A-Infos (nl) Italie, FDCA, Cantiere #43 - Iranese anarchisten: "We gaan verder met organiseren en ons verzetten" - Gabriel Fonten interviews het Anarchistisch Front (ca, de, fr, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Toen we de laatste keer spraken met Freedom verspreidden protesten in 
Iran zich snel en werden ze intensiever, maar de repressie nam ook toe. 
Kun je verklaren wat sindsdien gebeurde en wat je collectief heeft 
gedaan? ---- Sinds ons laatste interview is de situatie in Iran 
gewelddadig en zonder precedent veranderd. Wijdverbreide protesten in 
veel steden zijn tegemoet gekomen met zware repressie. 
Veiligheidskrachten hebben activisten aangevallen, waarbij ze dodelijke 
munitie gebruikten; duizenden zijn vermoord of gewond geraakt, en 
tienduizenden gearresteerd. Een gespannen veiligheid klimaat heeft zich 
over het land verspreid.
Er zijn ook berichten en gedocumenteerd bewijs dat, onder de huidige 
oorlog omstandigheden, sommige gedetineerden worden vastgehouden op 
plekken die worden blootgesteld aan luchtaanvallen en in feite worden 
gebruikt als menselijke schilden.
Temidden van deze situatie, voordat de beweging een kans had om zich te 
hergroeperen, vond een andere ontwikkeling plaats: op 28 februari 2026 
begonnen grootschalige militaire aanvallen door de Verenigde Staten en 
Israel tegen Iran, waarbij honderden doelen in het hele land werden 
geraakt. Verschillende commandanten en politieke figuren van de 
Islamitische Republiek werden bij deze aanvallen vermoord, en het land 
is nu in een situatie van oorlog. De Islamitische Republiek heeft te 
maken met een serieuze crisis, maar de politieke toekomst van het land 
blijft onzeker en betwist.
Krachten van de VS en Israel hebben talrijke plekken in Iran tot doelwit 
gekozen, en bij deze aanvallen werden niet alleen militaire doelen 
geraakt maar werden ook burgers vermoord. Tegelijkertijd heeft de 
Islamitische Republiek diens raket vaardigheden gebruikt om doelen in de 
regio te raken.
Deze botsingen brengen de levens van miljoenen mensen in de regio in 
gevaar, en tot nu toe hebben honderden burgers hun leven verloren. De 
historische ervaring van de regio laat ook zien dat buitenlandse 
interventie zelden heeft geleid tot echte vrijheid en vaak nieuwe vormen 
van overheersing, instabiliteit en geopolitieke concurrentie heeft 
voortgebracht.
In deze omstandigheden zijn onze activiteiten als anarchisten 
doorgegaan. We hebben er naar gestreefd te voorkomen dat deze stemmen 
temidden van de repressie en oorlog tot zwijgen worden gebracht door 
gebeurtenissen vast te leggen, verklaringen te publiceren, 
internationale solidariteit netwerken te onderhouden, en de stemmen van 
arbeiders, vrouwen en verschillende sectoren van de maatschappij uit te 
zenden.
Tegelijkertijd hebben we veel nadruk gelegd op het verbreden van 
discussies over zelforganisatie en horizontaal organiseren in buurten, 
op werkplekken en in universiteiten, en deze kernen te verbinden met 
bredere netwerken van sociale solidariteit.
We geloven dat iedere golf van protest zonder zulke sociale bases 
kwetsbaar zal blijven voor statelijke repressie.
Zijn mensen er in geslaagd zichzelf te verdedigen tegen de repressie die 
ze hebben ervaren?
In veel gevallen hebben mensen er naar gestreefd zichzelf op 
verschillende manieren te verdedigen, van het scheppen van solidariteit 
netwerken tot zorg voor de gewonden en het helpen van de families van 
gedetineerden, tot verschillende vormen van verzet op straat. Echter, we 
moeten realistisch zijn: het repressieve apparaat van de Islamitische 
Republiek is extreem uitgebreid en vergaand georganiseerd, wat 
collectieve verdediging moeilijk heeft gemaakt.
In deze omstandigheden hebben mensen methodes als zich op straat snel 
verspreiden, anoniem organiseren, en elkaar binnen buurten steunen 
ontwikkeld. In sommige regio's, zoals Koerdistan en Balochistan, waar 
een langere geschiedenis is van sociaal verzet, zijn lokale 
gemeenschappen in sommige gevallen beter in staat geweest zichzelf te 
beschermen. Echter, in grote steden is de repressie extreem hard geweest.
De meest kwetsbare groep blijft de politieke gevangenen, in het 
bijzonder degenen die tijdens recente protesten werden gearresteerd, 
vastgehouden in extreem gevaarlijke omstandigheden en nog steeds onder 
de dreiging van zware straffen of zelfs executie.
De ervaring van deze periode laat zien dat lokale sociale solidariteit 
netwerken een belangrijke rol kunnen spelen in collectieve verdediging 
en het ondersteunen van verzet.
Toen we het Anarchistisch Front de laatste keer interviewden had de 
Iranese regering net het internet volledig geblokkeerd. Zijn er 
sindsdien opvallende veranderingen geweest in jullie vaardigheid om te 
communiceren en toegang te hebben tot het internet? Zijn mensen in staat 
geweest deze beperkingen te omzeilen?
De Iranese regering gaat door met het gebruiken van internet blokkades 
of beperkingen als een van diens belangrijkste instrumenten van 
repressie. In recente jaren, als de internet toegang breed werd 
verstoord, hing het bijna altijd samen met gewelddadig hardhandig 
optreden en het directe gebruik van vuurwapens tegen activisten.
Met de uitbraak van de oorlog werden internet verstoringen opnieuw op 
grote schaal uitgevoerd, waardoor miljoenen mensen online communicatie 
werd ontnomen. Zelfs voor de oorlog, tijdens de recente protesten, waren 
internet beperkingen zwaarder en voor langere duur dan in het verleden, 
waardoor communicatie tussen activisten gedurende weken werd onderbroken.
Echter, mensen hebben aanzienlijke ervaring en vaardigheid gekregen in 
het omzeilen van deze beperkingen. Instrumenten zoals de V2Ray 
protocollen en toepassingen zoals Psiphon en Lantern worden breed 
gebruikt, en als een verbinding beschikbaar is. Telegram blijft een van 
de belangrijkste communicatie platformen.
Satelliet internet is voor sommige activisten ook belangrijk geworden, 
hoewel de toegang beperkt blijft. Tegelijkertijd heeft de ervaring van 
recente jaren laten zien dat geen enkele sociale beweging alleen op het 
internet kan vertrouwen. De echte basis van iedere sociale beweging 
wordt gebouwd door directe relaties, wederzijds vertrouwen en echte 
verbindingen tussen mensen.
Jullie waarschuwden tegen het risico dat monarchisten (die een kleine 
minderheid in de protesten vertegenwoordigden) proberen de beweging te 
gebruiken als een springplank voor hun eigen politieke project. In welke 
mate denk je dat ze succesvol waren?
Royalistische facties hebben geprobeerd zichzelf te presenteren als het 
enige politieke alternatief, waarbij ze media platforms onder hun 
controle gebruikten en met de steun van sommige buitenlandse regeringen. 
Reza Pahlavi en zijn aanhangers hebben actief geprobeerd zich te 
presenteren als een overgangsregering en hebben van sommige media 
uitingen in het Perzisch en sommige Westerse regeringen steun ontvangen. 
Echter, de echte sociale basis van deze beweging binnen Iran is veel 
meer beperkt dan diens media aanwezigheid suggereert. Veel van de mensen 
die mee deden aan de protesten gingen de straat op tegen alle vormen van 
autoritarisme en zien de terugkeer van de monarchie niet als een oplossing.
In werkelijkheid begrijpt een groot deel van de Iranese maatschappij 
heel goed dat het vervangen van de ene vorm van autoritarisme door een 
andere vorm geen oplossing is. Daarom gaan we verder met benadrukken dat 
de toekomst van de vrijheid in Iran niet in het herstel van de monarchie 
noch in de voortzetting van andere autoritaire structuren ligt, maar in 
sociaal zelfbestuur en democratische vormen van sociale organisatie.
Vanuit ons perspectief kan de bevrijding van het Iranese volk niet het 
resultaat zijn van projecten die worden opgelegd door buitenlandse 
machten. De vrijheid kan alleen ontstaan uit de strijd en wil van het 
volk zelf, en het omzetten van sociale bewegingen in instrumenten van 
interstatelijke rivaliteiten eindigt onvermijdelijk in het schaden van 
de maatschappij.
Is er iets anders waarvan je denkt dat onze lezers het zouden moeten 
weten over de situatie in Iran? En zijn er manieren waarop ze steun 
kunnen bieden?
Het is belangrijk te begrijpen dat het volk van Iran niet eenvoudig een 
passief slachtoffer van deze oorlog is. Binnen de Iranese maatschappij 
bestaan veel sociale bewegingen: arbeiders, vrouwen, studenten, etnische 
gemeenschappen en anarchistische activisten die doorgaan zich te 
verzetten en zich te organiseren onder extreem moeilijke omstandigheden.
De Iranese maatschappij is complex, multi-etnisch en dynamisch en de 
strijd voor vrijheid gaat in veel vormen door. Internationale 
solidariteit onder volksbewegingen is het belangrijkste, niet steun voor 
statelijke projecten of top-down oplossingen.
Lezers buiten Iran kunnen een belangrijke rol spelen door onafhankelijke 
stemmen te versterken en te vertalen, solidariteit initiatieven te 
organiseren en te helpen bij het meer zichtbaar maken van vormen van 
sociale strijd in Iran. Hoe meer deze stemmen worden gehoord, hoe 
moeilijker het zal zijn om ze tot zwijgen te brengen.
We zijn hier. We gaan verder ons te organiseren en ons te verzetten.
Noch de Mullahs noch de Sjah!
Vrouw! - Leven! - Vrijheid!
Dit artikel werd op 10 maart 2026 gepubliceerd op de Freedom website10, 202
(https://freedomnews.org.uk/2026/03/10/iranian-anarchists-we-continue-to-organise-and-resist/ 
<https://freedomnews.org.uk/2026/03/10/iranian-anarchists-we-continue-to-organise-and-resist/>). 


https://alternativalibertaria.fdca.it/wpAL/

Orig: (en) Italy, FDCA, Cantiere #43 - Iranian anarchists: "We continue 
to organize and resist" - Gabriel Fonten interviews the Anarchist Front 
(ca, de, fr, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl