A-Infos (nl) Italie, FAI, Umanita Nova #19-26 - Veiligheid obsessies en repressie: Het nieuwe contraterrorisme document van het Witte Huis (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Eind mei publiceerde het Witte Huis de nieuwe United States 
Counterterrorism Strategy 2026, het document waarin de regering van de 
VS de prioriteiten, doelen en instrumenten van diens contraterrorisme 
beleid definieert. Dit is geen technisch memo voor insiders. Het is het 
document waarin Washington verklaart welke dreigingen het als prioriteit 
beschouwt en welk concept van veiligheid het wil laten gelden binnen en 
voorbij diens grenzen. Het is zestien bladzijdes vol met operationele 
richtlijnen en politieke visie. Het bediscussieert drugs kartels, 
internationaal jihadisme, grenscontrole, cyber operaties, het Midden 
Oosten en Latijns Amerika. Maar dit document bevat ook iets dat speciale 
aandacht verdient, aangezien het direct gaat over het veld van politiek 
en sociaal conflict.
"Gewelddadige linkse extremisten, waaronder anarchisten en 
anti-fascisten" zijn ook opgenomen onder de belangrijkste terroristische 
dreigingen tegen de Verenigde Staten. Het document pakt de kwestie 
expliciet aan, waaronder diens strategische prioriteiten, de 
identificatie en neutralisering van politieke groepen die worden 
gedefinieerd als anti-Amerikaans, radicaal pro-transgender en anarchistisch.
Het is de moeite waard te reflecteren over deze regels. Dit is geen 
verklaring uit de losse pols of een rally leuze. Het is een officieel 
nationale veiligheid document. En dat is precies wat het politiek 
relevant maakt.
Omdat als een macht zoals de Verenigde Staten expliciet anarchisten en 
anti-fascisten opneemt binnen het domein van de strijd tegen het 
terrorisme we niet te maken hebben met een lexicale keuze. We hebben te 
maken met een nauwkeurig politiek signaal, een die spreekt tot geheime 
diensten, politie krachten, internationale bondgenoten en Westerse 
regeringen. Het is een signaal dat past binnen een breder klimaat, 
waarin sociale en politieke ontevredenheid in toenemende mate wordt 
behandeld als een kwestie van openbare orde en veiligheid.
Als de politieke vijand een kwestie van veiligheid wordt
De geschiedenis van de moderne staat is ook de geschiedenis van de 
opbouw van de "vijand in eigen land." Tijden, regeringen en namen 
veranderen. Maar het mechanisme keert terug. Soms is het de subversief, 
de Bolsjewiek, de ongewenste buitenlander, de anarchist, de terrorist 
geweest. Verschillende figuren, maar samen gebracht door de zelfde 
politieke functie: het identificeren van degenen die worden beschouwd 
als buitenstaanders en ze presenteren als een collectieve dreiging.
Gedurende de afgelopen 25 jaar heeft dit proces vooral het woord 
"terrorisme" benadrukt. Na 11 september nam die categorie een enorm 
gewicht aan in het Westerse politieke en juridische taalgebruik. In 
diens naam werden speciale wetten aangenomen, surveillance machten 
werden uitgebreid, geheime diensten apparaten werden versterkt. 
Maatregelen die begonnen als uitzonderlijk zijn routine geworden.
Nu lijkt dat paradigma zich nog verder uit te breiden.
Het Witte Huis document noemt niet alleen jihadistische netwerken of 
transnationale gewapende organisaties. Iets anders ontstaat: sociaal 
conflict komt expliciet de taal van nationale veiligheid binnen. Het 
anarchisme, militant anti-fascisme en meer algemeen politiek radicalisme 
worden genoemd als elementen van een dreiging die in de gaten moet 
worden gehouden en geneutraliseerd.
Het is niet alleen een verschuiving in taalgebruik. Het is een politieke 
verschuiving.
Als ontevredenheid wordt geinterpreteerd door de categorie van 
veiligheid wordt het niet langer beschouwd als een uitdrukking van 
sociaal conflict of politieke oppositie en wordt het opgenomen binnen 
het rijk van de noodtoestand. Niet langer een politieke tegenstander, 
maar een potentiele factor van destabilisatie.
En het is precies hier dat de lijn vervaagt. Waar eindigt de 
onderdrukking van gewelddadig gedrag en begint het veiligheid management 
van ontevredenheid? Dit is een kwestie die niet alleen de Verenigde 
Staten aan gaat, maar het spreekt heel nauw voor het Europa van nu.
Van Amerika tot Europa: verschillend taalgebruik, de zelfde richting
Het zou te eenvoudig zijn een directe overgang van de Verenigde Staten 
naar Europa voor te stellen. De politieke contexten zijn verschillend, 
net als de juridische en institutionele tradities. Toch ontstaat, gezien 
het algehele beeld, duidelijk een gemeenschappelijke trend.
In de Verenigde Staten is de taal die van de contraterrorisme strategie. 
In Europa verandert het taalgebruik: openbare veiligheid, grenscontrole, 
stedelijke orde, het tegengaan van extremisme. De woorden zijn 
verschillend, maar de politieke richting lijkt vaak het zelfde te zijn.
Sociale en politieke ontevredenheid wordt in toenemende mate minder 
behandeld als een natuurlijk onderdeel van het democratische conflict en 
meer als een veiligheid kwestie. Mobilisaties, pikets, bezettingen en 
protesten worden verwijderd uit het rijk van politiek debat en 
overgebracht naar het rijk van openbare orde of noodtoestand.
Conflict houdt daardoor op te worden geinterpreteerd voor wat het 
uitdrukt - een sociale breuk, een stelling, en behoefte - en wordt 
vertaald in de taal van risico dat moet worden ingedamd.
Het is in deze verschuiving dat conflict progressief wordt 
gedepolitiseerd. Het wordt niet langer behandeld op sociale of politieke 
gronden, maar door het strafrecht, politie apparaten en preventieve 
surveillance.
Het gevolg is dat wat een ruimte voor discussie zou moeten openen in 
toenemende mate wordt behandeld als een veiligheid kwestie. En 
ontevredenheid wordt, van een uitdrukking van conflict, tot een factor 
van wanorde en een object van controle.
De Italiaanse zaak
In Italie is dit proces niet nieuw. Het heeft diepe wortels, maar het 
heeft in recente jaren nieuw momentum van politieke legitimatie gekregen.
Het taalgebruik over de zogenaamde "veiligheid decreten" heeft het 
centrum van de zwaartekracht van het openbare vertoog progressief 
verschoven: wat ooit werd geinterpreteerd op sociale of politieke 
gronden wordt in toenemende mate vertaald in termen van veiligheid, 
openbare orde en noodtoestand. Over het conflict wordt niet verteld wat 
het uitdrukt - eis, oppositie, verzet - maar de verstoring voor de 
bestaande orde die het veroorzaakt.
Het gaat niet over een enkele beweging. Het verschijnsel is breder en 
gaat over zeer diverse werkelijkheden: migratie, huisbezettingen, 
territoriale conflicten, pikets van arbeiders, milieu mobilisaties, 
solidariteit netwerken.
Het punt is niet alleen maar het aanhalen van de straffen of de 
repressie van individuele gedragsvormen. Er is iets diepers: de opbouw 
van een politieke cultuur van orde waarin iedereen die de sociale 
normaliteit verstoort gemakkelijk wordt omgevormd tot een veiligheid 
probleem.
Ontevredenheid is niet langer een uitdrukking van echt conflict en er 
wordt over verteld als een collectieve dreiging. Niet langer een 
ongemakkelijke stem in de openbare sfeer, maar een element dat moet 
worden ingedamd, geisoleerd, voorkomen. En het is deze verschuiving - 
vaak geleidelijkaan, bijna niet waarneembaar - die als een van de meest 
duidelijke politieke veranderingen van recente jaren kan worden gemeten.
Een politieke samenloop die van ver komt
Het zou buitensporig zijn te spreken over een enkele leider. Maar het is 
moeilijk een in toenemende mate duidelijke politieke en culturele 
samenloop tussen de Verenigde Staten en Europa niet te zien.
Regeringen, institutionele systemen en het taalgebruik veranderen. Maar 
het algehele beeld presenteert gemeenschappelijke kenmerken. De 
veiligheid wordt het bevoorrechte terrein voor het opbouwen van 
consensus. De orde wordt tegenover conflict gesteld, stabiliteit 
tegenover ontevredenheid, controle tegenover vrijheid van beweging en 
organisatie. Alles dat de omtrek van beheersbare normaliteit te boven 
gaat heeft de neiging te worden beperkt tot de taal van dreiging.
Op dit terrein heeft het hedendaagse rechts een aanzienlijk deel van 
diens hegemonie gebouwd. Het belooft bescherming, maar produceert vaak 
controle. Het pleit voor veiligheid, maar eindigt in het beperken van de 
ruimte voor legitiem conflict en het uitbreiden van de surveillance. Het 
onderdrukt gedrag niet alleen: het herdefinieert wat kan worden 
beschouwd als gevaarlijk.
Voor de anarchistische beweging is dit alles iets heel bekends.
In de Verenigde Staten is de criminalisering van het anarchisme niks 
nieuws. De Amerikaanse geschiedenis heeft het al ervaren: na Haymarket, 
tijdens de Palmer Raids van 1919-1920, in het politieke en juridische 
klimaat rond de vervolging en executie van Sacco en Vanzetti. Iedere 
keer treedt het mechanisme in verschillende vormen op, maar volgens een 
herkenbare dynamiek: een noodtoestand wordt opgebouwd, repressieve 
maatregelen worden versterkt, de omtrek van het doel wordt uitgebreid.
En die omtrek blijft zelden beperkt tot deze eerste klap.
Dit is de les die de geschiedenis ons blijft leren. Als ontevredenheid 
wordt omgezet in een kwestie van veiligheid is het niet alleen het lot 
van een politieke minderheid dat op het spel staat. De ruimte voor 
vrijheid voor allen slinkt geleidelijkaan.
Dit is waarom het zorgvuldig lezen van een document als de United States 
Counterterrorism Strategy 2026 vandaag niet het aandacht besteden aan 
een detail van het Amerikaanse beleid is. Het betekent het waarnemen van 
een bredere trend van ons heden. Omdat wat vandaag wordt gedefinieerd 
als een dreiging morgen de grens voor ieders vrijheid kan worden.
Totò Caggese
https://umanitanova.org/ossessioni-securitarie-e-repressione-il-nuovo-documento-antiterrorismo-della-casa-bianca/ 


Orig: (en) Italy, FAI, Umanita Nova #19-26 - Security obsessions and 
repression: The White House's new counterterrorism document (ca, de, it, 
pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl