A-Infos (tr) Italy, Sicilia Libertaria #462 - Bitmeyen Bir Pazar — Paolo Maggioni (ca, de, en, it, pt) [makine çevirisi]

“Milano’da ayaklar, Paris’te sığınak, Barselona’da kalp”: Bunlar, 
Agustino Barajas adlı büyüleyici karakterin karmaşık coğrafi ve duygusal 
koordinatlarıdır; Carnera diye bilinen bu İspanyol anarşist, “ateş 
etmeyi bilmeyen ama göğe saldırmaktan başka seçeneği olmayan birinin 
körleşmiş silahlarıyla tamamlaması gereken bir göreve” sahiptir. ---- 29 
Nisan 1945’tir, devasa bir pazar günü: Piazzale Loreto’da Benito 
Mussolini ve yandaşlarının cesetleri baş aşağı asılmıştır ve birkaç saat 
içinde bazıları, bu biricik devrim ve umut enerjisinden yararlanarak 
tarihin sonucunu tüm faşizmlere —özellikle de Franco’nunkine— yaymaya 
çalışır. Bu devrilme girişiminin başında ise heybetli ama şiddet karşıtı 
Carnera vardır; sahtecilikte usta bir anarşist, ama böyle anılmaktan 
nefret eden ve kendini bir sanatçı olarak görmeyi tercih eden bir 
adamdır. Paradan tiksinir, tek rehberi ayrıntıya gösterdiği titiz 
özenidir ve tüm yaşamını tek kızı olan Devrim’e adamıştır.

Bitmeyen Bir Pazar böylece, İspanyol anarşist Laureano Cerrada Santos’un 
tarihî figüründen ve onun, Bruzzi Malatesta tugayındaki partizan 
grubuyla birlikte giriştiği teşebbüsten esinlenmiştir. İtalya faşizmden 
kurtuluşu kutlarken, onlar İspanya ekonomisini çökertmeye çalışmış, 
yıllardır Milano’da saklı tutulan İspanya Merkez Bankası’na ait baskı 
klişelerini çalarak gizlice para basmayı planlamışlardı. Büyük heyecan 
ve ustaca hesaplarla dolu bu saatler, eğer bir dizi anarşist meclis 
sonrası İspanya’da yaratılmak istenen ekonomik krizi önlemek için 
klişelerin yok edilmesine karar verilmeseydi, tarihi sonsuza dek 
değiştirebilirdi.

Bu tarihî hazinenin gün yüzüne çıkarılıp ışığa kavuşturulmasını 200 
sayfalık bir romanla (SEM yayınevi, Nisan 2025) gerçekleştiren yazar ve 
gazeteci Paolo Maggioni’ye hak ettiği takdir düşer. Nefes kesici bir 
okuma sunar: iç içe geçen hikâyeler ve ayrıntılarla dolu, okuru 
kaçınılmaz olarak karakterlerle özdeşleşmeye sürükleyen bir roman. Öyle 
ki kendinizi, anti-Franco manevralarını gerçekleştirmek için dar 
sokaklarda koşarken ve özgürlüğü kutlamak üzere Piazzale Loreto’ya akan 
kalabalığa karışırken hissedersiniz —özgürlük, Carnera’nın dediği gibi, 
“herkes için isyancı, kimsenin kardeşi olmayan” anarşistler için daima 
biraz daha kırılgandır.

İspanyol usta sahtekâr ve yaratıcının yanında başka parlayan yıldızlar 
da vardır: yoldaş partizanları Ercole, Basklı, Doktor ve merhum Massimo 
Masini; ayrıca iki ilham verici kadın figür: Masini’nin dul eşi, 
ikizleri Zeno ve Anita’nın annesi, tramvay sürücüsü ve direniş kuryesi 
Marta Ripoldi —özgürleşmenin, azmin ve cesaretin sembolü— ve Marta’nın 
yaşlı komşusu Stella. Stella, çocuklara fiilen büyükanne olarak sahip 
çıkarak ve Marta’yı zor çalışma ve yalnız annelik hayatında 
destekleyerek onunla birlikte yeni bir aile çekirdeği kurar; kadın 
yalnızlığının geleceğe büyük gölgeler düşürdüğü ve türlü felaketlere 
zemin hazırladığı bir dönemde bu dayanışma çok kıymetlidir.

Hikâyenin karşı kıyısında ise tarihin akışına zıt bir figür vardır: 
rejim döneminin radyo spikeri Daniele Colpani, faşist dönemin Sesi. 
Yazar —muhtemelen meslek benzerliğinden de yararlanarak— Colpani 
üzerinden radyonun cazibesini ve bir ulusun kültürel oluşumundaki hem 
olumlu hem olumsuz etkisini anlatma fırsatı bulur. Carla’ya olan aşkı 
aracılığıyla, daha maço, kesintili, kimi zaman yalnızca estetik ve bu 
nedenle korkak bir sevme biçimi görünür hale gelir; bu, Marta ve Masini 
arasındaki sevginin hatırasının tam karşıtıdır ve sonrasında Marta’yı, 
partizan yoldaşı ve ulaşım şirketindeki direniş lideri Achille’le 
birleştiren değerlerde yankılanır. Colpani, diğer tüm karakterlerin 
partizan direnişiyle paylaştığı duygu ve amaçlara tamamen zıt bir bakış 
açısını temsil eder. Faşizme duyduğu yaklaşan nostalji ve her şeyi 
kaybetme korkusu neredeyse elle tutulur; kalabalık içinde ilerlerken 
sokakta tanınıp öldürülme ihtimaliyle yüzleşir —Duce’un desteği ve halk 
arasındaki popülarite sayesinde kurulmuş bir kariyerin ardından. Bu 
korkuyu bastırmak için kendine küçük kaçışlar sunar: sokakta oynayan 
çocukların futbol maçını zihninde radyo spikerliği yapar gibi anlatmak 
ya da o anki popüler şarkının herkesin dilinde olduğunu duymanın hazzını 
yaşamak —Natalino Otto’nun o kaygısız “Solo me ne vo per la città / 
passo tra la folla che non sa” şarkısı; bir zamanlar onu radyoda popüler 
yapan Colpani’nin zihninde şimdi karanlık ve tehditkâr anlamlar kazanır, 
o ise anonim kalmaya çalışarak kurtulma çabasındadır.

Hikâyenin sonu —burada tamamen açıklanmıyor— siyasî düşüncelere alan 
açar. Yenilgici olmadan, anarşizmin sınırlarını ve imkânlarını görünüşte 
küçük ama ilham verici tarihî olaylardan yola çıkarak daha verimli 
tartışmaya olanak sağlar. Aynı zamanda direnişin karmaşıklığını ve 
gerekliliğini sorgulatır ve devrimlerin çoğu zaman sezgi, cesaret ve 
bilinçli bir pervasızlıkla yakalanan küçük, erdemli fırsatlardan 
doğduğunu hatırlatır. Ama her şeyden önce bu roman, okurların kalbinde 
Carnera gibi bir karakterin simgelediği cesareti uyandırma riski —ya da 
umudu— taşır: farklı düşünebilme yaratıcılığını besleyen, hiç silah 
kullanmadan devrim yapabilecek noktaya gelen ve “bir tabanca 
öldürebilir, ama iyi hazırlanmış sahte bir belge çoğu zaman hayat 
kurtarır” inancını savunan bir cesaret. Bu okuma, ayrıca Carnera ve 
gerçek hayattaki karşılığı Laureano Cerrada Santos gibi figürlerden daha 
kararlı bir biçimde ilham alma isteği bırakabilir; tıpkı onlar gibi 
“dünyadaki tüm kötülüklere karşı sığınabileceğimiz büyük bir şemsiye” 
olmaya çalışmak için.

Désirée Carruba Toscano

https://www.sicilialibertaria.it/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr