri asla tamamen teslim olup işçileri satamazlar. 
Üyeleri mutsuzsa veya sendikadan ayrılmakla tehdit ediyorsa ya da 
işverenler onlarla müzakere etmeyi reddediyorsa, pozisyonlarını korumak 
için grev ve endüstriyel eylemler düzenleme olasılıkları daha yüksek 
olacaktır. Hala mücadele etmek zorundalar. Ama sadece dar sınırlar 
içinde mücadele edecekler. Patronları veya onlarla olan ilişkilerini 
gerçekten tehdit etmekten ve kapitalizmi gerçekten tehdit etmekten her 
zaman kaçınacaklar. Sendika patronları nihayetinde işçiler olarak 
sömürülmemize bağlıdır ve sadece bu sömürünün şartlarını müzakere etmek 
isterler.

İşçiler için görev
Bunun bizim için ne anlama geldiği açık. Sendikalara katılmalıyız. Yasal 
bir koruma sağlıyorlar ve hâlâ işçilerin örgütlenmek için başvurduğu yer 
burası. Ve sendika yetkilileri çıkarlarımız doğrultusunda hareket 
ettiklerinde onları desteklemeliyiz, çünkü üyelerini tamamen görmezden 
gelmeyi asla göze alamazlar.

Ancak bizi kontrol altına almaya ve işleri yavaşlatmaya çalışırlarsa 
bağımsız hareket etmeye hazır olmalıyız. İş yerlerimizi örgütleyebilecek 
ve kendi çıkarlarımızın ne olduğunu bilen tek kişiler olduğumuzdan emin 
olmalıyız. İş arkadaşlarımızı kendimiz örgütleme, kendi kitlesel 
toplantılarımızı kurma ve yürütme ve dışarıdan baltalanamayacak taban 
işçi demokrasisi yapıları geliştirme görevini üstlenmeliyiz. Sendikalar 
içinde örgütlenmenin büyük yasal ve örgütsel avantajları vardır, ancak 
aynı zamanda çok gerçek sınırlamaları da vardır. Bunların ne olduğunu 
açıkça anlamalı ve bunlarla başa çıkmaya hazır olmalıyız.

İşçiler bunu başarabileceklerini defalarca gösterdiler; 2025'te Filistin 
için kendi grevlerini düzenleyen Melbourne'deki bir toplum hukuk merkezi 
çalışanları gibi küçük ölçekli örneklerden, 1969'da sendika 
bürokrasisine meydan okuyarak milyonlarca işçinin Avustralya çapında 
gerçekleştirdiği genel greve kadar. Sendika liderleri bizi bir yere 
kadar götürebilir, ancak bizi sömürüden arınmış bir dünyaya kadar 
götürebilecek tek kişiler işçilerin kendileridir.

https://ancomfed.org/2026/04/why-union-leaders-sell-us-out/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr