A-Infos (tr) Italy, Sicilia Libertaria #463 - Ignazia: KABA. "Kendinden başka otorite yok." (ca, de, en, it, pt)[makine çevirisi]

"Hapishaneler için para ödüyorsun. Savaş için para ödüyorsun. 
Lobotomiler için para ödüyorsun. Kanun için para ödüyorsun. Onların 
düzeni için para ödüyorsun. Cinayetleri için para ödüyorsun. Bu 
saçmalığa tanıklık etme biletinin parasını ödüyorsun. Sistemin lanet 
olası çözümüne katkıda bulunduğunu bilerek. Onların siyasi kirliliğine. 
Devrim şansın yok. Değişim şansın yok. Özerkliğin yok. Sadece kabul 
etme. Onların saçmalıklarına katlanma. Onların oyununu oynama. Suçlarını 
kabul etme. BAŞINI KULLAN."

Bu, 1977'de İngiltere, Essex'te kurulan ve yedi yıldır aktif olan 
anarşist punk grubu Crass'ın "You Pay" adlı şarkısının sözlerinden bir 
alıntıdır. Anarşiyi sadece sözlerinde anlatmakla kalmamış, aynı zamanda 
ilkelerini de uygulamaya koymuşlardır. Grubun davulcusu Penny 
Rimbaud'nun kır evi Dial House'da birlikte yaşıyorlardı. Herkes 
yaratıcılığını ifade edebiliyor, birbirine yardım edebiliyor, çevreye 
(organik tarım) ve hayvanlara (vejetaryen beslenme) saygıyla 
birleşebiliyordu. "Bu bir evrensellik hayaliydi; kapıda kilit olmaması 
fikri, en derin şekilde, kalpte kilit olmamasıyla ifade edilir." 
Rimbaud. Bu, sermaye ve devlet iktidarının mantığından uzak bir yer 
yaratmanın mümkün olduğunu gösteriyor. Konserleri, anarşist sembol ve 
"Kendinden başka otorite yoktur" sloganının yer aldığı posterlerin 
asıldığı küçük mekanlarda gerçekleşiyordu: "Vicdanınızla, ahlakınızla, 
kararlarınızla, kendinizle yaşamayı öğrenmelisiniz. Bunu sadece siz 
yapabilirsiniz. Kendinizden başka otorite yoktur" ("Yes Sir, I Will" 
şarkısından). İlk albümleri "The Feeding of the 5000"in çıkışı zorlu bir 
süreçti: Bağımsız bir plak şirketi olan Small Wonder Records, açılış 
parçası "Asylum"u sansürledi ve Crass, kasıtlı olarak "The Sound of Free 
Speech" (Özgür Konuşmanın Sesi) adını verdiği iki dakikalık bir 
sessizlikle değiştirdi. Konuşmak "özgür"dür, ancak onların istediği gibi 
konuşursanız. Sansür ve Small Wonder'ın sahibinin plak dükkanına sık sık 
yapılan polis baskınları, Crass'ı kendi plak şirketini kurmaya yöneltti: 
Crass Records. Kolektif, ancak ikinci albümlerinden sonra haklarını geri 
alıp sansürlü parçayla "The Feeding of the 5000"i piyasaya sürebildi. 
Albüm satışlarından ve konserlerden elde ettikleri gelir, diğer 
gruplarınkinden çok daha düşüktü ve fanzin yayınlamak, ekipman satın 
almak ve hapisteki anarşistleri desteklemek gibi ihtiyaç sahibi 
yoldaşlara yardım etmek için kullanıldı. Poison Girls grubuyla birlikte 
"Bloody Revolutions" ve "Persons Unknown" albümlerinin yayınlanmasından 
elde edilen gelirle bir anarşist merkez açıldı. Rimbaud, "Bu, yalnızca 
yeni fikirler üretme gücümüzü değil, aynı zamanda bir şekilde bunları 
hayata geçirmeyi başarma gücümüzü de fark etmemizi sağladı. 
Konserlerimize çok sayıda insan geliyordu, bu yüzden durumdan 
faydalanmanın en iyi yolu, yalnızca bir şeyi desteklemek için konserler 
vermeye karar vermekti," dedi. Feminizm odaklı üçüncü albüm "Penis 
Envy"nin kapağında şişme bir bebeğin yüzü vardı: "Bata Motel" şarkısı 
erkeklerin kadınlar üzerindeki gücünü ve sömürüsünü eleştirirken, 
"Systematic Death" sistemin topluma dayattığı rollere karşı çıkıyor ve 
son olarak "Our Wedding" evlilik eleştirisine odaklanıyor. Crass, bu son 
şarkıyı gençler için pembe bir dergi olan Loving'in ofisine bir aşk 
şarkısı olduğunu söyleyerek sundu. Editör kadrosu, dergileriyle birlikte 
bir Flexi-Disc'te yayınladı, ancak aldatmacayı çok geç, gazete 
bayilerinde yerini aldığında fark etti. "Bu dergiler, imkansız, gerçekçi 
olmayan, ulaşılamaz ve nihayetinde istenmeyen bir romantik aşk fikrini 
teşvik ediyor. Dolayısıyla bu hareketin çok güçlü bir politik ve 
feminist değeri vardı, ama aynı zamanda bizi güldürdü. Hemen Loving'e 
kapıldılar." Rimbaud. Crass ayrıca işgaller, viviseksiyon 
laboratuvarlarına sabotaj, kasap dükkanlarına vandalizm ve grafiti gibi 
doğrudan eylemlere de katıldı. Antimilitarizm teması, özellikle 1982'de 
Falkland Savaşı patlak verdiğinde, şarkılarının merkezindeydi. Crass 
burada da güçlülerle çatışma fırsatını kaçırmadı. Margaret Thatcher ve 
Ronald Reagan'ın konuşmalarından alıntılarla oluşturulmuş, anonim olarak 
gazetelere sahte bir telefon görüşmesi gönderdiler: Thatcher, Sheffield 
bombalamasından, Reagan ise Avrupa'da nükleer bir çatışmaya neden 
olmaktan sorumluydu. ABD Dışişleri Bakanlığı, kaydın KGB tarafından 
Amerika'ya saldırmak amacıyla yayınlandığını iddia etti. The 
Observer'dan bir İngiliz gazeteci daha sonra Crass ile iletişime geçti 
ve Crass, tanıdıkları bir denizciden edindikleri savaşla ilgili gizli 
bilgileri yayınlamaları koşuluyla kaydı yaptığını itiraf etti. 1983'te 
son albümleri "Yes Sir, I Will"i yayınladılar. Albümün adı, Galler 
Prensi Charles ile Falkland Adaları'ndan dönen ağır yaralı bir asker 
arasında geçen bir konuşmadan alınmıştır: Prens ona "Geçmiş olsun" demiş 
ve asker de "Yes Sir, I Will" diye cevap vermiştir. (Devlete o kadar 
köle olmuşsunuz ki kendi hayatınızı feda ediyorsunuz.) Albüm sadece bir 
parçadan oluşuyor; Müzik ağır ve dinlemesi zor, ama mesajı önemli: 
"Gerçekten bu kadar aptal mıyız, boyun eğmekten bu kadar mı çekiniyoruz 
ki, sadece bok yemeye değil, aynı zamanda bu ayrıcalık için teşekkür 
etmeye de hazırız! Bu hayat hırsızlığını neden kabul edelim ki?... 
Doğduğumuzdan beri aile, kilise, okul ve devlet tarafından tehdit 
ediliyor ve boyunduruk altına alınıyoruz. O andan itibaren, güçlüler 
için kolay av oluyoruz. Savaş ancak edilgen bir kabullenmeyle var 
olabilir... Hükümet her gün güçlerini artırıyor. Ona karşı çıkan herkes 
alay konusu oluyor, itibarsızlaştırılıyor veya istismar edilip 
cezalandırılıyor. Gözlerini kaldır ve gör. Kulaklarını kaldır ve dinle. 
Zihnini kaldır ve düşün. Hayatını kaldır ve harekete geç." 42 yıl geçti, 
ama ne yazık ki içerik bugün hala güncel. Güçlülerin savaşının 
acımasızlığı "How Does It Feel" şarkısında da anlatılıyor:

"Bin ölümün annesi olmak nasıl bir duygu? Çocuklar şimdi soğuk toprağın 
altındaki soğuk mezarlarda yatıyorlar. Bin ölümün annesi olmak nasıl bir 
duygu?" Söz konusu "anne" Margaret Thatcher'dı, ancak bu soru diğer 
"annelere" ve "babalara" da yöneltilebilir.

Tüm bunlara son verip öfkemizi öfkeye ve eyleme dönüştürme cesaretini ne 
zaman bulacağız?

(A)

https://www.sicilialibertaria.it/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr