A-Infos (nl) Italie, UCADI, #206 - Oorlog en de nieuwe geopolitieke balansen (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

De oorlog die door de Epstein coalitie tegen Iran is losgelaten zou op 
drie manieren kunnen eindigen: de Verenigde Staten nemen de toevlucht 
tot het lanceren van een tactisch nucleair wapen, de smadelijke 
terugtrekking van de agressors uit het conflict, begeleid door een 
unilaterale verklaring van overwinning door de VS en Israel of met een 
wederzijds overeengekomen verdrag en een wapenstilstand, mogelijk 
bemiddeld door derde partijen. Laten we, door de bovengenoemde 
hypothesen te onderzoeken, proberen hypotheses te stellen voor de 
mogelijke toekomstige scenario's die ontstaan.
Het eerste ongelukkige scenario, het gebruik van nucleaire wapens, is 
minder onwaarschijnlijk dan ooit tevoren nu het verklaarde doel van de 
aanhangers van de operatie die is afgekondigd door Trump en Netanyahoe 
het versnellen van de aankomst van Armageddon is, wat de meest 
extremistische vleugel van de neoconservatieven bevredigt.
Waarschijnlijk wordt een tactisch nucleair wapen gebruikt, wat genoeg 
zou zijn om de Iranezen af te schrikken, zodat ze worden gestimuleerd om 
zich over te geven. Als we terugdenken aan het gebruik van atoomwapens 
in Hiroshima en Nagasaki zien we dat de Verenigde Staten geen vreemde 
voor deze logica zijn, door het te rechtvaardigen met de bedoeling om 
Amerikaanse gewonden te voorkomen en tegelijkertijd het conflict te 
beeindigen (redenen die toen werden gebruikt om Japan tot overgave te 
dwingen). Alles hangt af van hoe machtig en besluitvaardig de krachten 
zijn die Trump in zijn actie steunen, en van hun vaardigheid om hem te 
beinvloeden door de chantage elementen tegen de president te gebruiken 
waarvan wordt verondersteld dat Netanyahoe ze in handen heeft, en de 
gevolgen die dit besluit zou hebben voor zijn rijkdom en de bevrediging 
van zijn ego. Het lijkt hoogst onwaarschijnlijk dat we kunnen rekenen op 
een golf van waardigheid van de Senaat en/of het Huis van Afgevaardigden 
van de VS en hun samenstellende lichamen om te reageren op de acties van 
de president en deze te controleren. Als de ongelukkige mogelijkheid van 
het toevlucht nemen tot nucleaire wapens zich zou materialiseren is het 
hoogst onwaarschijnlijk dat de lancering van dit apparaat vooraf zou 
worden aangekondigd en natuurlijk zou dit voorkomen dat Rusland en China 
iets zouden kunnen doen om de actie van de VS tegen te houden. Echter, 
een nucleaire holocaust die wordt losgelaten op Iran zou de oorlog niet 
beeindigen, maar zou het Midden Oosten en waarschijnlijk verder in brand 
zetten, waardoor een wereldwijd nucleair conflict wordt gestimuleerd. In 
dit scenario is iedere verdere overweging overbodig.
De afgekondigde unilaterale overwinning
Door bekende retoriek te gebruiken zou de president van de Verenigde 
Staten het conflict als gewonnen kunnen verklaren en dat de doelen van 
het conflict zijn bereikt, hoewel ze nooit werden afgekondigd en daarom 
niet kan worden aangenomen dat ze zijn bereikt. Trump identificeerde, 
door letterlijk buiten de kaders te spreken, een zeer breed bereik van 
motivaties als de oorzaak van het conflict: voorkomen dat Iran nucleaire 
wapens krijgt, een doel waarvan hij verklaarde dat het was bereikt, het 
meest recentelijk in de 12 dag oorlog verklaring die duidelijk vals was, 
gegeven het feit dat hij voor dat doel gedwongen werd zijn toevlucht te 
nemen tot een nieuw conflict, hij verklaarde dat het doel was Iran's 
raketten systeem te ontmantelen, hun aantallen te verminderen en 
daardoor Iran's offensieve vaardigheden te beperken, en hij verklaarde 
dat het zijn verlangen was het Iranese volk te helpen rebelleren tegen 
de ayatollah dictatuur, de val van het regime en het ontstaan van een 
regering die positief staat tegenover belangen van de VS te veroorzaken.
Hij liet na te zeggen, meer waarschijnlijk, dat het onderliggende doel 
het uitvoeren van Breziski's plan was, gesteld in de jaren '90, dat Iran 
(net als Rusland) uiteen zou laten vallen in meerdere etnisch diverse 
staten, waardoor het regionale leiderschap van het land onmogelijk zou 
worden, een plan dat breed wordt gedeeld door diens Israelische bondgenoot.
Het kan niet worden uitgesloten dat met het voortgaan van de tijd en het 
voortgaan van het conflict de inwoner van het Witte Huis andere motieven 
zal uitvinden: vanuit zijn perspectief is zijn verbeelding grenzeloos en 
zijn vaardigheid om te liegen zonder parallel.
Ook zou moeten worden toegevoegd dat de Israelische bondgenoot als diens 
doel de creatie van het zogenaamde "Groter Israel" nastreeft, dat wil 
zeggen de uitbreiding van de Joodse staat ten koste van Syrie, Libanon 
en, waarom niet, Irak, met de ambitie om de Eufraat te bereiken, de 
water bronnen van de regio toe te eigenen en de absolute hegemonische 
macht in het gebied te worden, zonder enig tegenwicht.
Echter, terwijl het gebeurt keer niet alleen Iran zich tegen deze 
hypothese en dit plan, dat iedere bedoeling heeft verenigd te blijven en 
niet alleen met Israel te concurreren voor invloed over het hele Midden 
Oosten, maar ook met de middelgrote machten van de regio zoals Turkije, 
dat, het is de moeite waard er aan te herinneren, een NAVO land is, het 
grootste en best bewapende leger heeft in de hele Atlantische Alliantie, 
imperiale ambities heeft, en nu, na de gebeurtenissen in Syrie en na 
zich te hebben ingezet voor regime verandering, Syrie onder controle 
heeft en in feite grenst aan de Joodse staat. Verder heeft Turkije, 
geconfronteerd met dit project, ieder belang bij het bevorderen van de 
integriteit van Iran, in overweging genomen dat uit diens as een 
district van een Koerdische entiteit zou kunnen ontstaan die zou 
optreden als een katalysator voor de Irakese Koerden en in het bijzonder 
de 2 miljoen Koerden die in Turkije wonen, zoals werd bewezen door 
Erdogan's verklaringen over Netanyahoe's beleid, dat hij een gevaar voor 
de mensheid heeft genoemd.
Een andere regionale macht die niet over het hoofd mag worden gezien is 
Saoedi Arabie, dat ook profiteert van diens bevoorrechte banden met 
Pakistan, een nucleaire macht, waarvan Saoedi Arabie ooit de opbouw 
heeft gefinancierd. Om deze reden hebben de Saoedi's geen bedoeling om 
zichzelf in een ondergeschikte positie te plaatsen in vergelijking met 
de andere twee concurrenten die we hebben genoemd. Noch kunnen we de 
belangen en bedoelingen van Egypte onderschatten, dat, er zou aan moeten 
worden herinnerd, een van de meest dichtbevolkte staten in de regio is, 
evenals de vele Arabische Golf staten die bloeien op hun economische en 
financiele macht, geschaad maar niet vernietigd door de voortgaande oorlog.
Noch zouden we het feit moeten onderschatten dat Iran's uitbreiding van 
het conflict naar bases van de VS in deze landen, waarvan werd 
verondersteld dat ze voor de regio een garantie van veiligheid zouden 
leveren, het hele veiligheid systeem van de VS in de regio in een crisis 
hebben geworpen, mogelijk onomkeerbaar. Rijk maar niet dom, de namaak 
Golf monarchieen hebben waargenomen dat de Verenigde Staten, 
geconfronteerd met de Iranese aanval, de voorrang hebben gegeven aan de 
verdediging van de Joodse staat boven diens eigen mensen. Dit feit leidt 
er toe dat velen reflecteren over de wijsheid van het behouden van hun 
"bescherming" en alliantie met de Verenigde Staten, gegeven het feit dat 
het geen garantie van veiligheid biedt en, inderdaad, de sociale 
stabiliteit voor de bevolkingen ondermijnt, die partij kiest tegen hun 
belangen. Deze landen kunnen concluderen dat misschien de tijd is 
gekomen elders te zoeken naar veilige voldoende steun om tegemoet te 
komen aan hun behoeften, door hun beroep op Rusland en/of China te 
versterken, evenals op India, een opkomende macht, zoals al lijkt te 
gebeuren terwijl het conflict nog door gaat. De moeilijkheden waar de 
Epstein coalitie mee wordt geconfronteerd zijn nogal duidelijk, zoals 
wordt bewezen door het feit dat Trump, geconfronteerd met Iran's 
sluiting van de Straat van Hormuz, probeerde op te roepen tot de vorming 
van een gemeenschappelijke marine kracht. Dit is niet zozeer omdat de 
marine van de Verenigde Staten niet alleen kan opereren, maar omdat de 
Verenigde Staten voor de eerste keer oorlog voert zonder de politieke 
steun en samenwerking van diens onderdanen, wat aantoont dat het rijk zo 
zwak is dat het diens vazallen niet kan dwingen te dienen als 
kanonnenvoer en het leveren van extra troepen. Vandaar het gebruik van 
arrogantie om isolatie te verbergen, de dreigingen die worden verstuurd 
door duistere figuren zoals senator en oplosser Lindsey Graham, en de 
poging om de NAVO in de oorlog te slepen door te proberen, ondanks het 
gebrek van toestemming van Europese landen, een NAVO basis in Roemenie, 
gecontroleerd door de VS, te gebruiken om het conflict te voeden en het 
te bombarderen, waardoor het voor de Iranezen een legitiem doel wordt.
Ondanks dit alles zet Trump door met zijn fout en denkt hij na over een 
marine invasie die zou leiden tot een bloedbad van VS troepen en de 
betrokkenheid van de Verenigde Staten bij een eindeloze oorlog, 
soortgelijk als die van Vietnam of Afghanistan, zoals Netanyahu zou 
willen. Een mogelijke land invasie op Iranese grond, op een eiland in de 
Perzische Golf of, zelfs meer, aan de kust, zou de Amerikanen in een 
moeilijke positie brengen, omdat het tegenover een leger van 2 miljoen 
man zou komen te staan. De Amerikanen en Trump hebben het gevolg van 
interne cohesie in de gebeurtenis van oorlog en de roeping tot 
martelaarschap als een ethische keuze voor het juiste leven, wat een 
essentieel onderdeel van het Sji'isme is, onderschat.
Bemiddeling
Op dit punt is bemiddeling door Rusland of China, of beide, het meest 
waarschijnlijke en wenselijke scenario, wat de acceptatie van een 
wapenstilstand en het ondertekenen van een verdrag zou toelaten, 
waardoor de partijen in hun respectievelijke positie blijven, met het 
schijnbare gevolg dat niemand heeft gewonnen en niemand heeft verloren. 
Het veronderstellen van een rol voor de Europese Unie is geheel 
onmogelijk, gegeven het politieke personeel dat het leidt: individuen 
zoals von der Domme of Kretina Kaja Kallas zijn zwijgend en afwezig, 
vanwege een gebrek aan geloofwaardigheid en hun flagrante onbekwaamheid, 
hoewel Europese landen, samen met Aziatische landen, degenen zijn die 
het meeste door deze oorlog worden getroffen.
Zeker is dat Iran, door zich te verzetten tegen de gezamenlijke 
Israelisch-Amerikaanse aanval, al het eerste deel van diens veldslag 
heeft gewonnen, wat zich onvermijdelijk zal materialiseren, als de 
vijandelijkheden ophouden, met de opbouw van het nucleaire wapen, als 
een middel om onafhankelijkheid te garanderen (zoals gebeurde met Noord 
Korea, Pakistan en India) en in de definitieve alliantie met China en 
Rusland, waardoor deze alliantie de strategische controle over Azie 
krijgt, met projecties in de richting van Europa en het Midden Oosten.
Iran zal in staat zijn aan deze alliantie de gave te geven van het 
ontmantelen van het veiligheid systeem van de VS, bestaande uit het 
complex van bases die de VS hebben verspreid in de Arabische wereld en 
het Midden Oosten. Niet alleen dat, maar wie zal de Verenigde Staten nog 
vertrouwen als een geloofwaardige gesprekspartner, gegeven het feit dat 
het de gewoonte heeft ontwikkeld om te bombarderen tijdens 
onderhandelingen? Het is ongetwijfeld een opmerkelijk resultaat! Dit 
alles zonder de economische kosten van het conflict voor de Verenigde 
Staten en diens gespannen betalingsbalans zelfs maar in ogenschouw te 
nemen, uitgaven waarvoor Trump tijdens de verkiezingen in september 
verantwoording zal moeten afleggen.
Terwijl het nu onduidelijk is hoe Trump zichzelf kan trekken uit de 
rotzooi waar hij zichzelf in heeft gebracht kan het conflict vanwege 
technische redenen niet oneindig doorgaan, namelijk het tekort aan 
wapens, drone onderscheppers en raketten, en de slijtage waaraan de 
luchtmachten van de VS en Israel zijn blootgesteld. Een mogelijkheid zou 
kunnen ontstaan door Israel's invasie van Zuid Libanon, een initiatief 
dat niet alleen wordt ondernomen om Hezbollah te treffen maar ook om 
weer een stuk land in beslag te nemen dat kan worden toegevoegd aan het 
mozaiek van "Groter Israel", naast de Syrische gebieden die al zijn 
bezet, terwijl ook de definitieve inlijving van de Westelijke 
Jordaanoever en de verbanning van de Palestijnen wordt voltooid. Deze 
Israelische strategie opent het conflict met Turkije, dat bijdraagt aan 
het opnieuw tekenen van de politieke balans in het Midden Oosten.
De Redactionele Staf
https://www.ucadi.org/2026/03/28/la-guerra-e-i-nuovi-equilibri-geopolitici/

Orig: (en) Italy, UCADI, #206 - War and the new geopolitical balances 
(ca, de, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl