|
A - I n f o s
|
|
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists
**
News in all languages
Last 30 posts (Homepage)
Last two
weeks' posts
Our
archives of old posts
The last 100 posts, according
to language
Greek_
中文 Chinese_
Castellano_
Catalan_
Deutsch_
Nederlands_
English_
Francais_
Italiano_
Polski_
Português_
Russkyi_
Suomi_
Svenska_
Türkurkish_
The.Supplement
The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_
Deutsch_
Nederlands_
English_
Français_
Italiano_
Polski_
Português_
Russkyi_
Suomi_
Svenska_
Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours
Links to indexes of first few lines of all posts
of past 30 days |
of 2002 |
of 2003 |
of 2004 |
of 2005 |
of 2006 |
of 2007 |
of 2008 |
of 2009 |
of 2010 |
of 2011 |
of 2012 |
of 2013 |
of 2014 |
of 2015 |
of 2016 |
of 2017 |
of 2018 |
of 2019 |
of 2020 |
of 2021 |
of 2022 |
of 2023 |
of 2024 |
of 2025
Syndication Of A-Infos - including
RDF - How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
(nl) Italie, Humanita #10-25 - Autoritarisme op de mond. Klassebewustzijn en sociale tegenstellingen (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]
Date
Thu, 10 Jul 2025 10:49:44 +0300
Toen Costa "Aan mijn vrienden uit Romagna" in juli 1879 publiceerde was
het Italiaanse anarchisme al in diepe crisis, voornamelijk vanwege
repressie door de regering. In de jaren die volgden combineerden drie
factoren om de crisis te verergeren en diens oplossing te voorkomen: de
angst voor vervolging, nu zelfs meer intimiderend omdat anarchisten
officieel waren gebrandmerkt als slechteriken; de ballingschap van
belangrijke leiders, in het bijzonder Cafiero en Malatesta, die in staat
waren energie in te prenten en open kwesties te verduidelijken; de
ontevredenheid en chaos die werden veroorzaakt door Costa's afvalligheid.
Als gevolg van deze voortgaande crisis ervoer de anarchistische
beweging, tussen 1879 en 1883, een aanzienlijke transformatie en
neergang, waarvan de saillante kenmerken de demoralisering en algemene
verlamming van activiteit, organisatorische desintegratie, groeiende
isolatie van de massa's en toenemend sektarisme en extremisme in
kwesties van ideologie en tactiek waren.
Zowel Costa's bedrog als zijn electorale ommekeer en de sektarische
isolatie van de beweging en de illusie dat de bewuste minderheid, met
sensationele daden het dominante geweten van de uitgebuite klassen kon
laten schudden laten autoritaire kenmerken zien die, als ze duidelijk
zijn in het electoralisme, minder duidelijk zijn in
anti-organisatorische of illegale tendensen.
Luigi Fabbri heeft al benadrukt dat de ongeorganiseerden, de
anti-organisatoren, georganiseerd zijn zonder het te weten en om deze
reden geloven ze zelf dat ze autonomer zijn dan anderen. In
werkelijkheid vallen ze gemakkelijker ten prooi aan de begaafde spreker
die langs komt, aan de meest actieve kameraad, aan de meest ondernemende
groep en aan de best gemaakte krant, waarbij ze duidelijk hun
theoretische en tactische buitelingen volgen. Dat wil zeggen, formele
organisatie is, als het bewust is en inhoud heeft, nuttig om de
centralisatie van al het werk rond een individu of een groep, die
daardoor de scheidsrechter van de beweging wordt, te voorkomen.
De oorsprong van deze houding, vanuit het gezichtspunt van de
geschiedenis van ideeen, kan worden gevonden sinds de geboorte van de
Italiaanse sectie van de Internationale, gemarkeerd door zowel de
verwerping van een rigide klasse benadering als door het vertrouwen in
de spontane revolutionaire vaardigheid van de volksmassa's. Een teken
van de eerste houding zijn de inter-klasse rechtvaardigingen die de
afgevaardigden van de Italiaanse federatie gaven aan de congressen van
de anti-autoritaire Internationale ten aanzien van het lidmaatschap dat
werd gereserveerd voor leden van de arbeidersklassen. Dit betekende dat
de suggesties voor klasse analyse in de geschriften van Michail Bakunin,
later verzameld in "Staat en anarchie", niet werden ontwikkeld, en de
tekens van de ontwikkeling van een arbeidersklasse, industrieel en in de
landbouw, die betrokken waren bij de eerste vormen van strijd voor
loonsverhogingen en beperking van de werkuren laat werden opgemerkt.
Errico Malatesta verklaarde, zo laat als in 1884, in het "Programma en
organisatie van de Internationale Arbeiders Associatie" en in "Onder de
boeren", zijn wantrouwen tegenover stakingen en vormen van strijd voor
onmiddellijke verbeteringen. De behoefte aan actieve deelname aan de
ontluikende arbeiders organisaties werd gesteund om te preken over
revolutionaire principes in anticipatie van een beslissende strijd op de
korte termijn. Het was noodzakelijk te wachten op de terugkeer uit de
Amerika's, aan het einde van het decennium, en de ervaring van de grote
staking van de havenarbeiders in Londen om een nieuwe houding te zien
ontstaan in Malatesta's denken. Toen herhaalde de grote revolutionair,
in controverse met de anti-organisatorische en immobiele houding van
veel militanten, bijna woord voor woord, de kritiek van de Italiaanse
federatie van de Internationale tien jaar eerder door Andrea Costa
geschreven in zijn brief aan de internationalisten uit Romagna,
duidelijk met een andere uitkomst.
Vertrouwen in de revolutionaire spontaniteit van de massa's was een van
de drijvende krachten geweest achter de actie van de
internationalistische beweging in Italie na het Rimini Congres (1872).
Gedreven door dit geloof waren de opstanden van 1874 geprobeerd en de
Banda del Matese (1877) was opgezet, ondanks de tegengestelde mening van
Michail Bakunin en veel internationalisten buiten Italie. Nu,
geconfronteerd met vervolging door de regering en het falen van de
massa's om in opstand te komen, leken daden van individuen of
clandestien groepsgeweld nu de enige beschikbare optie, het enige
alternatief voor volledige impotentie.
Organisatorische zwakte en ideologisch extremisme verspreidden zich
samen in de rangen van de anarchistische beweging. In 1881 begon Emilio
Covelli in Geneve met het publiceren van het periodiek met de
onthullende naam "I Malfattori"; in diens bladzijdes formuleerde Covelli
een revolutionaire theorie die onaangepasten en slechteriken verhief.
Dit waren niet middenklasse revolutionairen die zichzelf hadden
toegewijd om namens de massa's te vechten, ze waren de echte
verschoppelingen van de maatschappij: de ballingen, de onteigenden, de
rebellen van alle soorten. Naar Covelli's mening waren het, terwijl de
arbeiders vochten voor de economische revolutie en de kleine bourgeoisie
voor de politieke revolutie, de criminelen die vochten voor wat hij de
morele revolutie noemde, en vormde aldus de revolutionaire elite. Carlo
Cafiero publiceerde, voor zijn deel, een maand later, in het periodiek
"La Revolte" uit Geneve, een artikel met de titel "Actie", dat wordt
beschouwd als een manifest van het illegale, rampen anarchisme. Voor
Cafiero zou actie, in en van zichzelf, de kracht van de anarchistische
beweging ontwikkelen, veel zoals een gym beoefenaar zijn spieren
versterkt door ze te gebruiken. Noch zou de anarchistische beweging met
optreden moeten wachten totdat de massa's diens idealen deelden. Alleen
een kleine minderheid zou een duidelijke visie van de revolutie
ontwikkelen. Als de anarchisten, om mee te doen aan de strijd, hadden
gewacht op de revolutie om zichzelf te presenteren op de manier die ze
zich in hun harten hadden voorgesteld zouden ze voor altijd hebben
gewacht. Cafiero en Covelli spraken zich uit voor een
post-internationalistische benadering van revolutionaire activiteit,
waarbij kleine groepen - elk autonoom werkend als een clandestiene cel,
maar verenigd door hun enige doel van geweld tegen de gevestigde orde -
continue guerilla oorlogvoering en terroristische daden tegen mensen en
eigendom zouden hebben ondernomen.
Zoals kan worden gezien is dit een elitaire conceptie van de revolutie,
die autonome deelname door de massa's, een langzaam en constant werk van
organisatorische opbouw en ideale rijping van binnen de uitgebuite
klassen en hun woon - en werk omstandigheden, uitsluit.
Maar hoe is het mogelijk te bewegen van de optimistische conceptie van
het spontane revolutionaire bewustzijn van de volksklassen naar een
elitaire conceptie zoals degene waarover hierboven is bericht?
Ik geloof dat aan de wortel van deze tegenstelling een verwarring is
over wat de rol is van de massa's in de revolutie en het actuele
bewustzijn van deze rol door iedere individuele component en zelfs in de
meest actieve minderheden. Het is een verwarring die ik persoonlijk heb
gezien in discussies met kameraden, die zichzelf afvragen hoe het
mogelijk is enige revolutionaire rol toe te vertrouwen aan de
arbeidersklasse als zo veel arbeiders reactionaire meningen uitdrukken
of in ieder geval nalatige berusten bij de bestaande orde. Dit zijn
duidelijk twee verschillende problemen: de eerste gaat over de
revolutionaire transformatie van de maatschappij in een morgen waarvan
we hopen dat die zo dichtbij mogelijk is; de tweede gaat over de ideeen
die vandaag dominant zijn onder de uitgebuite klassen.
De oplossing voor het eerste probleem is verbonden aan de strategie die
de anarchistische beweging besluit aan te nemen, in coherentie met de
doelen die het wil nastreven. Als we de rol van hoofdrolspeler van de
uitgebuite klassen verwerpen, verwerpen we, vanwege hun onderdanigheid
tegenover de dominante ideeen, hun rol in de transformatie van de
processen van productie en distributie, het enige ding dat over is van
de revolutie van bovenaf, de interventie van een organisme dat, ongeacht
de naam die het aanneemt, in feite een regering zal zijn en despotisch
zal ingrijpen binnen de economische processen. De geschiedenis heeft
laten zien dat een experiment van dit type alleen kan eindigen met de
restauratie van het kapitalisme.
Het tweede probleem wordt opgelost door "naar het volk te gaan", om een
indicatie te gebruiken die door Errico Malatesta werd gegeven bij zijn
terugkeer uit Zuid Amerika in 1889. Dit betekent, aan de ene kant, het
bestuderen van de materiele omstandigheden waarin de uitgebuite klassen
wonen en de echte bewegingen die ontstaan in de botsing met de
bevoorrechte klassen, dat wil zeggen, wat elegant wordt gedefinieerd als
klasse samenstelling; aan de andere kant betekent het het bestuderen van
de tegenstrijdigheden die de huidige sociale organisatie ondermijnen en
de manier om ze te gebruiken om ze te boven te komen. Het is een studie
die bovenal wordt gedaan met ervaring, onder de volksklassen gaan om te
organiseren en te agiteren en te reflecteren over de resultaten die
worden verkregen. Vanuit dit gezichtspunt helpt bewustzijn van het
niveau van bewustzijn van de uitgebuite klassen om het startpunt van
revolutionaire agitatie te definieren. Tenslotte zijn de ideeen van de
overheersende klasse in iedere periode de overheersende ideeen; dat wil
zeggen, de klasse die de overheersende materiele macht van de
maatschappij is is tegelijkertijd diens overheersende spirituele macht.
We zouden niet verrast moeten zijn dat de massa's gijzelaars van
ideologie zijn, we zouden verrast moeten zijn dat, ondanks deze
ideologische overheersing, er zo veel activisten zijn die zich keren
tegen de huidige sociale organisatie.
Een onrealistische conceptie van het niveau van bewustzijn van de
uitgebuite klassen, een optimistische conceptie kan leiden tot
verrassend negatieve gevolgen. Als dit bewustzijn niet op zichzelf
ontwaakt kan het door ons wakker worden gemaakt, het kan wakker worden
gemaakt door de actie van de bewuste minderheid, door de anarchistische
beweging. Het verwijderen van de sluier mag niet eenvoudig zijn: maar
als het revolutionaire ideaal eenmaal is onthuld voor de ogen van het
volk, hebben ze de kans om het te zien, het te onderscheiden van de
overheersende ideologie, te weten dat het de waarheid is en in
overeenstemming hiermee te handelen.
Aldus, als het revolutionaire bewustzijn van het volk zichzelf niet
onthult moeten we niets anders doen dan het stimuleren. Als dit eenmaal
is gedaan is er geen behoefte aan enig ander argument. Zoals de
internationalisten van Matese zeiden tegen de inwoners van Letino "Se
vulite facite e si no ve futtite". Als het revolutionaire bewustzijn
niet ontstaat betekent het dat het kwaadaardig is onderdrukt.
De theorie dat de uitgebuite klassen open staan voor de revolutionaire
geest, als ze het maar willen, kan leiden tot vormen van fanatisme,
zoals denken dat alleen de meest verdorven slechtheid de volksklassen
kan dwingen onverschillig te blijven tegenover de verzoeken van de
revolutionaire beweging; of dat alleen degenen die reden hebben om de
waarheid te vrezen samen kunnen zweren om het te onderdrukken. Dit is
waar de vervolging van minderheid tendensen van de revolutionaire
beweging diens oorsprong heeft: bijvoorbeeld, de overwinning van het
fascisme wordt veroorzaakt door de Trotskisten, de anarchisten of de
groep die op dat moment door de meerderheid stroming wordt veracht.
Het optimistische inzicht van de bereidheid van de massa's om
revolutionaire actie te ondernemen loopt niet alleen het risico van het
onderwijzen van fanatici, dat wil zeggen, mensen die er van overtuigd
zijn dat al degenen die de revolutionaire waarheid niet zien door de
duivel bezeten moeten zijn, dat wil zeggen, verkocht aan de bourgeoisie,
maar kan ook leiden tot autoritarisme. En dit eenvoudigweg omdat, als
het volk niet in staat is het revolutionaire idee te begrijpen en daarom
geen consequente actie onderneemt, er een behoefte is aan een autoriteit
die ze stimuleert, ze leidt, ze straft voor hun zwakte als dat nodig is.
Dit type ideologie verwijst ook naar de concepties die, op een of andere
manier, de arbeidersklasse beschouwen als geintegreerd in het "systeem",
en daarom is de economische strijd die het ontwikkelt niet in staat zich
om te zetten in revolutionaire praktijk.
De autoritaire keuze is ongetwijfeld die van Andrea Costa en het
legalistische socialisme, maar aan de tegenovergestelde kant ligt het
ook aan de basis van de illegale en anti-organisatorische keuze van
Covelli en Cafiero. De autonome actie van de uitgebuite klassen is een
fundamenteel component van het anarchisme. Als men dit verwerpt valt men
onvermijdelijk in autoritarisme, min of meer legalistisch.
Tiziano Antonelli
https://umanitanova.org/autoritarismo-in-agguato-coscienza-di-classe-e-contraddizioni-sociali/
Orig: (en) Italy, Humanita #10-25 - Authoritarianism on the mouth. Class
consciousness and social contradictions (ca, de, it, pt, tr) [machine
translation]
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl
A-Infos Information Center