A-Infos (tr) Sicilia Libertaria 2-24: KAÇIRILMIŞ KURTULUŞ - 18 - O “MUHTEŞEM” ALTTMIŞ YIL! (ca, de, en, it, pt) [makine çevirisi]

Savaş sonrası Sicilya'nın kendisini, toksik ve maden çıkarmacı bir 
gelişmenin devlet ve özel müdahaleyi (ilki tarafından finanse edilen) 
karakterize ettiği yeni-sömürgeci bir sürece nasıl kanalize edildiğini 
gördük; bunun en büyük ifadesi Milazzo, Gela, Augusta'nın kimya sanayi 
merkezleridir. -Priolo-Melilli. Adadan sadece petrol çıkarılmıyor 
(1950'lerde Gulf tarafından keşfedildi ve daha sonra Agip'e satıldı), 
aynı zamanda ithal edilen ham petrol de rafine ediliyor ve söz konusu 
bölgeler çokuluslu şirketler için gerçek kanalizasyonlara 
dönüştürülüyor. Bu alanlarda ve ilgili sektörlerde iş olacak, ancak bu 
istihdamın artması meselesi değil: ikamet yerlerinin taşınması, daha 
yorucu ve daha az karlı faaliyetlerin (özellikle zanaat ve tarım) terk 
edilmesi meselesi. Mavi yakalının sabit maaşı. Kutuplar bölgelerde büyük 
bir boşluk kazıyorlar (su emiyorlar, havayı ve toprağı yakıyorlar, 
insanları zehirliyorlar) ve küçük kasabaların nüfus azalması, 
yoksullaşması ve yavaş ölümü olgusunu vurguluyorlar.

Ne dediğimizi anlamak için bazı demografik verileri okumanız yeterli. 
Milazzo belediyesinin nüfusu 1951'de 22.013'ten 1991'de 31.541'e çıktı; 
Gela'nınki 51'de 43.000'den 91'de 72.500'e; Augusta'nınki '51'de 
23.500'den '91'de 34.189'a; Priolo belediyesi '51'de 6.545'ten '91'de 
11.785'e; '51'de 5.969 nüfusu olan Melilli Belediyesi'nin nüfusu '91'de 
11.656'ydı.

Sömürgeci maden çıkarmacılığın diğer tarafı ise Kuzey İtalya ve Orta 
Avrupa'daki endüstrileri ayakta tutmak için gerekli bir kaynak olan 
göçtür. Göçmenlerin dövizleri, milyonlarca Sicilyalı'nın hayatta kalması 
için önemli bir kaynağı temsil ediyor ve onların 1950'lere kadar pek çok 
kişinin yaşadığı mağaralar çağından çıkıp ekonomik patlamanın 
meyvelerinin tadını çıkarmaya başlamalarına olanak tanıyor. Ancak kendi 
gelişiminin mimarı Sicilya toplumu değildir: Kuzey'de üretilen malların 
satış alanı olarak tüketim toplumuna girişini teşvik eden sömürgeci 
sömürü koşullarıdır. Ada, ekonomik kaynakları hızla Kuzey bölgelerine 
dönen büyük bir tüketici pazarıdır.

Göçmenlerin terk ettiği, madencilik endüstrileri tarafından fethedilen, 
spekülasyonla güçlendirilen kırsal kesim, yalnızca en güçlülerin hayatta 
kalmayı başardığı ciddi bir krizden geçiyor. Bunlar olağan hükümdarlar, 
eski soylular sınıfı, mafyadır. Palermo'nun ve en önemli şehirlerin 
yağmalanması, inşaatı hızla gelişen, ancak son derece geri çalışma 
koşullarına sahip ve aynı zamanda kriminojenik bir sektöre dönüştürüyor.

1950'lerin ikinci yarısından itibaren sera destanının başladığı 
Ragusa'nın kıyı şeridinde bir istisna kendini gösteriyor: İlk 
mahsullerin plastik çadırlar altında, başlangıçta sınırlı bir süre için, 
ardından yıl boyunca yavaş yavaş yetiştirilmesi. Bu üretim yönteminin 
hızlı ve güçlü gelişimi, küçük köylü mülkiyetinin güçlenmesini sağlar, 
müttefik sanayiyi (kimya ürünleri, tohum, plastik, ağaç, çivi, traktör, 
taşımacılık, meyve ve sebze pazarları, komisyoncu şirketler, banka 
şubeleri vb.) besler. ) daha büyük olduğunda, bölgenin zenginleşmesine 
neden olur, göçü yavaşlatır ve aslında tıpkı sanayi merkezleri gibi, 
içinden ve sonraki yıllarda Tunus'tan da işgücü çeker. Ancak patlama, 
yeraltı su kaynaklarının tükenmesi, aşırı sömürüye maruz kalan kırsal 
alanların çölleşmesi gibi çok ciddi sorunları da beraberinde getiriyor; 
çiftçilerin ve işçilerin sağlığında ciddi hasarların başlaması; aşırı 
üretim ve bunun sonucunda fiyatlarda (ve kazançlarda) düşüş ve gerekli 
yeniden dönüşüm; çetelerden yatırımların gelmesi; taşımacılık, pazarlar, 
paketleme ve dağıtım süreçlerinin cezai yönetimi; ve günümüze kadar 
giderek artan oranda yarı kölelik koşullarına zorlanan yabancı işgücünün 
varlığı. (1)

1960'larda, bu süreçlerin henüz yeni başladığı dönemde, ada, hâlâ eğitim 
gören ve ödeyeceği bedelin farkında olmayan bir "işçi aristokrasisi" 
(çoğunlukla petrokimya endüstrisinde) ile güvencesiz çalışma koşulları, 
işsizlik, işçilerin sömürülmesi gibi karmaşık bir durum yaşadı. ödeyecek 
(sağlık ve şantaj açısından). Eyaletin derinliklerinden Danilo Dolci'nin 
ve Carlo Levi ("Sözler taştır") gibi aydınların ya da Scicli 
mağaralarını ve yoksul bölgeleri ziyaret eden Pasolini, Trombadori, 
Guttuso'nun acı koşulları, zorlu yaşamları kınayan suçlamaları geliyor. 
, birçok kişinin yaşadığı barakalar, tüm kasaba ve toplulukların bozulması.

1960 yılında bu rahatsızlığın MSI'ın dış desteğiyle CIA ve Vatikan 
tarafından desteklenen tek partili bir DC olan Tambroni hükümetine karşı 
protestolarda patladığı görüldü (2). Bilindiği gibi 30 Haziran'da patlak 
veren anti-faşist protesto, polisin şiddetli suçlamaları ve halkın güçlü 
tepkisiyle Cenova başı çekiyor. Bunun bahanesi, MSI'ın ulusal kongresini 
direnişin altın madalyalı şehrinde yapma girişimidir. Cenova'da 
yaşananlar ülke genelinde protestolara yol açıyor ve her yerde polis 
göstericilere şiddet kullanarak saldırıyor. 5 Temmuz'da Licata'da (AG) 
bir çalışma alayı (kötü hava koşullarıyla bağlantılı tarım krizi, 
Montecatini'nin kapanması, liman ve demiryollarının düşüşte olması), 
kalabalığa ateş eden Carabinieri'nin XII gezici tugayı askerleri 
tarafından engellendi. istasyonu işgal ederek otoyoldaki barikatlara 
karşı; 25 yaşındaki çiftçi Vincenzo Napoli, makineli tüfek ateşiyle 
vurularak anında öldü; 24 yaralı. Bunu takip eden popüler öfke 
yıkıcıdır. Aylık Sicilyalı bir anarşist olan "L'Agitazione del Sud" 
yazıyor (3) "Licata'da, nüfusu böyle bir kararlılık ve kararlılıkla 
meydanda protesto etmeye iten, buhranlı bölgelere özgü 
ekonomik-sosyal-çevresel koşullardı." ulusal ve uluslararası kamuoyunu 
bu "israf" ve ölüm açısına ilgilendirir. Ve bu amaç ve amaç çeşitliliği 
-tekrarlıyoruz- Tambroni'nin kasıtlı olarak görmezden geldiği ve 
hükümetinin doğasını ve davranışını ve polisinin eylemlerini haklı 
göstermeyi reddettiği "Temmuz ayaklanmalarının" kendiliğinden 
karakterini doğruluyor. Bu hareketler aynı zamanda bir temeli, ortak 
ideal bir özü ortaya çıkarıyor; bu temelin bir parçası, bir yönü, belki 
de en çarpıcı olanı faşizme karşı nefrettir ve Licata'nın 
ekonomik-toplumsal protestosu da bunun bir parçasını, diğer kısmını 
bütünleştiren ve özetleyen bir yönü temsil eder. bu nefretle. Bu, 
Cenova'nın ve tüm İtalya'nın, içkin doğası nedeniyle din faşizmi 
tarafından giderek daha fazla baştan çıkarıldığını, taviz verildiğini ve 
baskı altına alındığını gördüğü ve Licata ve tüm Güney'in kendi 
özgürlükleriyle bağlantılı olarak gördüğü "İtalyan özgürlükleri"nin 
tutkulu bir savunmasıdır. yeniden doğuş ve sefil yaşam koşullarının sonu."

6'sında Roma, 600 kişinin tutuklanmasıyla sonuçlanan şiddetli 
çatışmalara sahne oldu. Ayın 7'sinde Reggio Emilia'da polis tarafından 5 
kişinin öldürüldüğü katliam yaşandı. 8 Temmuz'da tüm İtalya, Emilian 
kentindeki katliama karşı sokaklara döküldü; Sicilya'da tüm başkentlerde 
tepki çok büyük; 27 Haziran'da Palermo'da ücret kafeslerinin 
kaldırılması, metal işleme endüstrisinin ve tersanelerin yeniden 
faaliyete geçmesi, kamu hizmetlerinin belediyeleştirilmesi, 100 binden 
fazla insanın enkaz altında yaşadığı eski mahallelerin rehabilitasyonu 
için zaten bir genel grev ilan edilmişti. bombalamalardan; savaş sonrası 
dönemden bu yana yapılan en büyük gösteri polisin saldırısına uğramıştı; 
şimdi yine çöp toplayıcıları, inşaatçılar, tersane işçileri, işsizler ve 
birçok genç sokağa çıkıyor; Pio La Torre'nin mitingindeki hızlı saldırı, 
unutulmaz gerilla savaşının patlak verdiği bir gün; akşam polisin elinde 
4 ölüm gerçekleşti: 16 yaşındaki Giuseppe Malleo, 14 yaşındaki Andrea 
Gangitano, 42 yaşındaki Francesco Vella ve 53 yaşındaki Rosa La Barbera.

Aynı gün, işsiz bir inşaat işçisi olan Salvatore Novembre, Agira'daki 
(EN) evini terk ederek iş aramak üzere Katanya'ya doğru yola çıktı; 
burada genel grevle karşılaştı ve Piazza Stesicoro'daki çatışmalara 
karıştı; cipler göstericilerin ve barikatların üzerine saldırıyor, 
ajanlar makineli tüfekler, tüfekler ve tabancalarla ateş açıyor, altı 
genç yaralanıyor, içlerinden biri Novembre, cop darbeleriyle yere 
yatırılıyor, bir polis tarafından öldürülüyor. Onu defalarca ve ardından 
bir kupa ve uyarı olarak sürükledi.

Duruşmalarda işçiler ve işsizler dışında sanık olmayacak.

Temmuz 1960, Reggio Emilia'nın ölümleriyle hatırlanıyor, ancak Sicilya 
halkının kan katkısı daha büyük olmasa da aynı derecede ciddiydi.

Sicilya ortamı, dünya çapında esmeye başlayan değişim rüzgârına karşı 
bağışık değil: gençlik protestosunun ilk çığlıklarına uzun saçlar ve 
mini etekler, yeni müzik zevkleri, Vietnam eşlik ediyor. Danilo 
Dolci'nin keskin eylemi, çökmüş bölgeleri kurtuluş topraklarına 
dönüştürüyor, çalışma merkezleri ve kooperatifler ortaya çıkıyor, baraj 
mücadeleleri başlıyor; yeni bir kahramanlık, kadınların ön sırada yer 
aldığı bölge sakinlerini siyasi mafya sınıfıyla çatışmaya dahil ediyor. 
1960 yılından itibaren Dolci, Lorenzo Barbera, Paola Buzzola ve Carlo 
Doglio'nun girişimiyle Jato, Belice ve Carboj vadilerindeki 25 
belediyede 19 komite kuruldu ve örnek bir özyönetim ve aşağıdan kurtuluş 
deneyimine hayat verildi. . 5-11 Mart 1967 tarihleri ​​arasında Sicilya 
ve barış için büyük bir yürüyüş gerçekleşti: Bu, Belice vadisinin 
devrimiydi. Dolci'nin çevresinde, Sicilya'nın dışında ve içinde aktif ve 
destekleyici bir varlık sergileyen anarşistlerle birlikte çok sayıda 
entelektüel ve gönüllü var. (4)

Katanya'da kurumsal olmayan sol çevre, özellikle de üniversite oldukça 
canlıdır; kendiliğinden mücadeleler gelişirken, “Giovane Critica” 
dergisi kısa bir süre sonra patlayacak olan küresel protestonun tüm 
temalarını öngörüyor. Anarşist alan da basını ve ilk üniversite 
çekirdeklerinin oluşumuyla kargaşa içindeydi. Büyük ve küçük kasabalarda 
değişimin işaretleri ortadadır. '68, Orta ve Kuzey'deki büyük şehirlerin 
fenomeni olarak görülmesine rağmen, Sicilya, devrim rüyasını yenilemek 
açısından önemli bir laboratuvardır.

Ancak yıl iki sembolik yerin isimleriyle açılıp kapanacak: Belice ve Avola.

Pippo Gurrieri

Devam ediyor

Not

1960 yılında 64 validen 62'si, tıpkı 214 vali yardımcısının tümü gibi, 
faşist rejim döneminde İçişleri Bakanlığı'nda görevliydi; Kamu 
Güvenliğinin 7 genel müfettişi ve 135 polis komiserinin 120'si faşist 
polisten geliyordu.

AA.VV., Ragusa bölgesinin “dönüştürülmüş grubu”. İşçi hakları, 
göçmenler, tarımsal mafyalar ve halk sağlığı, Sicilia Punto L, Ragusa, 2021.

Gidie (Gianni Diecidue), 1860 Hareketi - 1960 “Temmuz Hareketleri”, 
“Güneyin Ajitasyonu”, Ağustos 1960.

Natale Musarra, Danilo Dolci ve anarşistler, Liberter Sicilya n. 172, 
Ocak 1999 ve Belice'nin dersi, Sicilya özgürlükçü n.269, Ocak 2008.
​
https://www.sicilialibertaria.it/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr