A - I n f o s

a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **
News in all languages
Last 30 posts (Homepage) Last two weeks' posts Our archives of old posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Francais_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkurkish_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours

Links to indexes of first few lines of all posts of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017 | of 2018 | of 2019 | of 2020 | of 2021 | of 2022 | of 2023 | of 2024 | of 2025

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups

(nl) Italie, Humanita #10-25 - Autoritarisme op de mond. Klassebewustzijn en sociale tegenstellingen (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Date Thu, 10 Jul 2025 10:49:44 +0300


Toen Costa "Aan mijn vrienden uit Romagna" in juli 1879 publiceerde was het Italiaanse anarchisme al in diepe crisis, voornamelijk vanwege repressie door de regering. In de jaren die volgden combineerden drie factoren om de crisis te verergeren en diens oplossing te voorkomen: de angst voor vervolging, nu zelfs meer intimiderend omdat anarchisten officieel waren gebrandmerkt als slechteriken; de ballingschap van belangrijke leiders, in het bijzonder Cafiero en Malatesta, die in staat waren energie in te prenten en open kwesties te verduidelijken; de ontevredenheid en chaos die werden veroorzaakt door Costa's afvalligheid.
Als gevolg van deze voortgaande crisis ervoer de anarchistische beweging, tussen 1879 en 1883, een aanzienlijke transformatie en neergang, waarvan de saillante kenmerken de demoralisering en algemene verlamming van activiteit, organisatorische desintegratie, groeiende isolatie van de massa's en toenemend sektarisme en extremisme in kwesties van ideologie en tactiek waren.
Zowel Costa's bedrog als zijn electorale ommekeer en de sektarische isolatie van de beweging en de illusie dat de bewuste minderheid, met sensationele daden het dominante geweten van de uitgebuite klassen kon laten schudden laten autoritaire kenmerken zien die, als ze duidelijk zijn in het electoralisme, minder duidelijk zijn in anti-organisatorische of illegale tendensen.
Luigi Fabbri heeft al benadrukt dat de ongeorganiseerden, de anti-organisatoren, georganiseerd zijn zonder het te weten en om deze reden geloven ze zelf dat ze autonomer zijn dan anderen. In werkelijkheid vallen ze gemakkelijker ten prooi aan de begaafde spreker die langs komt, aan de meest actieve kameraad, aan de meest ondernemende groep en aan de best gemaakte krant, waarbij ze duidelijk hun theoretische en tactische buitelingen volgen. Dat wil zeggen, formele organisatie is, als het bewust is en inhoud heeft, nuttig om de centralisatie van al het werk rond een individu of een groep, die daardoor de scheidsrechter van de beweging wordt, te voorkomen.
De oorsprong van deze houding, vanuit het gezichtspunt van de geschiedenis van ideeen, kan worden gevonden sinds de geboorte van de Italiaanse sectie van de Internationale, gemarkeerd door zowel de verwerping van een rigide klasse benadering als door het vertrouwen in de spontane revolutionaire vaardigheid van de volksmassa's. Een teken van de eerste houding zijn de inter-klasse rechtvaardigingen die de afgevaardigden van de Italiaanse federatie gaven aan de congressen van de anti-autoritaire Internationale ten aanzien van het lidmaatschap dat werd gereserveerd voor leden van de arbeidersklassen. Dit betekende dat de suggesties voor klasse analyse in de geschriften van Michail Bakunin, later verzameld in "Staat en anarchie", niet werden ontwikkeld, en de tekens van de ontwikkeling van een arbeidersklasse, industrieel en in de landbouw, die betrokken waren bij de eerste vormen van strijd voor loonsverhogingen en beperking van de werkuren laat werden opgemerkt. Errico Malatesta verklaarde, zo laat als in 1884, in het "Programma en organisatie van de Internationale Arbeiders Associatie" en in "Onder de boeren", zijn wantrouwen tegenover stakingen en vormen van strijd voor onmiddellijke verbeteringen. De behoefte aan actieve deelname aan de ontluikende arbeiders organisaties werd gesteund om te preken over revolutionaire principes in anticipatie van een beslissende strijd op de korte termijn. Het was noodzakelijk te wachten op de terugkeer uit de Amerika's, aan het einde van het decennium, en de ervaring van de grote staking van de havenarbeiders in Londen om een nieuwe houding te zien ontstaan in Malatesta's denken. Toen herhaalde de grote revolutionair, in controverse met de anti-organisatorische en immobiele houding van veel militanten, bijna woord voor woord, de kritiek van de Italiaanse federatie van de Internationale tien jaar eerder door  Andrea Costa geschreven in zijn brief aan de internationalisten uit Romagna, duidelijk met een andere uitkomst.
Vertrouwen in de revolutionaire spontaniteit van de massa's was een van de drijvende krachten geweest achter de actie van de internationalistische beweging in Italie na het Rimini Congres (1872). Gedreven door dit geloof waren de opstanden van 1874 geprobeerd en de Banda del Matese (1877) was opgezet, ondanks de tegengestelde mening van Michail Bakunin en veel internationalisten buiten Italie. Nu, geconfronteerd met vervolging door de regering en het falen van de massa's om in opstand te komen, leken daden van individuen of clandestien groepsgeweld nu de enige beschikbare optie, het enige alternatief voor volledige impotentie.
Organisatorische zwakte en ideologisch extremisme verspreidden zich samen in de rangen van de anarchistische beweging. In 1881 begon Emilio Covelli in Geneve met het publiceren van het periodiek met de onthullende naam "I Malfattori"; in diens bladzijdes formuleerde Covelli een revolutionaire theorie die onaangepasten en slechteriken verhief. Dit waren niet middenklasse revolutionairen die zichzelf hadden toegewijd om namens de massa's te vechten, ze waren de echte verschoppelingen van de maatschappij: de ballingen, de onteigenden, de rebellen van alle soorten. Naar Covelli's mening waren het, terwijl de arbeiders vochten voor de economische revolutie en de kleine bourgeoisie voor de politieke revolutie, de criminelen die vochten voor wat hij de morele revolutie noemde, en vormde aldus de revolutionaire elite. Carlo Cafiero publiceerde, voor zijn deel, een maand later, in het periodiek "La Revolte" uit Geneve, een artikel met de titel "Actie", dat wordt beschouwd als een manifest van het illegale, rampen anarchisme. Voor Cafiero zou actie, in en van zichzelf, de kracht van de anarchistische beweging ontwikkelen, veel zoals een gym beoefenaar zijn spieren versterkt door ze te gebruiken. Noch zou de anarchistische beweging met optreden moeten wachten totdat de massa's diens idealen deelden. Alleen een kleine minderheid zou een duidelijke visie van de revolutie ontwikkelen. Als de anarchisten, om mee te doen aan de strijd, hadden gewacht op de revolutie om zichzelf te presenteren op de manier die ze zich in hun harten hadden voorgesteld zouden ze voor altijd hebben gewacht. Cafiero en Covelli spraken zich uit voor een post-internationalistische benadering van revolutionaire activiteit, waarbij kleine groepen - elk autonoom werkend als een clandestiene cel, maar verenigd door hun enige doel van geweld tegen de gevestigde orde - continue guerilla oorlogvoering en terroristische daden tegen mensen en eigendom zouden hebben ondernomen.
Zoals kan worden gezien is dit een elitaire conceptie van de revolutie, die autonome deelname door de massa's, een langzaam en constant werk van organisatorische opbouw en ideale rijping van binnen de uitgebuite klassen en hun woon - en werk omstandigheden, uitsluit.
Maar hoe is het mogelijk te bewegen van de optimistische conceptie van het spontane revolutionaire bewustzijn van de volksklassen naar een elitaire conceptie zoals degene waarover hierboven is bericht?
Ik geloof dat aan de wortel van deze tegenstelling een verwarring is over wat de rol is van de massa's in de revolutie en het actuele bewustzijn van deze rol door iedere individuele component en zelfs in de meest actieve minderheden. Het is een verwarring die ik persoonlijk heb gezien in discussies met kameraden, die zichzelf afvragen hoe het mogelijk is enige revolutionaire rol toe te vertrouwen aan de arbeidersklasse als zo veel arbeiders reactionaire meningen uitdrukken of in ieder geval nalatige berusten bij de bestaande orde. Dit zijn duidelijk twee verschillende problemen: de eerste gaat over de revolutionaire transformatie van de maatschappij in een morgen waarvan we hopen dat die zo dichtbij mogelijk is; de tweede gaat over de ideeen die vandaag dominant zijn onder de uitgebuite klassen.
De oplossing voor het eerste probleem is verbonden aan de strategie die de anarchistische beweging besluit aan te nemen, in coherentie met de doelen die het wil nastreven. Als we de rol van hoofdrolspeler van de uitgebuite klassen verwerpen, verwerpen we, vanwege hun onderdanigheid tegenover de dominante ideeen, hun rol in de transformatie van de processen van productie en distributie, het enige ding dat over is van de revolutie van bovenaf, de interventie van een organisme dat, ongeacht de naam die het aanneemt, in feite een regering zal zijn en despotisch zal ingrijpen binnen de economische processen. De geschiedenis heeft laten zien dat een experiment van dit type alleen kan eindigen met de restauratie van het kapitalisme.
Het tweede probleem wordt opgelost door "naar het volk te gaan", om een indicatie te gebruiken die door Errico Malatesta werd gegeven bij zijn terugkeer uit Zuid Amerika in 1889. Dit betekent, aan de ene kant, het bestuderen van de materiele omstandigheden waarin de uitgebuite klassen wonen en de echte bewegingen die ontstaan in de botsing met de bevoorrechte klassen, dat wil zeggen, wat elegant wordt gedefinieerd als klasse samenstelling; aan de andere kant betekent het het bestuderen van de tegenstrijdigheden die de huidige sociale organisatie ondermijnen en de manier om ze te gebruiken om ze te boven te komen. Het is een studie die bovenal wordt gedaan met ervaring, onder de volksklassen gaan om te organiseren en te agiteren en te reflecteren over de resultaten die worden verkregen. Vanuit dit gezichtspunt helpt bewustzijn van het niveau van bewustzijn van de uitgebuite klassen om het startpunt van revolutionaire agitatie te definieren. Tenslotte zijn de ideeen van de overheersende klasse in iedere periode de overheersende ideeen; dat wil zeggen, de klasse die de overheersende materiele macht van de maatschappij is is tegelijkertijd diens overheersende spirituele macht. We zouden niet verrast moeten zijn dat de massa's gijzelaars van ideologie zijn, we zouden verrast moeten zijn dat, ondanks deze ideologische overheersing, er zo veel activisten zijn die zich keren tegen de huidige sociale organisatie.
Een onrealistische conceptie van het niveau van bewustzijn van de uitgebuite klassen, een optimistische conceptie kan leiden tot verrassend negatieve gevolgen. Als dit bewustzijn niet op zichzelf ontwaakt kan het door ons wakker worden gemaakt, het kan wakker worden gemaakt door de actie van de bewuste minderheid, door de anarchistische beweging. Het verwijderen van de sluier mag niet eenvoudig zijn: maar als het revolutionaire ideaal eenmaal is onthuld voor de ogen van het volk, hebben ze de kans om het te zien, het te onderscheiden van de overheersende ideologie, te weten dat het de waarheid is en in overeenstemming hiermee te handelen.
Aldus, als het revolutionaire bewustzijn van het volk zichzelf niet onthult moeten we niets anders doen dan het stimuleren. Als dit eenmaal is gedaan is er geen behoefte aan enig ander argument. Zoals de internationalisten van Matese zeiden tegen de inwoners van Letino "Se vulite facite e si no ve futtite". Als het revolutionaire bewustzijn niet ontstaat betekent het dat het kwaadaardig is onderdrukt.
De theorie dat de uitgebuite klassen open staan voor de revolutionaire geest, als ze het maar willen, kan leiden tot vormen van fanatisme, zoals denken dat alleen de meest verdorven slechtheid de volksklassen kan dwingen onverschillig te blijven tegenover de verzoeken van de revolutionaire beweging; of dat alleen degenen die reden hebben om de waarheid te vrezen samen kunnen zweren om het te onderdrukken. Dit is waar de vervolging van minderheid tendensen van de revolutionaire beweging diens oorsprong heeft: bijvoorbeeld, de overwinning van het fascisme wordt veroorzaakt door de Trotskisten, de anarchisten of de groep die op dat moment door de meerderheid stroming wordt veracht.
Het optimistische inzicht van de bereidheid van de massa's om revolutionaire actie te ondernemen loopt niet alleen het risico van het onderwijzen van fanatici, dat wil zeggen, mensen die er van overtuigd zijn dat al degenen die de revolutionaire waarheid niet zien door de duivel bezeten moeten zijn, dat wil zeggen, verkocht aan de bourgeoisie, maar kan ook leiden tot autoritarisme. En dit eenvoudigweg omdat, als het volk niet in staat is het revolutionaire idee te begrijpen en daarom geen consequente actie onderneemt, er een behoefte is aan een autoriteit die ze stimuleert, ze leidt, ze straft voor hun zwakte als dat nodig is. Dit type ideologie verwijst ook naar de concepties die, op een of andere manier, de arbeidersklasse beschouwen als geintegreerd in het "systeem", en daarom is de economische strijd die het ontwikkelt niet in staat zich om te zetten in revolutionaire praktijk.
De autoritaire keuze is ongetwijfeld die van Andrea Costa en het legalistische socialisme, maar aan de tegenovergestelde kant ligt het ook aan de basis van de illegale en anti-organisatorische keuze van Covelli en Cafiero. De autonome actie van de uitgebuite klassen is een fundamenteel component van het anarchisme. Als men dit verwerpt valt men onvermijdelijk in autoritarisme, min of meer legalistisch.
Tiziano Antonelli
https://umanitanova.org/autoritarismo-in-agguato-coscienza-di-classe-e-contraddizioni-sociali/
Orig: (en) Italy, Humanita #10-25 - Authoritarianism on the mouth. Class consciousness and social contradictions (ca, de, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl
A-Infos Information Center