A-Infos (tr) Italy, Sicilia Libertaria #462 - USAI 2 – Özel “Paritetik” Okulların Cenneti (ca, de, en, it, pt) [makine çevirisi]

Çocuklar için hangi perspektifler? ---- Özel paritetik okullara kaydolan 
gençler ilk anda bir rahatlama hissi yaşar: çok daha gevşek bir ortam, 
hafifletilmiş hatta neredeyse yok denecek kadar az ders yükü, kesinlikle 
sınıf geçecekleri algısı… Bu rahatlama duygusu açıktır. Ancak, bir kez 
bu “korunaklı” ortamdan çıktıklarında — temel hedefin her ne pahasına 
olursa olsun (özellikle de yüksek öğrenim ücretleri karşılığında) 
öğrencileri mezun etmek olduğu bu yerden — nasıl bir etkiyle 
karşılaşacaklar? Evet, kanunen geçerli bir diploma alacaklar ama bugün 
çokça sömürülen bir kavram olan “yeterliliklerden” hangilerini gerçekten 
kazanmış olacaklar?

Zamanla pek çok öğrenci gerçeği fark eder: Ellerindeki kağıt parçası 
vardır ama içi boşaltılmıştır; asıl anlamı olan öğrenme ve gelişim 
sürecinden yoksundur. Sonunda, tüm kusurlarına rağmen devlet okullarının 
aslında o kadar da kötü olmadığını anlarlar.

Bu öğrenciler, böyle bir arka planla nasıl oluyor da devlet 
okullarındakiyle aynı lise bitirme sınavını geçebiliyorlar? Bunu anlamak 
için önce herkesin — öğrenciler, öğretmenler ve okul sahiplerinin — 
farkında olduğu bir gerçeğe bakmak gerekir: Sınav sırasında Milli Eğitim 
Bakanlığı’ndan bir müfettiş gelirse iş karışır. Ancak gerçekte bu tür 
denetimler hâlâ çok nadir ya da yok denecek kadar azdır; hükümetin 
iddialı önlemlerine rağmen. Dolayısıyla tüm çabalar süreci “sorunsuz” 
tamamlamaya yöneliktir. Komisyon başkanı ve dışarıdan atanan üyeler, 
çoğu zaman iç komiserlerle iş birliği yaparak öğrencileri mümkün 
olduğunca destekler; değerlendirmelerde büyük “cömertlik” gösterilir. 
Peki neden? Asıl soru şudur: Öğrenciler bu noktaya kadar hiçbir engel 
olmadan getirilmişken, tam bitiş çizgisinde neden başarısız bırakmak 
istesinler? Sonuç olarak, buna karşı çıkan neredeyse hiç olmaz.

Öğretmenler için hangi perspektifler?

Tüm bu kaosun içinde okulun temel aktörlerinden biri olan özel okul 
öğretmenleri üzerine pek durulmaz.

Öncelikle, bu öğretmenler devlet okullarında kullanılan resmi atama 
listeleriyle işe alınmaz. Bu durum bile “paritetik” kavramının devlet 
sistemiyle gerçekten ne kadar eşdeğer olduğunu sorgulatır. Bunun yerine, 
okulu işleten şirketin sahibi — ya da insan kaynaklarından sorumlu kişi 
— özgeçmişleri inceleyip mülakatlar yapar ve tamamen keyfi kriterlere 
göre işe alım yapar. Yani kamuya açık bir liste yoktur; özel okul 
yalnızca öğretmenin temel şartları karşıladığını kontrol eder.

Aynı şekilde sözleşme düzeni de “paritetik” olmaktan uzaktır: En iyi 
ihtimalle 30 Haziran’a kadar süren, koordine ve sürekli iş birliği 
şeklinde bir sözleşme yapılır; ödeme “günlük/oturum başına”dır, izin 
veya hastalık hakkı yoktur ve saatlik net ücret ortalama 10 avrodur. 
Covid döneminde birçok öğretmenin evde kaldığı halde tek kuruş alamadığı 
vakalar yaşanmıştır. En kötü senaryoda ise “ödeme”, sadece il 
düzeyindeki öğretmen atama puanına katkıdan ibarettir. İtalya zaten 
devlet okullarındaki maaşlar açısından Avrupa’nın en gerisindeyken, 
burada durum çok daha vahimdir. Liselerde maksimum haftalık ders saati 
18’dir ve bu, en iyi ihtimalle 800 avroluk bir aylık maaş demektir. Çoğu 
zaman buna bile ulaşılamaz çünkü birçok özel okulda sınıf sayısı 
düşüktür, özellikle haftada az saat verilen branş derslerinde.

Bu şartlar altında “paritetik” denilmesinin ne anlamı var, sorgulamamak 
elde değil. Okul sahipleri aslında sundukları hizmetin kalitesiz 
olduğunu dolaylı biçimde ilan etmiş olur. Aksi takdirde bu kadar 
uçurumlu bir maaş ve hak farkı açıklanamaz.

Peki gerçek öğretim faaliyeti? İtalya’daki okul sistemindeki yaygın 
güvencesizlik ortamında özel bir okulda iş bulmak, genç öğretmenler için 
puan toplamak ve deneyim kazanmak adına az sayıdaki yoldan biridir. Okul 
sahipleri bunu bilir ve avantaja çevirir. Görünüşte olumlu bir fırsat, 
böylece gerçek bir iş gücü şantajına dönüşür: İşveren, öğretmenin kamu 
sisteminde yükselme umudunu kullanarak düşük maaş ve kötü koşulları 
kabul ettirir.

Böyle bir iş görüşmesinde “Bu okulda düşük notları sevmiyoruz” 
dendiğinde mesaj çok nettir.

Bu okullarla devlet okulları arasında gerçekten “paritetik” bir şey 
varsa, o da öğretmenlere yüklenen sorumluluklardır. Hatta özel okullar 
bu açıdan daha da talepkâr olabilir: Öğretmen, yalnızca eğitim görevini 
değil, aynı zamanda okulun bir şirket olarak imajını da korumak 
zorundadır. İşte en büyük bozulma burada başlar: Öğrenciler (ya da daha 
doğru söylemek gerekirse veliler) “müşteri”dir ve tatmin edilmeleri 
gerekir ki okul kâr etsin. Özel okul öğretmeni özgür değildir; 
motivasyonu ve yenilikçi yaklaşımı ne olursa olsun, ticari stratejiler, 
müşteri memnuniyeti ve — özellikle tekrar vurgulamak gerekir — 
“çocuğunuz ilerleyecek çünkü siz ödeme yapıyorsunuz” mesajı belirleyici 
olur. Bu koşullar altında neden direnilsin ki? Böylece tüm öğrenciler 
geçirilir; notlar kasıtlı olarak şişirilir, sınıf geçişleri, sınavlara 
kabul ve diploma garanti edilir. Bu durum, değerlendirme sisteminin 
yeniden düşünülmesi gerektiğini bir kez daha ortaya koyuyor: “Not 
hegemonyası”nı kırıp öğrencinin gerçek öğrenme sürecini merkeze koymak 
gerekir.

Sıkça görüldüğü gibi yönetilemez sınıflar ortaya çıktığında, 
sorumluluğun çocuklarda değil, işleyen bir eğitim sistemi kuramayan ve 
eşit yasalar yapamayan yöneticilerde olduğu unutulmamalıdır. “Paritetik” 
mi? Buna inanmak zor.

https://www.sicilialibertaria.it/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr