A-Infos (tr) Italy, FAI, Umanita Nova #35-25 - Sandro Morena: Militanlığın Keyfi. Yeni Germinal Albüm (ca, de, en, it, pt)[makine çevirisi]

7 Kasım Cuma günü, Monfalcone'deki Corso'da Sandro Morena'ya adanan 
Carso akşamında, duvarların titrediğini hissettiğim bir an vardı. Saf 
kolektif titreşimden kaynaklanan sismik bir şok: Tam da doğru şarkıyı, 
kollarınızın derisini diken diken eden ve masadaki bardakları zıplatan 
şarkıyı çalmaya başlayan Barrio Alto'ydu. Bazı yazılı duvarlar kadar 
sert, karışık ve anarşik bir müzik: sınırdan, banliyölerden, 
mücadelelere, kadeh kaldırmalara ve yara izlerine kadar dünya müziği. Ve 
hepsinden önemlisi, asla geri adım atmayanların hikayelerine.

Sandro'ya adanan etkinlik -yoldaş, sözlü tarihçi, aktivist- bozulmamış 
bir anma töreni değildi. Herkesin bir şeyler getirdiği bir aile 
yemeğiydi: bir anı, bir şişe, bir müzik parçası, bir kahkaha. Sandro'nun 
gerçekten sevdiği türden anarşik bir şenlik, akşamın temel taşı oldu. 
Bir anıdan, bir canlanmadan daha fazlası. Bir anmadan, melankolinin 
yeniden bir arada olma arzusunda eridiği bir kutlamadan daha fazlası.

Bir gitar ve hiçbir uyumsuzluk tanımayan, çünkü her şeyin mümkün olduğu 
bir koro arasında, Sandro'nun sık sık bahsettiği o "militanlığın neşesi" 
vardı: misafirlere şarap doldurmak veya entelektüel bir tartışmayı bir 
araya getirmeden uyumlu hale getirmek kadar doğal bir formül. Barrio 
Alto, Paolo Zei, Laura Fogagnolo, Alessandro Guerra ve Piero Purich 
üzerlerine düşeni yaptılar: Kurumsal nefrete teslim olmayı reddeden ve 
özgürlükçü alanlarını kolektif varoluşlarmış gibi savunmaya devam eden o 
Bisiacaria için mükemmel bir fon müziğiydi.

Bu atmosferde, Germinal'in tamamen Sandro Morena'ya adanmış yeni sayısı 
da geldi. Sayfalarını karıştırmadan, kucaklayarak okunan bir sayı. Artık 
Trieste'deki Via del Bosco'daki Germinal'den ve Monfalcone'deki Caffè 
Esperanto'dan dijital veya basılı kopya talep etme seçeneğiyle satın 
alınabilir.

Sayfalarını karıştırırken neredeyse Sandro'nun konuştuğunu 
duyabilirsiniz. Birçok yaşamı, bilgiye olan açlığı, sözlü tarihi ekmek 
gibi -elleriyle- yapma biçimi, hem anlaşılır hem de dokunaklı katkılarla 
aktarılıyor.

Alessio Lega'nın kapanış şiiri yürek parçalayıcı: Sandro'nun 
"jandarmalar arasında" güldüğü bir portre; yüzlerce akademik incelemenin 
temelini oluşturan Devlet'i baltalayan bir kahkaha. Sonra, karargahı 
kolektife bağışlayan ve bir yeri devam eden siyasi bir vaade dönüştüren 
cömert ve radikal adamı hatırlayan Caffè Esperanto yoldaşlarının sözleri 
var.

Yazar Mattia Campo Dall'Orto'nun bir tablosunun grafiksel bir yeniden 
yorumunu, Anton Shpacapan Voncina'nın iç illüstrasyonunu ve Mara 
Fella'nın bir fotoğrafını içeren kapak, Sandro'yu hayatının farklı 
evrelerinde tasvir eden, birçok kişi tarafından bize gönderilen 
görsellerin yer aldığı bu sayının ikonografik kaynaklarını zenginleştiriyor.

Anna Di Gianantonio, "militanlığın sevincini" bir bağ ve özgürlük olarak 
anlatıyor; Gualtiero Pin, seyahat, mücadele ve hafızanın bir portresini 
çiziyor; Associazione Esposti Amianto'dan Chiara Paternoster, Sandro'nun 
asbest hakkındaki gerçeği ortaya çıkarmadaki muazzam çalışmasını anıyor; 
Piero Purich, onun "polytropos" yanını, uzay ve zamanda bir gezgin 
olarak resmediyor; Marco Niro, Sandro'yu inatçı inancıyla yeni yazarlara 
ve yeni hikâyelere ilham verebilen bir akıl hocası olarak yeniden 
canlandırıyor. Ve sonra yoldaşlarının, dostlarının ve yeğeninin 
katkıları geldi: Federico, Andrea, Giustina, Liviana, Monica, Gigi, 
Ciua, Tiziano, Paolo De Toni, Massimo Carlotto ve katkıda bulunan diğer 
birçok kişi. Her biri, asla yerinde durmayan bir militanın hikâyesine 
bir parça katıyor. Sandro'nun hikâyesi, yoldaşlarından, arkadaşlarından, 
dostlarından ve suç ortaklarından oluşan topluluğunun bir korosu 
tarafından anlatılıyormuş gibi, çok sesli bir senfoni ortaya çıkıyor. Ve 
her ses aynı şeyi söylüyor: mesele sadece onu hatırlamak değil, onu 
yaşatmak.

Barrio Alto'nun müziği her şeyi bir araya getiriyor: sözler, kadehler, 
sarılmalar. Ve parti devam ederken, biri Sandro'nun kadeh kaldıracağını, 
ardından mikrofonu kuracağını, birkaç büyük eleştiri veya absürt bir 
koro yapacağını ve sonunda çok sevdiği topluluğun kutlamasının tadını 
çıkaracağını söyledi.

Ve belki de asıl mesele tam da bu: Bizi asla yalnız bırakmayın. Ve 
akşamlarımızın neşeli kaosunda, Germinal'in elden ele dolaşan 
kopyalarında, Trieste, Gorizia ve Monfalcone arasındaki tezahüratlarda 
ve tartışmalarda Sandro bizimle olmaya devam ediyor.

Çünkü hafıza bir mücadeledir. Ve bizim neşeli mücadelemiz, müziğe ve 
Germinal'imizin bir kopyasına dönüştü. Bir kez daha. Sandro için ve 
Sandro ile: çünkü dans etmezsek, bu bizim devrimimiz değildir.

Luca - Caffè Esperanto

https://umanitanova.org/sandro-morena-la-gioia-della-militanza-la-nuova-uscita-di-germinal/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr