A-Infos (nl) Italie, FDCA, Cantiere #35 - Barcelona, mei 1937 (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

De bourgeoisie en de Stalinisten vermoorden de revolutie ---- In mei 
1937 ontketenden de republikeinse bourgeoisie en de Stalinisten van de 
PCE (Spaanse Communistische Partij) de contrarevolutie in Barcelona, 
waarbij de arbeiders en hun politieke en vakbond organisaties werden 
aangevallen. De revolutionaire arbeiders van de CNT (Nationale Arbeid 
Confederatie), de FAI (Iberische Anarchistische Federatie) en de POUM 
(Marxistische Arbeiders Partij) verzetten zich tegen de repressie, 
kwamen op straat in botsing met de politie krachten geleid door de PSUC 
(Verenigde Socialistische Partij van Catalonie, de Catalaanse sectie van 
de PCE). Er waren honderden slachtoffers, waaronder onze kameraden 
Camillo Berneri en Francesco Barbieri. Een deel van de 
verantwoordelijkheid voor deze tragische gebeurtenissen viel op de 
leiders van de CNT-FAI, die zich in een front perspectief hadden 
aangesloten bij de republikeinse regering, waarbij feitelijk de 
revolutie werd opgeofferd.
We bieden lezers en kameraden wat geschriften en documenten die deze 
dramatische dagen, die in de geschiedenis en herinnering van de 
arbeidersklasse zijn gebleven als de "semana sangrienta", de 
bloeddorstige week, reconstrueren en er aan herinneren. Georges 
Fontenis, een Franse libertair communistische militant en theoreticus, 
reconstrueert in de bladzijden die volgen deze gebeurtenissen en het 
politieke raamwerk waarin ze plaatsvonden. Van Camillo Berneri, een 
revolutionaire intellectueel en onze onvergetelijke kameraad, 
reproduceren we hieronder de geschriften die hij onmiddellijk voor zijn 
dood achter liet: een oproep tot de revolutionaire anti-fascistische 
eenheid van arbeiders en de laatste brief aan zijn geliefde dochters 
Maria Luisa en Giliana.
De "Barcelona gebeurtenissen": de oorzaken en het nieuws
Georges Fontenis
Het was precies vanaf het moment dat de CNT-FAI onderdeel uit maakte van 
de regering dat de repressie een blanco cheque had. Het is zeker dat 
deze deelname door de militanten werd ervaren als een achteruitgang, 
waaronder door degenen die het hadden gesteund, en dat het door hun 
tegenstanders, die extreem blij waren dat de voornaamste revolutionaire 
kracht in de val liep van het netwerk van wetten en decreten en binnen 
de regering "solidariteit", werd begrepen als een teken van zwakte.
De centrale regering, bedreigd door de Francisten, verliet de stad 
Madrid, en trok zich terug naar Valencia. Madrid werd toen bestuurd door 
een gedelegeerde verdediging junta, wiens president, generaal Miaja, als 
voornaamste doel had het vervangen van de arbeiders milities door 
veiligheid eenheden en vechtersbazen. Er waren botsingen, CNT activisten 
werden vermoord gevonden.
De repressie nam dus een verraderlijke wending aan. De Bank van Spanje 
had enorme goud reserves en grote tegoeden van geld in Engeland en de 
Bank van Frankrijk. Het beleid van non-interventie liet Groot Brittanie 
en Frankrijk toe te weigeren deze tegoeden te gebruiken, maar Stalin's 
Rusland ontving Spaans goud in ruil voor wapens en voorraden.
Russische wapens bereikten alleen de sectoren die werden gecontroleerd 
door de Communistische Partij. Het orgaan van deze partij, Mundo Obrero, 
deed alsof het verontwaardigd was over de inactiviteit van het Aragon 
front, voornamelijk gehandhaafd door divisies van de CNT-FAI die geen 
wapens ontvingen, terwijl de goed bewapende Stalinistische eenheden 
vanaf de achtergrond bleven toekijken. Dus, beetje bij beetje, werd een 
campagne van laster in beweging gebracht, waarvan de CNT niet het enige 
slachtoffer was.
De POUM was het eerste doel. Het conflict tussen de POUM en de PSUC 
zette aan tot de regeringscrisis in Catalonie. Een nieuwe regering werd 
geinstalleerd, hypocriet samengesteld uit "sociale categorieen" en niet 
partijen. Hierin zaten vertegenwoordigers van de vakbonden CNT en UGT 
(Union General de Trabajadores, socialistische vakbond), van de Esquerra 
Republicana de Catalunya (ERC), die de kleine bourgeoisie en de 
rabassaires (kleine boeren) vertegenwoordigde, terwijl de POUM werd 
uitgesloten. Hiervoor schaamde de CNT, die de nieuwe regering als 
apolitiek definieerde, zich niet!
Tijdens deze periode hadden de Stalinisten demonstraties georganiseerd 
tegen het gebrek aan basis behoeften, tot de aankomst van de Russische 
schepen die de "gift van de Russische arbeiders" aan het proletariaat 
van Barcelona kwamen brengen, betaald met Spaans goud. De "incidenten" 
vermenigvuldigden zich: kameraden vermoord, kranten opgeschort, 
arrestaties en detenties in de speciale gevangenissen van de 
Stalinistische agenten waar de gevangenen werden gemarteld. De Cheka (de 
geheime politie van Moskou) bewoog ... terwijl op 21 januari 1937 het 
Komitee van Begrip tussen anti-fascistische organisaties, gevestigd op 
11 augustus, een nieuwe oproep tot broederschap deed, ondertekend door 
de CNT, FAI, UGT en PSUC.
Eveneens werd, met veel aarzeling in de confederale colonnes, de 
militarisering van de arbeiders milities uitgevoerd. De hogere komitees 
van de CNT gingen naar het front om de leden van de milities te 
overtuigen van de redelijkheid van deze militarisering, die in feite de 
oude militaristische logica herstelde. Sommige leden van de milities 
verlieten de colonnes, maar uiteindelijk accepteerde zelfs de IJzeren 
Colonne [de meest radicale en minst gedisciplineerde van de CNT-FAI) de 
nieuwe militaire regels.
De Stalinistische provocaties gingen door en de breuk in Barcelona werd 
veroorzaakt door het decreet van 4 maart 1937, uitgegeven door de Raad 
van Openbare Orde, die bevel gaf tot de oplossing van de controle 
patrouilles [voornamelijk gevormd door militanten van de revolutionaire 
proletarische krachten] en van wat gewapende lichamen, dat wil zeggen de 
ontwapening van de volkskrachten tegen gunste van de krachten van de 
staat. De confederale en anarchisten militanten kwamen in opstand tegen 
hun vertegenwoordigers in de Catalaanse regering. De FAI van Barcelona, 
van het Regionale Komitee van de CNT en de arbeiders en soldaten raden 
eisten de annulering van het decreet.
Companys, republikeins president van de Generalitat [de Catalaanse 
regering], probeerde veel politieke combinaties om de crisis op te 
lossen. Op 26 april werd een nieuwe regering gevormd met vier 
vertegenwoordigers van de CNT, maar niets werd opgelost.
Eind april en begin mei ontwapenden politie elementen wat CNT militanten 
en arresteerde ze. Op 2 mei, om 15.00 uur, lanceerden sterke 
contingenten van staat krachten, onder het commando van de algemene 
commissaris van de openbare orde, een verrassende aanval op het telefoon 
kantoor, gecontroleerd door de CNT-FAI. Ze slaagden er alleen in de 
grond vloer te bereiken, en in de arbeidersklasse buurten werden de 
anarchistische en confederale militanten gemobiliseerd.
Tegen de staat krachten (aanval bewakers, Nationale Republikeinse Garde 
(de voormalige Burger Garde), veiligheidsdiensten, Generaliteit 
Bewaking), die samen met de PSUC en de Catalaanse autonomen van EC 
(Estat Catala), de POUM en de controle patrouilles, gesteund door de CNT 
Verdediging Komitees, optraden, stelden zich op. Veel barricades werden 
opgericht en de veldslag was minstens zo hevig als die van 19 juli 1936, 
toen de arbeiders uit Barcelona Franco's afscheiding versloegen: de 
overheersing van de stad stond op het spel.
De CNT ministers in de Generalitat hoopten de annulering te krijgen van 
de bevelen die waren gegeven aan de krachten van de staat en het ontslag 
van hun collega's die misbruik hadden gemaakt van hun functies. Maar de 
andere partijen wilden niet toegeven. De houding van president Companys 
was altijd dubbelzinnig en hij keerde zich tegen alle sancties tegen 
degenen die verantwoordelijk waren voor de aanvallen op de proletarische 
krachten.
Een algemene staking werd uitgeroepen. De proletarische krachten namen 
de arbeidersklasse buurten over in de buitenwijken en het meeste van het 
stadscentrum. Ze namen ook de barakken in beslag en het verzet van de 
regering verzwakte ondanks de duidelijk superieure bewapening van de 
PSUC en de EC autonomen.
Op 4 mei hadden de proletarische krachten al grotendeels gewonnen. Maar 
de hogere komitees van de CNT riepen beide kanten op de wapens neer te 
leggen. Garcia Oliver, anarchistische minister van justitie in de 
centrale regering, probeerde te bemiddelen om een oplossing te vinden, 
waarbij hij opriep tot anti-fascistische eenheid. Maar de Catalanen van 
de EC, de PSUC vertegenwoordigers in de Generalitat en president 
Companys zelf waren niet bereid het initiatief van Garcia Oliver en zijn 
kameraden in overweging te nemen. Echter, de kanonnen van het Montjuch 
fort waren in handen van de CNT-FAI en waren klaar om te vuren op het 
presidentiele paleis.
Op 5 mei trad de Catalaanse regering massaal af. De CNT-FAI krachten 
durfden niet de situatie tot diens extreme gevolgen te duwen vanwege de 
instructies om het verdrag en de wapenstilstand uit te voeren. Maar de 
ontevredenheid over de leiders nam toe. De "Vrienden van Durruti" [een 
anarchistische groep bestaande uit CNT-FAI militanten die behoorden tot 
de Durruti Colonne] verscheen, wiens manifest dat de houding van 
verzoening met de regering veroordeelde werd verworpen door de 
confederale leiders in een verklaring die werd uitgegeven in de nacht 
van 5 op 6 mei.
Een oproep ondertekend door de CNT en de UGT uit Barcelona werd 
uitgezonden op de radio. Het riep op tot een terugkeer naar de kalmte 
... terwijl de politie krachten druk bezig waren vooruit te gaan en hun 
posities te consolideren en marine eenheden de haven binnen gingen. De 
centrale regering nam het management van de openbare orde over en 
stuurde sterke contingenten van aanval bewakers naar Catalonie.
Aan de oproepen tot kalmte door Garcia Oliver en Mariano Vasquez 
[algemeen secretaris van de CNT] werd geen gehoor gegeven. Federica 
Montseny [anarchistisch minister van gezondheidszorg], de afgezant van 
de centrale regering, ontsnapte op wonderlijke wijze aan vijandig vuur, 
slaagde er in Companys te bereiken en hem in de naam van de regering 
tijdelijk te verwijderen van zijn post. Het lijkt er op dat Companys 
wachtte op de aankomst van het Britse marine squadron dat al in de 
richting van Barcelona ging.
De CNT en de FAI deden, in de nacht van 6 mei, nieuwe voorstellen om het 
conflict te beeindigen, maar de gevechten gingen door. Echter, tijdens 
de ochtend van de 7e, leek het kalm te worden en de krachten van de 
centrale regering gingen Barcelona binnen. Onder hen waren ook bewakers 
die kwamen van de CNT, wiens commandant een oude militie man was van de 
Tierra y Libertad Colonne.
Het Regionale Komitee van de CNT beschouwde het "tragische incident" als 
beeindigd. Maar er waren vijf honderd doden en duizend gewonden. De 
wapenstilstand werd begeleid door de belofte van de vrijlating van 
gevangenen aan beide kanten. De confederaten hielden zich aan deze 
belofte, terwijl de regering en de Chekisten de gevangenen niet 
vrijlieten en zelfs nieuwe arrestaties uitvoerden. In de Chekisten 
gevangenissen werden veel gevangenen geexecuteerd en tot 11 mei werden 
verminkte lijken gevonden.
De gebeurtenissen van mei 1937 hadden repercussies in de hele regio, zo 
veel dat de confederale en POUM colonnes moesten voorkomen dat de 
Stalinistische krachten van de 21e Divisie in de richting van Barcelona 
gingen.
We kunnen deze korte geschiedenis van de gebeurtenissen niet afsluiten 
zonder de nadruk te leggen op de moord op de Italiaanse anarchistische 
militanten Camillo Berneri en Francesco Barbieri, die op 5 mei 
plaatsvond. Berneri, door de Stalinisten ten onrechte voorgesteld als 
een van de leiders van de Vrienden van Durruti, was in plaats daarvan, 
zoals hij zelf schreef, in "centristische" posities. Maar zijn afwijzing 
van Stalinistische misdaden en zijn tijdige en scherpe kritiek op het 
regeringsbeleid, die de ministers van de CNT niet spaarde, raakten de kern.
De regering repressie en Stalinistische repressie eindigden niet met de 
wapenstilstand. De controle patrouilles van het volk werden ontmanteld, 
zoals bevolen in het decreet van 4 maart, en de campagnes tegen de 
CNT-FAI en de POUM gingen door.
Genomen uit Georges Fontenis, Le message révolutionnaire des «Amis de 
Durruti» (Spanje 1937), Edities L, Parijs, 1983, blz. 18-22 (vertaald en 
geredigeerd door P. Papini)
http://alternativalibertaria.fdca.it/

Orig: (en) Italy, FDCA, Cantiere #35 - Barcelona, May 1937 (ca, de, it, 
pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl