A-Infos (gr) 112, συμμαχίες, φρεγάτες, σε κάθε σφαγείο η Ελλάδα κάνει πλάτες

Ένα παλιό σύνθημα έλεγε “Ο πόλεμος είναι παντού, ο εχθρός μας είναι 
εδώ!”. Δεν έχει σταματήσει να τριγυρνάει στο μυαλό μας. --- Από το τέλος 
του Ψυχρού Πολέµου η κρατική ιδεολογία διαφήµιζε πως βρισκόµαστε σε µια 
περίοδο παρατεταµένης ειρήνης και πως οφείλαµε να πλέουµε σε πελάγη 
ευτυχίας και γαλήνης. Τι κι αν η παγκόσµια σύγκρουση οργίαζε σε κάθε 
γωνιά της υφηλίου; Φτάνει που δεν ήταν κοντά σ’ εµάς! --- Συµπληρώνονται 
δύο χρόνια από τη στιγµή που η «ειρηνική και πολιτισµένη» Ευρώπη είδε 
ότι αυτό που γενικά και αόριστα ονόµαζε «πόλεµο» δεν είναι τόσο µακριά. 
--- Η εισβολή του ρωσικού κράτους στο ουκρανικό έδαφος µας επανέφερε στη 
φονική πραγµατικότητα των διακρατικών συγκρούσεων• παρόλο που από τα 
ελληνικά Μ.Μ.Ε. παρουσιάστηκε ως µάχη µεταξύ «καλού και κακού», 
«δηµοκρατίας και ναζισµού», «Ανατολής και Δύσης». --- Η σύγκρουση αυτή 
–που εξελίσσεται από το 2014– αποτελεί ένα πεδίο τριβής της παγκόσµιας 
σύγκρουσης κρατών και κεφαλαίων, η οποία αφορά από τη µία τοπικά εθνικά 
συµφερόντα, αλλά από την άλλη περιλαµβάνει την εµπλοκή κρατών που δε 
γειτνιάζουν κατ’ ανάγκη. --- Μια από αυτές είναι η Ελλάδα,[1] µια χώρα 
της οποίας τις αποφάσεις τρώµε στο κεφάλι.

Ο χρόνος φεύγει µε µια ακόµα πολεµική σύγκρουση να µαίνεται στη γειτονιά 
µας. Το ισραηλινό κράτος, µε αφορµή τη στρατιωτική επιχείρηση της χαµάς, 
βοµβαρδίζει για εκατοµµυριοστή φορά τη Γάζα. Το Ισραήλ ήδη από τα 
γεννοφάσκια του είχε καταφέρει να επιβάλει στους Παλαιστίνιους µια 
πολιτική απαρτχάιντ. Πρακτικές όπως βίαιοι εκτοπισµοί, δολοφονίες, 
βιασµοί έβαλαν τα θεµέλια σ’ αυτή την πρωταρχική µορφή γενοκτονίας που 
εξελίχθηκε µε τον καιρό σε µια ζωή µε επιτήρηση, drones και πανύψηλα 
τείχη µε άγρυπνους στρατιώτες να καιροφυλακτούν. Η πλειοψηφία των 
δυτικών κρατών µε συµφέροντα στην περιοχή αµέσως συνέτρεξε να βοηθήσει 
και να δηµιουργήσει ένα παγκόσµιο κύµα συµπαράστασης προς το Ισραήλ. 
Παράλληλα, οι εκπρόσωποι αυτών των κρατών δεν έκρυψαν την ανησυχία τους 
πως τόσο η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση όσο κι αυτή που εκτυλίσσεται στην 
Παλαιστίνη είναι σηµάδια όξυνσης της πλανητικής σύγκρουσης και µας 
ενηµέρωσαν πως δεν έχουµε άλλη επιλογή πέρα από την -περαιτέρω- 
στρατιωτικοποίηση της ζωής µας.[2]

Το ελληνικό κράτος συµµετέχει σε παγκόσµιες και ευρωπαϊκές συµµαχίες που 
βγήκανε νικήτριες από τον 2ο Παγκόσµιο και τον Ψυχρό Πόλεµο, 
προσφέροντας τον στρατό και την τεχνογνωσία του. Σκοπός της συµµετοχής 
είναι η υπηρέτηση των µοναδικών συµφερόντων των ελληνικών αφεντικών και 
η αναβάθµιση της Ελλάδας στη γεωπολιτική της γειτονιά. Όσοι επιµένουν να 
παρουσίαζουν την Ελλάδα ως «ψωροκώσταινα» και εξαρτηµένο κράτος, απλά 
κουκουλώνουν αυτή την πραγµατικότητα.

Τα ελληνικά κρατικά επιτελεία µε οδηγό τα εθνικά συµφέροντα[3] επιλέγουν 
τη συµµαχία µε τους πιθανούς «νικητές της Iστορίας» κάνοντας πλάτες σε 
κάθε πιθανό σφαγείο. Σε όλες αυτές τις πολεµικές αναµετρήσεις το 
ελληνικό κράτος παριστάνει το ουδέτερο και φιλειρηνικό ενώ παράλληλα δεν 
έχει πάψει να εξοπλίζει στρατιωτικά το ουκρανικό κράτος και να επιχαίρει 
µε κάθε διαθέσιµο τρόπο στα εγκλήµατα του ισραηλινού στρατού.

Η εγκαθίδρυση κάθε έθνους-κράτους είναι µια πράξη θηριωδίας και το ίδιο, 
φυσικά, ισχύει και στην περίπτωση του Ισραήλ. Η χάραξη συνόρων και η 
επέκταση αυτών γινόταν πάντα µε πολεµικούς όρους και στυγερά εγκλήµατα, 
στην προκειµένη υπό το µανδύα της «µάχης κατά της τροµοκρατίας» και του 
«δικαιώµατος για µια πατρίδα». Η επιβολή καταπιεστικών και 
εκµεταλλευτικών πολιτικών για την οµογενοποίηση των εντός συνόρων 
πληθυσµών πήγαινε πάντα πακέτο µε δολοφονίες, βιασµούς, 
εξανδραποδισµούς, οικειοποίηση πρώτων υλών και µε την στοίβαξη όλων 
αυτών των δεινών στις πλάτες της εργατικής τάξης. Το ελληνικό κράτος 
βέβαια, από την ίδρυση του έως σήµερα, έχει άπλετη εµπειρία στις 
µεθόδους αυτές[4] κι όσο πιο καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις της 
παγκόσµιας σύγκρουσης, τόσο πιο αµείλικτη είναι και η στάση του.

Το συνεχές αλισβερίσι οπλικών συστηµάτων του ελληνικού στρατού δεν έχει 
σταµατηµό. Η αεροναυτική βάση της Σούδας που η Ελλάδα σταθερά παραχωρεί 
στους συµµάχους της, είναι ορµητήριο για τον έλεγχο των ναυτικών και 
αεροπορικών διαδρόµων της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και της Αφρικής. Δε 
θα µπορούσαµε να παραλείψουµε τις χερσαίες στρατιωτικές αποστολές τόσο 
στην Υποσαχάρια Αφρική (Μάλι, Κεντροαφρικανική Δηµοκρατία) όσο και στη 
γειτονική Λιβύη, όπου η πρόσφατη αποστολή καραβανάδων της Διοίκησης 
Ειδικού Πολέµου του ΓΕΕΘΑ που δήθεν θα παρέδιδαν ανθρωπιστική βοήθεια 
και ιατροφαρµακευτικό υλικό απέτυχε µετά από ένα… ατυχές αυτοκινητιστικό 
δυστύχηµα. Όµως, οι τρόποι εµπλοκής δεν αναλώνονται µόνο εκεί. Εκτός από 
την πιο πρόσφατη αποστολή φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα, δε θα πρέπει να 
ξεχνάµε την ελληνική αντιαεροπορική συστοιχία Patriot που εγκαταστάθηκε 
στη Σαουδική Αραβία και τη συµµετοχή µε φρεγάτες σε τρεις διαφορετικές 
αποστολές στην Αν. Μεσόγειο.[5] Παράλληλα µε τις ειδικές επιχειρήσεις 
του ελληνικού κράτους, ένας ακόµα πόλεµος διεξάγεται µέσω της 
διπλωµατίας. Οι τριµερείς συναντήσεις µεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου και 
η προσπάθεια εµπλοκής του Ισραήλ για τη διασφάλιση των ΑΟΖ και των 
ενεργειακών αποθεµάτων δίνουν και παίρνουν, είτε µε αριστερές είτε µε 
δεξιές κυβερνήσεις• στο πλαίσιο αυτό η επικύρωση των θερµών σχέσεων 
µεταξύ των καθαρµάτων γίνεται µε στρατιωτικές ασκήσεις. Ο αέρας κόβεται 
στα δύο και τα αυτιά µας βουίζουν κάθε φορά που τα στρατιωτικά γυµνάσια 
πραγµατοποιούνται πάνω απ’ τα κεφάλια µας. Φυσικά όλα αυτά είναι κοµµάτι 
του ίδιου µηχανισµού και αποτελούν ένα ζοφερό πολεµικό περιβάλλον, όσο 
κι αν προσπαθούν να µας πείσουν πως έχουµε ειρήνη.

Ούτε στα στρατόπεδα, ούτε στην καθημερινότητα

ΔΕΝ ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ

Καµία µιλιταριστική προετοιµασία δεν πραγµατοποιείται εν κενώ. Όσο κι αν 
το ελληνικό κράτος προσπαθεί να µας πείσει ότι αναλαµβάνει «να µας 
φροντίσει και να απαλύνει την καθηµερινότητά µας» µέσω δύσκολων 
αποφάσεων, η αλήθεια απέχει αρκετά. Αυτό που συµβαίνει µπροστά στα µάτια 
µας είναι η ελληνική εκδοχή της περαιτέρω στρατιωτικοποίησης των δυτικών 
κοινωνιών.

Τα τελευταία χρόνια εκτυλίσσεται µια χυδαία διαδικασία µιντιακής 
υπερπροβολής του στρατού, µε στόχο την ολική εξοικείωση µας µε τα χακί, 
«για να αγκαλιάσει η κοινή γνώµη τις Ένοπλες Δυνάµεις».[6] Με απώτερο 
στόχο να εξοικειωθούµε µε την ιδέα ότι θα κληθούµε να πολεµήσουµε για τα 
συµφέροντα των αφεντικών. Ο στρατός πλέον δεν περιορίζεται στα 
παραδοσιακά του καθήκοντα, αλλά επεκτείνει τις αρµοδιότητες του σε 
περισσότερα. Ας θυµηθούµε τις γελοιότητες µε τα ληγµένα κρουασάν στην 
αποκλεισµένη από χιόνια Αττική Οδό, τη χρήση κληρωτών στην αντιµετώπιση 
των πυρκαγιών και την λειτουργία όλων των εκτός νοσοκοµείων 
εµβολιαστικών κέντρων υπό την αιγίδα του ΓΕΕΘΑ. Παράλληλα, σχεδόν 
καθηµερινά, τα ρεπορτάζ µάς πληροφορούν για τις ασκήσεις των σωµάτων, 
τις δραστηριότητες των κλάδων και τις τεχνικές δυνατότητες των νέων 
οπλικών συστηµάτων, ενώ διάφοροι καραβανάδες πιάνουν στασίδι στα κανάλια 
ως τακτικοί επισκέπτες-σχολιαστές. Ας επισηµάνουµε σε αυτό το σηµείο και 
την αύξηση της θητείας στους 12 µήνες, τον Ιανουάριο του 2021, εν µέσω 
δεύτερης καραντίνας ή τα σχέδια για επαναλαµβανόµενη επανεκπαίδευση του 
γενικού πληθυσµού µε ετήσια «σφηνάκια» θητείας κατ’ αντιγραφή του 
φινλανδικού µοντέλου.[7]

Οι τεχνητά αναβαθµισµένες «κρίσεις» και η διαρκής κατάσταση εκτάκτου 
ανάγκης έχουν γίνει κοµµάτι της καθηµερινότητας, αναγορεύοντας την 
κρατική µηχανή στον απόλυτο ρυθµιστή της ζωής µας. Η επιβολή απαγόρευσης 
κυκλοφορίας στις εποχές της covid-19, εξελίχθηκε σε απαγόρευση πρόσβασης 
σε δάση ή αστικά πάρκα τους καλοκαιρινούς µήνες των πυρκαγιών και εντολή 
για κλείδωµα στο σπίτι επ’ αφορµή λίγων εκατοστών βροχής. Μια απ’ τις 
τεχνολογίες ελέγχου και επιτήρησης που εγκαθιδρύθηκαν στην καραντίνα, το 
περίφηµο 112, συνεχίζει να µας «σπαµάρει» µε ατελείωτα µαζικά µηνύµατα. 
Πρόκειται, ουσιαστικά, για προσωποποιηµένες ειδοποιήσεις, οι οποίες 
µεταφέρουν τις κρατικές εντολές σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού 
σώµατος, µε τρόπο που θα ζήλευε και ο καλύτερος ρουφιάνος δηµοσιογράφος. 
Είµαστε σίγουρες για τον τρόπο µε τον οποίον θα χρησιµοποιηθούν όλες 
αυτές οι τεχνολογίες όταν το κράτος θα κηρύξει µια εθνική κρίση: θα 
κρούσει τον ψηφιακό κώδωνα στην οθόνη των smartphones, αραδιάζοντας 
πολεµικά διαγγέλµατα.

Η πληθωριστική κρίση, για την οποία γίνεται λόγος συστηµατικά, θα πρέπει 
να ιδωθεί µέσα από την πολεµική συνθήκη που έχει επιλέξει να βρίσκεται 
το ελληνικό κράτος. Οι διακρατικές κόντρες και οι πολεµικές περιπέτειες 
απαιτούνε χρήµα! Η εξεύρεση οικονοµικών πόρων για εξοπλισµούς, αναλώσιµα 
και αποθέµατα, τροφοδοτείται από τα φορολογικά έσοδα, τα οποία µε τη 
σειρά τους προκύπτουν από το ράλι τιµών, µε χαρακτηριστικότερο 
παράδειγµα τον τοµέα της ενέργειας και των καυσίµων. Η επιστροφή µέρους 
αυτών ως pass και η µετατροπή των µισθών/επιδοµάτων σε προπληρωµένες 
κάρτες, ουσιαστικά, µάς προσδένουν στις κρατικές οικονοµικές πολιτικές. 
Παράλληλα, ο πλήρης έλεγχος των χρηµατικών ροών, επιτρέπει στα 
οικονοµικά επιτελεία να κατευθύνουν τα συσσωρευµένα δισεκατοµµύρια ευρώ 
πότε στα αφεντικά του ενός κλάδου και πότε στου άλλου. Άλλοτε για την 
αγορά όπλων, άλλοτε για τη διάσωση ολόκληρων τοµέων και την επιδότηση 
ιδιαίτερης σηµασίας κλάδων, πάντοτε όµως µε γνώµονα τη θωράκιση της 
εγχώριας οικονοµίας. Σε αυτό το πλαίσιο κινούνται οι µεθοδικές δράσεις 
του κράτους να καταγράφουν τα αποθέµατα και οι πόροι που υπάρχουν 
διαθέσιµα ανά πάσα στιγµή στην επικράτεια. Ειδικές ηλεκτρονικές 
πλατφόρµες καταγραφής αυτοκινήτων, ανταλλακτικών, καυσόξυλων, ελαίων, 
ζάχαρης −και οτιδήποτε άλλο µπορούµε να φανταστούµε− ξεφύτρωσαν στην 
εποχή των καραντινών. Η συµπλήρωση αφορούσε τους κατόχους, τους 
παραγωγούς και τους εµπόρους και ήταν αναγκαστική υπό την απειλή 
προστίµου. Υποτίθεται δηµιουργήθηκαν για την προστασία του καταναλωτή, 
αλλά στην ουσία προσφέρουν ένα πρώτης τάξης εργαλείο άσκησης εξωτερικής 
και εσωτερικής πολιτικής στις εποχές της πολεµικής οικονοµίας.

Τούτη η δυστοπία γεννά και τους εχθρούς της. Εκείνους που καθόλου δεν 
ψήνονται να γίνουν το κρέας στα κανόνια κανενός πολέµου. Εκείνες που η 
ζωή τους δεν χωρά στις εθνικιστικές και πατριαρχικές προσταγές. Στην 
Παλαιστίνη, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη δεν µας λείπουν οι λόγοι να 
µισούµε τον κόσµο των αφεντικών, των κρατών και των πολέµων τους. Μας 
λείπουν οι τρόποι να οργανωθούµε εναντίον τους. Να τους ανακαλύψουµε!

Σημείωση: Τον Δεκέµβριο του 2023, το Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων, µαζί µε 
ακόµη πέντε ΑΕΙ, δηµιούργησε την «Εταιρεία Διασύνδεσης Αµυντικής 
Βιοµηχανίας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας» µε διακριτικό τίτλο 
DefencEduNet. Γαµπρός ήταν ο Σύνδεσµος Ελλήνων Κατασκευαστών Αµυντικού 
Υλικού (ΣΕΚΠΥ). Κουµπάρος στον γάµο ήταν το Υπουργείο Πολέµου. Η 
παρουσία του στρατο-βιοµηχανικού συµπλέγµατος στα αµφιθέατρα και τα 
εργαστήρια επεκτείνεται πολεµικά επικίνδυνα.

*Κυκλοφόρησε στα Γιάννινα σε 2.000 αντίτυπα τον Φεβρουάριο του 2024. 
Συζητήθηκε, γράφτηκε και χρηµατοδοτήθηκε από την πολιτική οµάδα: 
Karşıyız - εργοστάσιο αρνητικής συνείδησης.

Για επικοινωνία: karsiyiz@riseup.net

[1] Ήδη από το 2014 οι ρουφιάνοι των ΜΜΕ ανέλαβαν να µας πείσουν για την 
αναγκαιότητα της ελληνικής εµπλοκής επικαλούµενοι γραφικότητες περί 
µακρόχρονης ελληνικής παρουσίας στην περιοχή σχεδόν από την εποχή της 
Αργοναυτικής Εκστρατείας. Όµως οι πραγµατικοί λόγοι της εξωτερικής 
πολιτικής εκφράστηκαν από τα χείλη του πλέον αρµόδιου, του τότε υπουργού 
Εξωτερικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ 
Ευάγγελου Βενιζέλου: «Δεν είναι πράγµατι εύκολο να εξηγήσει κάποιος 
γιατί η θέση της χώρας ως προς τον εµφύλιο πόλεµο στη Συρία ή την κρίση 
στην Ουκρανία σχετίζεται µε το Κυπριακό ή µε την κατάσταση στο Αιγαίο 
και την Αν. Μεσόγειο. Μόλις όµως το θέµα τεθεί από την οπτική γωνία της 
τουρκικής πολιτικής, γίνεται πολύ πιο εύκολα αντιληπτή π.χ. η πιθανή 
συσχέτιση ανάµεσα στον διεθνή συνασπισµό κατά του ISIS και τις 
προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.» [ Ευ. Βενιζέλος, Εθνική 
συναίνεση και εξωτερική πολιτική, Καθηµερινή, 02/11/14]

[2] «Πρέπει να είµαστε σε θέση να διεξάγουµε αµυντικό πόλεµο [...] είναι 
σηµαντικό οι πολίτες να έχουν επίγνωση του κινδύνου για πόλεµο». Τάδε 
έφη ο σοσιαλδηµοκράτης γερµανός υπ. Άµυνας Μπόρις Πιστόριους στα τέλη 
του Οκτωβρίου του 2023. Τη σκυτάλη της διανοητικής και συναισθηµατικής 
προετοιµασίας των δυτικών υπηκόοων για πόλεµο παρέλαβε ο σουηδός 
υπουργός Πολιτικής Προστασίας Καρλ Όσκαρ Μποχλιν στις αρχές Ιανουαρίου 2024.

[3] Η Ελλάδα είναι µια ναυτική δύναµη. Βάσει τον ευρηµάτων του ΙΟΒΕ, 
στην παγκόσµια κατάταξη, ο ελληνόκτητος στόλος είναι 1ος από άποψη 
χωρητικότητας, 2ος από άποψη αξίας και 3ος στο µελλοντικό ναυπηγικό 
πρόγραµµα. Εξ ου και η αγωνία του ελληνικού κράτους να «φροντίζει» δια 
των όπλων και της διπλωµατίας (δηλαδή και πάλι... δια των όπλων) τα 
ναυτικά περάσµατα και τις θάλασσες. Είτε πρόκειται για το Αιγαίο και την 
Αν. Μεσόγειο, είτε αφορά τη Μαύρη Θάλασσα και την Ερυθρά, τα ελληνικά 
όπλα παρέχουν υπηρεσίες security στα ελληνικά αφεντικά. Δες σχετικά: Η 
Συµβολή της Ναυτιλίας στην ελληνική οικονοµία. Προοπτικές και 
Προκλήσεις, Ίδρυµα Οικονοµικών και Βιοµηχανικών Ερευνών, 10/2023.

[4] Από τα µεγαλύτερα εγκλήµατα της γέννησης του ελληνικού κράτους ήταν 
η σφαγή της Τριπολιτσάς τον Σεπτέµβριο του 1821. Υπολογίζεται ότι 
περίπου 30.000 άνθρωποι όλων των ηλικιών δολοφονήθηκαν, κυρίως 
µουσουλµάνοι και εβραίοι στο θρήσκευµα. Τους είχε αποδοθεί ο 
χαρακτηρισµός «εχθρός»... Ο εντολέας της σφαγής, Θ. Κολοκοτρώνης, 
σηµειώνει στα αποµνηµονεύµατά του πως το άλογο του «από τα τείχη έως τα 
σαράγια δεν επάτησε γη» εξαιτίας των πτωµάτων. Αλλά και στη φρενίτιδα 
της χωρικής επέκτασης µεταξύ 1912 και 1922, ο ελληνικός στρατός δεν 
αποδείχθηκε κατώτερος σε βαρβαρότητα. Δες σχετικά: Τάσος Κωστόπουλος, 
Πόλεµος και εθνοκάθαρση - Η ξεχασµένη πλευρά µια δεκαετούς εθνικής 
εξόρµησης 1912-1922, Βιβλιόραµα.

[5] Η επικείµενη αποστολή της φρεγάτας Ύδρα στην Ερυθρά Θάλασσα ήρθε να 
προστεθεί σε 3 αποστολές που ήδη εξελίσσονται στην Αν. Μεσόγειο: φρεγάτα 
Λήµνος στην επιχείρηση UNIFIL του ΟΗΕ, φρεγάτα Αιγαίον στην επιχείρηση 
IRINI της ΕΕ και πλοίο Ηρακλής στην επιχείρηση SNMCMG-2 του ΝΑΤΟ. Είπε 
κάποιος ότι η Ελλάδα είναι φιλειρηνικό κράτος;

[6] Αλ. Παπαχελάς, Ενα µεγάλο ταµπού της Μεταπολίτευσης έσπασε, 
Καθηµερινή, 17/09/23

[7] Ο υπουργός πολέµου Νίκος Δένδιας, αφού έβαλε υπό τις φτερούγες του 
την Ελληνική Αεροπορική Βιοµηχανία, παρουσίασε σε συνέντευξη ένα σωρό 
µέτρα, τα οποία θολώνουν τα όρια µεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ζωής, 
στρατοπέδου και καθηµερινότητας. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη, µιας και 
«δείχνει» τις πολεµικές περιπέτειες που µας γνέφουν. Δες σχετικά: Δεν θα 
αγοράζουµε µόνο από το ράφι, Καθηµερινή, 14/01/24
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr