A-Infos (tr) France, OCL CA #355 - Nicolas Framont'un "Aziz Luigi: Kapitalizmin Şiddetine Nasıl Karşılık Verilir?" adlı kitabı (ca, de, en, fr, it, pt)[makine çevirisi]

4 Aralık 2024'te Luigi Mangione, Amerika Birleşik Devletleri'nin önde 
gelen sağlık sigorta şirketi UHC'nin CEO'su Brian Thompson'ı suikastle 
öldürür. Thompson, ABD'de hızla bir ikon haline gelir. N. Framont için 
bu suikast, kapitalist sınıfa karşı şiddet kullanımına ilişkin 
tartışmayı yeniden alevlendirir. ---- N. Framont'un iki kitabına 
("Parazitler" ve "Pazartesilerden Nefret Etmiyorsunuz", CA 347) zaten 
olumlu eleştiriler vermiştik. Yazarın bu son kitabı da ilk iki kitabıyla 
aynı niteliklere sahip: açıkça sınıf mücadelesi çerçevesinde 
konumlandırılmış, basit ve örneklerle savunduğu noktayı ortaya koyuyor.

Bu suikastin sembolü
ABD'de sağlık hizmetlerine erişmek için, yalnızca belirli riskleri 
kapsayan ve karmaşık prosedürler içeren çok pahalı özel sigortaya abone 
olmak gerekir. UHC, geri ödeme taleplerinin %29'unu reddediyor... ve bu 
verimlilik için B. Thompson'a 10,2 milyon dolar bonus ödemişti. Bu 
yüzden Luigi Mangione bu CEO'yu öldürdüğünde, neredeyse ulusal bir 
kahraman oldu. Binlerce insan, tıbbi bakım için nasıl yoksulluğa 
düştüklerini; bakım eksikliğinden on binlerce insanın nasıl öldüğünü; 
ağrı kesicilerin (opioidler) aşırı dozundan yüz binlerce insanın nasıl 
öldüğünü (ki Amerikalılar çalışmaya devam etmek için bunları tüketiyor) 
anlattı.

Kitap, sınıf mücadelesinin soyut bir kavram değil, bedenlerimizde 
deneyimlenen bir şiddet olduğunu hatırlatarak başlıyor. "Kapitalist 
sağlık hizmetleri piyasası, kapitalizmin kendisiyle bağlantılı bedensel 
acılara bağımlılık yaratan ve etkisiz çözümler[ağrı kesiciler ve 
anksiyolitikler]sunanları ödüllendiriyor." Yazar, burjuvazinin sinizmini 
ve politikacıların toplumsal huzursuzluğun sularını test etme 
yöntemlerini, medyanın yardımıyla kapitalizmin felaket sonuçlarını 
görünmez kılarak, daha da ileriye çivi çakıp çakamayacaklarını görmek 
için nasıl kullandıklarını örnekliyor.

N. Framont'a göre bu cinayet, egemen sınıfın çektiğimiz acılardan 
sorumlu olduğunu simgeliyor ve cinayetten önce "Diğer iletişim biçimleri 
başarısız olduğunda, hayatta kalmak için şiddet gereklidir" diyen Luigi 
Mangione davasının ortaya koyduğu soruları "tereddüt etmeden tartışmalıyız".

Doğrudan Eylemden Sınıf İşbirliğine
N. Framont, radikal işçi sınıfı eyleminin korkusunun tek başına 
kapitalistleri nasıl etkileyebileceğini göstermek için çeşitli örnekler 
kullanıyor. Örneğin, tartışmayı, müzakereyi ve temsili reddeden Dünya 
Sanayi İşçileri (IWW) hareketini yeniden ele alıyor: stratejileri, 20. 
yüzyılın başlarında (IWW şiddetle bastırılmadan önce...) Amerikan 
burjuvazisini dehşete düşüren doğrudan (kolektif) eylemdi; bu, 
günümüzdeki sendika yönelimlerinden çok farklıydı.

Doğrudan eylem stratejisinin yerini artık "sosyal diyalog" aldı. 
Sendikalar ve siyasi örgütler, öfkemizi ifade etmek için temsilcilerimiz 
olarak sunuluyor. Ancak, saygınlık arayışındalar ve artık "sınıf 
mücadelesinin önde gelen isimleri" tarafından yönetilen zararsız 
eylemlerden başka bir şey olmayan gösteri ve grevleri 
çerçevelendiriyorlar. N. Framont, bu sınıf işbirliğine entegrasyonu 
kendi örneğiyle açıklıyor. 2018'de La France Insoumise (LFI) için 
parlamento danışmanı olan Framont, akademik ve aktivist bilgisinin, 
değişiklik taslakları hazırlayarak bu rolde faydalı olabileceğine 
inanıyordu. İyi bir geçim sağlıyordu ve Ulusal Meclis ile sürekli 
iletişim halindeydi: "İlk devrimci hırslarım, ortak bir mesleki durumu 
paylaştığımız ve önemli bir sosyal tanınırlığa sahip olduğumuz bu yerde 
soldu." Sarı Yelekliler hareketi patlak verdi, "savunduğumu sandığım, 
bana veya meslektaşlarıma güvenmeyen insanlar tarafından yönlendirildi." 
Sarı Yelekliler gösterilerine katıldı ve "Parlamentoyu ve cumhuriyetçi 
yanılsamalarını terk etti."
Ona göre, o zamandan itibaren burjuvaziyi korkutabilecek tek şey 
"kontrol dışı" sosyal hareketlerdi. Sonuç olarak, N. Framont, "halkın 
mücadelesini gasp eden ve onu onlar adına, isterseniz barışçıl bir 
şekilde yürüten" sendika ve siyasi temsilcilerden kurtulmanın gerekli 
olduğunu savunuyor[...]Partiler ve sendikalar artık radikalizmin 
barındığı yer değil.

Şiddetle mi karşılık vermeliyiz?

Ardından şiddeti pragmatik ve ahlaki bir bakış açısıyla ele alıyor. N. 
Framont, Action Directe, Kızıl Tugaylar vb. tarafından gerçekleştirilen 
siyasi suikastların çıkmaz sokak olduğunu haklı olarak belirtiyor. 
Bununla birlikte, L. Mangione'nin eylemlerinde farklı bir anlam görüyor 
çünkü bu eylemler, şiddet eylemini teorize eden bir siyasi aktivist 
değil, sıradan bir kişi tarafından gerçekleştirilmiş ve kamuoyundan çok 
olumlu bir tepki almıştı.

Bireysel eylemin ötesinde, bu cinayet, devrimci şiddet ve sonuçları 
hakkında siyasi soruları gündeme getiriyor; zira bu şiddet, devrimlerden 
sonra (Fransa, SSCB, vb.) baskıyı haklı çıkarmıştır. Ancak hiçbir rejim, 
şiddetli bir tepki olmadan devrilmeyi kabul etmez. Yine de, pasifizm ve 
şiddetsizlik günümüz zihniyetlerine hakimken... egemen sınıf şiddetini 
ve radikalizmini artırıyor. N. Framont'un B. Thompson'ın suikastından 
sevinç duyduğu hissediliyor ve bu anlaşılabilir bir durum: "L. Mangione, 
egemen sınıfın yenilmezliği efsanesini paramparça etmeye yardımcı oldu." 
Bu eylemden yola çıkarak, mevcut militan yaklaşımların ötesine geçme 
ihtiyacına açıkça işaret ediyor.

Ancak N. Framont, nihayetinde ezilenlerin "şiddeti" yerine "güç dengesi" 
terimini kullanıyor. Bir yandan, ezilenlerin "şiddeti"nin ne olduğunu 
tanımlayan egemen sınıftır ve bu nedenle N. Framont "güç dengesi"ni 
tercih ediyor. Dahası, yazar kendini ahlaki bir otorite olarak sunmayı 
reddediyor; Son olarak, ezilenlerin gerekli toplumsal şiddeti ile bu 
şiddetin sözde devrimci siyasi aygıtlar tarafından tekelleştirilmesi 
durumunda ortaya çıkacak siyasi riskler arasındaki gerilimi sorguluyor. 
Ona göre, kapitalizmi devirmek "güç" gerektirecek, ancak "bu gücün 
kullanımı bizi mevcut baskıcı sakinliğin yerine gelecekteki eşitlikçi 
bir barış olasılığından bir kez daha uzaklaştırmadan" mümkün olacak.

Sonuç
Devrimci şiddet konusu bugünlerde nadiren tartışılıyor. Bu konuda bu 
kitabın yazarından daha fazla cevabımız yok, ancak onun gibi biz de 
siyasi ve sendikal çerçeveyi aşan toplumsal radikalizmin kolektif 
kurtuluşumuzun yolunu açabileceği inancını paylaşıyoruz.

Daha temel olarak, kitabı, egemen sınıfın şiddetini ve mevcut aktivist 
rutininden kopma ihtiyacını karakterize etmek için son derece 
erişilebilir bir aktivist araçtır. Bu kitabı okumak için tek bir neden 
varsa, Libération'daki eleştiri bize bunu veriyor: "Nicolas Framont, 
'Aziz Luigi' ile sınıf mücadelesini biraz fazla ileri götürüyor."

RV

Not: Nicolas Framont'un sınıf savaşını konu alan Frustration dergisinin 
baş editörü olduğunu belirtmek gerekir.

https://oclibertaire.lautre.net/spip.php?article4588
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr