A-Infos (nl) Mexico, FAM, Regeneracion #19 - Tegen gevangenschap: Dolfinaria als een uitdrukking van overheersing (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Het recente besluit door de Mexicaanse staat om zich te bewegen in de 
richting van het verbieden van dolfinaria lijkt, op het eerste gezicht, 
een overwinning. En dat is het ongetwijfeld, maar niet vanwege de 
redenen die worden bevorderd door het institutionele vertoog. Het is 
geen overwinning van "goed bestuur" of van de "ethische vooruitgang" van 
het juridische systeem. Het is, als het iets is, een laat symptoom van 
iets dat anti-speciesistische en anarchistische bewegingen gedurende 
decennia aan de kaak hebben gesteld: dat het gebruik van niet-menselijke 
dieren als levende goederen voor vermaak niet alleen wreed is, maar een 
vorm van macht. Een vorm van overheersing die diens meest obscene 
uitdrukking vindt in dolfinaria.
The dolfinaria als een spektakel van orde
Dolfinaria zijn niet eenvoudige recreatieve ruimtes. Het zijn 
instituties die zijn ingebed in de logica van statelijke en 
kapitalistische overheersing: het zijn water dierentuinen waar het leven 
wordt beheerd, geprogrammeerd, getraind en ten toon gesteld. De dolfijn, 
een gevoelig, sociaal en complex wezen, wordt beperkt tot een getemde 
karikatuur die moet gehoorzamen om sardientjes en applaus te ontvangen.
Maar dit is niet slechts geweld gericht tegen een individu of een soort. 
Het is een pedagogie van macht. Het dolfinarium leert de maatschappij 
dat het okay is om te beperken, dat het okay is om uit te buiten, dat 
het okay is om lijden op te leggen als het resultaat plezier of winst 
is. Het leert de maatschappij dat over vrijheid niet kan worden 
onderhandeld, dat het lichaam van een ander kan worden getemd en aan het 
werk gezet.
In deze zin is het dolfinarium een microkosmos van de autoritaire orde: 
discipline, gehoorzaamheid, beperking, spektakel. Het is geen toeval dat 
dieren spektakel ontstaat en bloeit naast de meest brutale vormen van 
industrieel kapitalisme. Noch is het toeval dat diens eigenaren en 
verdedigers een beroep doen op wetenschap, educatie, of zelfs 
soortbehoud om te rechtvaardigen wat niets meer is dan zout water slavernij.
Het spektakel van zorg als ideologie
Degenen die zich keren tegen het dolfinarium verbieden vandaag - 
toerisme ondernemers, trainers en medeplichtige politici - doen dit in 
de naam van een valse notie van "zorg". Ze stellen dat dolfijnen in 
gevangenschap langer leven, dat ze worden beschermd tegen roofdieren, 
dat de shows het milieu bewustzijn versterken. Maar wat ze verdedigen is 
niet het welzijn van dolfijnen: het is de voortzetting van een vorm van 
accumulatie, het bestaan van een model van winning dat het leven in 
dienst stelt.
De taal van dieren welzijn is door de macht overgenomen. De zelfde staat 
die boeren fabrieken, slachthuizen, ontbossing en mega-toerisme 
projecten toestaat doet nu alsof het gevoelig is voor het lijden van een 
walvisachtige. Dit is de logica van het groene kapitalisme: niet 
uitbuiting tegenhouden, maar het te beheren. Niet het geweld afschaffen, 
maar het verdoven.
Hiermee geconfronteerd onderhandelt anarchistisch anti-speciesisme niet. 
We vragen niet om "betere omstandigheden" voor niet-menselijke slaven, 
we accepteren geen grotere kooien of meer "respectvolle" spektakels. We 
stellen de wortel van het probleem aan de kaak: de objectivering van het 
leven, het zelf aangenomen recht van de bevoorrechte mens om te 
overheersen, opnieuw te configureren, en alles uit te buiten dat niet op 
ze lijkt. Of het nu dolfijnen, land of water is.
Tegen juridisch paternalisme
Als anarchisten vieren we statelijke interventie niet alsof het een 
bondgenoot is. De wet die dolfinaria verbiedt maakt ons niet opgewonden 
vanwege diens oorsprong, maar vanwege wat het onthult: sociale en 
ethische druk heeft een punt bereikt waarop zelfs het systeem een beetje 
moet geven. Maar de staat verbiedt niet vanwege een geweten: ze 
verbieden om hun legitimiteit te behouden.
En terwijl deze hervorming vooruit gaat sluit de zelfde staat activisten 
op vanwege het bevrijden van dieren, onderdrukt het gemeenschappen die 
hun territorium verdedigen, financiert het ecocidale projecten en 
criminaliseert het ongehoorzaamheid. We kunnen niet vergeten dat het 
juridische apparaat een controle structuur is die klasse belangen 
beschermt, eigenaren dient, en het leven gebaseerd op de markt beheert.
Zoals we de staat niet vragen om menselijke slavernij af te schaffen en 
er dan mee te vleien kunnen we de strijd voor dieren bevrijding niet er 
aan delegeren. De afschaffing van dolfinaria moet een overwinning van de 
basis zijn. Het gaat niet om het accepteren van een hervorming: het gaat 
om het voortzetten van het strijden totdat geen enkel levend wezen wordt 
uitgebuit voor vermaak, consumptie of dienstverlening.
En wat te zeggen over de dolfijnen?
Hier ontstaat een niet te vermijden ethische kwestie. Wat zal gebeuren 
met de dolfijnen die al in gevangenschap leven? Zullen ze worden 
"verhuisd" naar andere poelen, keren ze terug naar de zee, of worden ze 
geeuthaniseerd? Het institutionele antwoord is vaak ambigue. Sommigen 
zetten zich in voor zee toevluchtsoorden, anderen om ze tot hun dood te 
houden waar ze zijn.
Vanuit een anti-speciesistisch perspectief eisen we dat maatregelen 
worden genomen die beperking niet reproduceren, maar eerder zoeken naar 
het herstellen van de grootst mogelijke mate van vrijheid voor deze 
individuen. Veel dolfijnen werden geboren in gevangenschap, leerden 
nooit te jagen, en zijn zich niet bewust van de gevaren van de oceaan of 
de sociale dynamiek van het wilde. Maar dat rechtvaardigt niet dat ze 
als slaven worden gehouden tot ze sterven. De creatie van kust 
toevluchtsoorden - zonder shows, gedwongen reproductie, of contact met 
toeristen - is een ethisch minimum. Maar zelfs dat is niet genoeg als 
het niet wordt begeleid door een structurele verandering: het stopzetten 
van het zien van dieren als middelen of ambassadeurs van iets. Ze zijn 
subjecten. Ze hebben hun eigen belangen. Ze zijn ons niets schuldig.
De economie van beperking
We kunnen dolfinaria niet analyseren zonder over geld te praten. Dieren 
beperking is een zaak. Dolfijn shows genereren miljoenen in het 
toerisme, verkopen kaartjes, rechtvaardigen verblijven en scheppen 
precaire banen. Ze zijn een bedrijfstak als enig ander: winnend, 
uitbuitend en concentrerend.
Als een staat dolfinaria verbiedt doet het dit niet zonder druk. Zaken 
en toerisme kamers reageren. Ze claimen "economische verliezen", 
ontslagen en negatieve gevolgen. Maar ze bewijzen alleen het punt: hun 
zorg is niet het leven, maar de winst.
De afschaffing van dieren shows zou niet moeten worden vervangen door 
een ander winnend model. We willen niet dat dolfijnen worden vervangen 
door "zwemmen met schildpadden" of drones met onderwater camera's. We 
willen radicaal opnieuw denken over toerisme, de economie en onze 
verhouding met het milieu.
We willen een wereld waarin het leven geen goed is. En dat is alleen 
mogelijk buiten het kapitalisme.
Voorbij het dolfinarium: speciesisme als een structuur
Als we vandaag het verbod op dolfinaria vieren is het niet omdat we 
denken dat we al hebben gewonnen. Het is omdat het laat zien dat het 
anti-speciesistische vertoog wortel heeft geschoten, dat de barsten in 
het systeem breder worden. Maar we moeten niet onverschillig worden. Zo 
lang dierentuinen, aquaria, rodeo's, circussen, boerderijen, en 
laboratoria bestaan gaat het spektakel door.
En zelfs meer: zo lang we doorgaan niet-mensen te zien als inferieur, 
als dingen, als middelen, zal het geweld doorgaan, zelfs als het zich 
verbergt achter witte muren en "groene" retoriek.
Speciesisme is niet een serie geisoleerde daden. Het is een ideologie, 
een structuur, een vorm van macht. En als zodanig is het verbonden met 
patriarchaat, racisme, klassisme en de hele logica van de staat en het 
kapitaal. Het is niet genoeg om de dolfijnen te bevrijden: we moeten 
onszelf bevrijden van de behoefte om te beperken, te overheersen, te 
bevelen.
Conclusie: een wereld zonder kooien
Het einde van dolfinaria in Mexico moet een beginpunt zijn, niet een 
doel. We willen niet meer kooien, meer gevangenissen, of meer 
rechtvaardigingen voor uitbuiting. We willen een wereld waarin vrijheid 
de norm is, niet de uitzondering, waarin het leven niet onderhandelbaar 
is, waarin geen enkel wezen - menselijk of niet menselijk - wordt 
gebruikt als een middel tot het doel van een ander.
Vanuit het anti-speciesistische anarchisme willen we niet wachten op 
verlossers. We handelen. We stellen aan de kaak. We organiseren. En we 
vieren iedere scheur die opent in de muur van de macht, niet om ons in 
slaap te sussen, maar om harder te duwen. Moge dit verbod het begin van 
het einde zijn voor alle vormen van dieren uitbuiting. En moge dat einde 
niet per decreet komen, maar door ethische opstand.
Eet Brandend Gras
https://www.federacionanarquistademexico.org/

Orig: (en) Mexico, FAM, Regeneracion #19 - Against captivity: 
Dolphinariums as an expression of domination (ca, de, it, pt, tr) 
[machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl