A - I n f o s

a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **
News in all languages
Last 30 posts (Homepage) Last two weeks' posts Our archives of old posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Francais_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkurkish_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours

Links to indexes of first few lines of all posts of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017 | of 2018 | of 2019 | of 2020 | of 2021 | of 2022 | of 2023 | of 2024

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups

(gr) Το δεύτερο “τέλος της Ιστορίας”

Date Sat, 27 Jan 2024 17:31:01 +1100



We aren’t fighting WITH Netflix. We’re fighting FOR Netflix. We all know how great it can be and that it’s not there yet. --- We want trans manager!” --- H εξής φρασεολογία αποτέλεσε τον Οκτώβριο του 2021 το σύνθημα αιχμή σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη διοικητική έδρα της εταιρείας παροχής συνδρομητικών διαδικτυακών και τηλεοπτικών υπηρεσιών Νetflix στο Λος Άντζελες. --- Αφορμή για την συγκέντρωση ήταν η επικείμενη παγκόσμια τηλεοπτική πρεμιέρα της παράστασης από την περιοδεία του αφροαμερικανού κωμικού Dave Chappelle, “Τhe Closer.” --- Αποσπάσματα από την πολύμηνη τουρνέ και το περιεχόμενο των σόου είχαν ήδη διαδοθεί διαδικτυακά παγκοσμίως. --- Ατάκες, ύφος και διάθεση της παράστασης προετοίμαζαν το κοινό που δεν την παρακολούθησε δια ζώσης να συντονιστεί στην συνδρομητική πλατφόρμα (που έχει αγοράσει τα δικαιώματα προβολής του έργου του κωμικού έναντι εκατομμυρίων δολλαρίων) για να την δει ολοκληρωμένη. --- Μεταξύ πλείστων άλλων ο Chappelle στο “the Closer” αναφέρει το:“Why is easier for Bruce Jenner to change his gender than it is for Cassius Clay to change his name?”

Σε αυτόν τον διαχρονικό συμβολισμό ο αφροαμερικανός κωμικός εστιάζει στον πυρήνα της φυλετικής ανισότητας και των αέναων διακρίσεων, βάζει στη συνάρτηση την ισχύουσα σύνδεση φυλής/τάξης, τονίζει την υποκρισία των λευκών “πολέμιων” του λευκού ανδρικού προνομίου, προβαίνει σε μια αντιπαράθεση “επικινδυνότητας διασάλευσης” της λευκής χριστιανικής κοινωνικής δόμησης, γειώνει την προσχηματική ηθικολογία των δύο θητειών Ομπάμα και διαλύει συνοπτικά μέσα από δύο πραγματικές ιστορίες και πασίγνωστες εικόνες την σκόπιμη όπως αποδεικνύεται “παράβλεψη” ένταξης στην μονοθεματική περί αυθυπαρξίας ατζέντα των Δημοκρατικών, εκκρεμών ζητημάτων αναφορικά με τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα των αφροαμερικανών στις Η.Π.Α. Προφανές; Όχι.

Το παραπάνω μέρος αλλά και το σύνολο της παράστασης (ασχέτως αν δεν είχε προβληθεί ακόμα ολόκληρη) σχολιάστηκε και αναλύθηκε από ευρεία μερίδα του αγγλόφωνου τύπου (κυρίως του πολιτικού και κοινωνικού ρεπορτάζ και όχι τόσο του καλλιτεχνικού όπως θα άρμοζε) είτε ως τοξικά αρρενωπό ή ακραία φεμινιστικό (επ’ ουδενί σαν ταξικό που ήταν) και τα αστεία του καλλιτέχνη χαρακτηρίστηκαν συλλήβδην στα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης τρανσοφοβικά, κουηροφοβικά, ρατσιστικά γενικά, ρατσιστικά προς τους λευκούς, ομοφοβικά, σεξιστικά κηρύγματα μίσους κλπ. Ο δημιουργός τους καταγράφηκε στο proscriptio της κάνσελ κάλτσουρ μέσω του ιντερνετικού μακαρθισμού ως απειλητικά τρανσοφοβικός και επικίνδυνος να εκφέρει δημόσιο λόγο, ο οποίος θα έπρεπε να του αφαιρεθεί πάση θυσία και εφάπαξ. Δεν θα μείνουμε στις αφηγήσεις περί ελεύθερου λόγου και λογοκρισίας. Αυτές εξ άλλου φοριούνται ανέκαθεν σαν φερετζές της αντίδρασης στις φιλελεύθερες αστικοδημοκρατίες και εσχάτως προελαύνουν ως αιχμή της ακροδεξιάς επιχειρηματολογίας. Ούτε θα υπερασπιστούμε αυτόκλητα και δωρεάν πολυεκατομμυριούχους σελέμπριτις. Στα περί “διαμαρτυρίας υπαλλήλων του netflix” και των προταγμάτων τους όμως θα σταθούμε λίγο. Εκεί βρίσκονται θεωρητικά τα όποια κοινά χαρακτηριστικά αναφοράς. Σε ένα γεγονός που αντιλαμβανόμαστε ως καταδεικτικό παράδειγμα διάθλασης του ειδικού στο γενικό.

Κατά το μεσημεριανό τους διάλειμμα λοιπόν και όχι με στάση εργασίας κρος-ντρέσσερς/τρανς/ ντραγκ/κουήρ/τζέντερ-φλούιντ/νον-μπάιναρι/ασέξουαλ κ.α. λευκά εργαζόμενα (υπό όποιο καθεστώς, τρόπο και ιδιότητα) του καναλιού μαζί με περσόνες των σόσιαλ μίντια αιτούνταν από πεζοδρομίου να ακυρωθεί οριστικά η προγραμματισμένη μετάδοση του επίμαχου σόου καθώς και να αποσυρθεί απ’ την πλατφόρμα το σύνολο του ήδη παραχθέντος έργου του κωμικού. Ο προγραμμένος σόουμαν έχει πει δεκάδες νόστιμα για τη θεματική μέσα σε αποκαλυπτικά προβοκατόρικο περιεχόμενο αδιάκοπα σαρκαστικό προς άπαντες, μονίμως καταληκτικό στους λευκούς βορειοαμερικάνους όλων των φύλων και τάξεων. Ένα μακράς διαρκείας λοιπόν και τρανσοφοβικό προϊόν ρητορικής μίσους το οποίο θίγει συνολικά και τραυματίζει ανεπανόρθωτα τις ατομικότητες που προβάλουν ή προσδιορίζουν εαυτούς ως παραπλήσιους με την οντότητα Μπρους/Κέητλην Τζένερ. Ο εχθρικός και κακοποιητικός λόγος του κωμικού, εν προκειμένω η αναφερόμενη παραπάνω υποθετική σύγκριση προνομίων των δύο πρωταθλητών Μπρους Τζένερ -Μοχάμεντ ‘Αλι, ήταν για τους συγκεντρωμένους υπεραρκετή αφορμή συναισθηματικής πυροδότησης αφού σκόπευε να διεγείρει πράξεις βίας και να παράξει συμπεριφορές αποκλεισμού σε βάρος τους, άρα επιβαλλόταν να ακυρωθεί προληπτικά και ο δημιουργός να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Δίκη προθέσεων και ρητορική καρμπόν των αμερικάνικων και ευρωπαϊκών τρομονόμων. Η συγκεκριμένη συγκέντρωση έλαβε τεράστια μιντιακή κάλυψη από όλα τα μέσα στις ΗΠΑ και τα διεθνή δίκτυα. Απίθανα δυσανάλογη έκταση προβολής προς τη συμμετοχή (λιγότεροι από 100 συνολικά, ασαφής ο αριθμός των υπαρκτών υπαλλήλων), την σχεδόν ωριαία της διάρκεια, το ύφος και τη μορφή της, μιας και δεν ήταν καθόλου θεαματική (συγκριτικά πχ με εκδηλώσεις τύπου pride ώστε να ιντριγκάρει ηδονοβλεπτικά το κοινό) την αφορμή και το αποτέλεσμα. Οι ελάχιστες δεκάδες διαμαρτυρόμενων έξω απ’ το νετφλιξ κυριάρχησαν στην επικαιρότητα για μέρες χωρίς να απεργήσουν είτε να παρέμβουν στην απρόσκοπτη λειτουργία της επιχείρησης, χωρίς να προβάλουν καμία αξίωση σχετική με τα εργασιακά ή τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα και τον τρόπο διαχείρισής τους απ’ τον όμιλο, δίχως να παραπονεθούν για την όποια αντιμετώπιση των δηλωμένων σεξουαλικών τους προσδιορισμών από προϊσταμένους και συναδέλφους, χωρίς να απολυθούν ή να απειληθούν με απόλυση, ούτε να ελεγχθούν, να εμποδιστούν από τις δυνάμεις καταστολής ή και να πυροβοληθούν απ΄την εθνοφρουρά. Ε, δεν ήταν μαύροι απεργοί εργάτες στις αποθήκες της Amazon ή λατινοαμερικάνες απεργοί υπάλληλοι σε αλυσίδες ταχυφαγείων. Κυρίως όμως δεν αμφισβητήθηκαν ούτε επικρίθηκαν οι μέθοδοι και οι σκοποί τους από κανέναν. Τουλάχιστον δημοσίως. Αντιθέτως μεγεθύνθηκαν και προεβλήθησαν σαν επιβαλλόμενες. Το “We aren’t fighting WITH Netflix. We’re fighting FOR Netflix. We all know how great it can be and that it’s not there yet. We want trans manager!” αποθεώθηκε ως ευρηματικό και διαδόθηκε με ταχύτητα φωτός αφού έγινε υπέρτιτλος σε πολυσέλιδα άρθρα, πρωτοστάτησε ως τρεντ στα σόσιαλ μίντια και αναφέρθηκε επισταμένως σε πλήθος βιντεοληπτικού υλικού ρεπορτάζ και αφιερωμάτων στην “υπόθεση Chappelle”.

Κωμικότερη από κάθε σόου του Chapelle βρίσκουμε την ανακοίνωση της εταιρείας. Και απολύτως ουσιαστική όμως. Μετά την φρενίτιδα δημοσιότητας που προκλήθηκε για το ζήτημα (και όχι από το ζήτημα) μοιράζει λόγο γκρουπ θέραπι. Διέπεται από κατανόηση και αναγνωρίζει την υποκειμενική ευερεθιστότητα των συγκεκριμένων υπαλλήλων της γενικά, υπόσχεται καθημερινή αυτοβελτίωση, ευχαριστεί και αποζητά τις επισημάνσεις και προτείνει μετά λύπης σε όσους δεν αισθάνονται ακόμα άνετα ή δεν τους αρκεί η μέχρι στιγμής προσπάθεια να αποχωρήσουν εθελουσίως. Αριστοτεχνικού χειρισμού εκφραστική μετάλλαξη ενός απρόσωπου οργανισμού συγκέντρωσης κεφαλαίων σε συμπαγή ανθρωπόμορφη ολότητα. Το εναλλακτικό - μεταδομικό μάρκετινγκ έχει πάει το πατρονάρισμα στα ουράνια. Ούτε καν υπόνοια για λογοκριτική παρέμβαση σε καλλιτεχνικό προϊόν στο καπιτώλιο της ελεύθερης αγοράς. Καμία αντιπαράθεση. Ορατότητα, συμπερίληψη και συγκατάβαση. Οι σύμβουλοι αφού ανέλυσαν κάθε πτυχή ενδεχόμενου κόστους δεν κατέγραψαν καμία γενόμενη ή πιθανή ζημία στο προϊόν και το brandname συνολικά ούτε προσμέτρησαν κάποια προοπτική αναβάθμισης, έγερσης ή μετατόπισης απαιτήσεων από το ανθρώπινο δυναμικό που απασχολούν ώστε να λάβουν προληπτικά μέτρα ελέγχου. Και ορθώς αφού οι φέροντες την ενόχληση, οι συν αυτών (κατά δήλωσή τους μάλιστα) και οι ανώδυνες πρακτικές τους αποδέχονται πως η great πολυεθνική αποτελεί ήδη safe space που χρειάζεται ελάχιστη διεύρυνση. Το “επίδικο” σόου μεταδίδεται κανονικά και ολόκληρο. Και δεν είναι καθόλου απίθανη στο άμεσο μέλλον η ανέλιξη στην εταιρική ιεραρχία ή η τοποθέτηση ως διευθύνουσας κάποιας λευκής γυναίκας εξ αλλαγής φύλου είτε ενός λευκού άνδρα που αυτοπροσδιορίζεται ως θηλυκότητα, η απόκτηση δηλαδή ενός τρανς (ή τύπου τρανς) μάνατζερ. Ενδεχόμενη προοπτική προταγματικά και αποκλειστικά επιθυμητή από τους θιγμένους και τους απανταχού αφυπνισμένους συμπαραστάτες τους. Θέση που δεν θα καλύπτεται από ένα ολόγραμμα κατευναστικής αποδοχής. Αλλά από ένα υπαρκτό πρόσωπο, απόφοιτο συγκεκριμένων κολεγίων που διεγκωνίστηκε σε πατενταρισμένη ανταγωνιστική κλίμακα ώστε να αναδειχθεί σε μεγαλοστέλεχος και που αδιαμφισβήτητα δεν θα προτίθεται να προβεί σε διόρθωση φύλου του κεφαλαίου. Όπως ο λευκός φιλελεύθερος δυτικός φεμινισμός με τις Θάτσερ, τις Χίλλαρυ και τις “θηλυκές φαλλοκράτισσες” των μεγαλοεταιρειών του ‘90. Εκεί όπου η γυναικεία χειραφέτηση περνούσε από το καθαρτήριο της εφαρμοσμένης πατριαρχίας ώστε να ησυχάσει ως “ισότιμη” στον παράδεισο της ελεύθερης αγοράς. Ταυτόχρονα οι βιομηχανίες της μόδας, των καλλυντικών και της αισθητικής χειρουργικής έγιναν οι επικερδέστερες επιχειρήσεις ξεπερνώντας τις αυτοκινητοβιομηχανίες, χαλυβουργίες και τις εταιρείες παραγωγής ενέργειας υπερκερασμένες μόνο απ’ το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Όσα ροζ πλυντήρια και να βραχυκυκλώσουν ένας τρανς μάνατζερ είναι ο next in line δίπλα σε πατριαρχικά παχύδερμα (βλ. Roger Ailes) και τις ναζί σαδίστριες (βλ. Anna Wintour). Ένα απαραίτητο φέις λίφτινγκ για την διατήρηση της εξουσίας μέσω της ανακατανομής της στους κόλπους των ελίτ. Μέχρι τότε (και κατόπιν) το νετφλιξ όπως και κάθε άλλος καπιταλιστικός κολοσσός θα τηρεί για την νομιμοφανή λειτουργία εντός ΗΠΑ την αναλογία προσλήψεων (σε όποιες συνθήκες και με όποιους όρους) “μειονοτήτων” μέσω της καθορισμένης από την ομοσπονδιακή νομοθεσία ποσόστωσης. Μαζί με τον φόρο αποτυπώματος άνθρακα, τη χρήση ανακυκλωμένων ή ανακυκλώσιμων πρώτων υλών, την “conscious waste” πολιτική απορριμάτων, τις χορηγίες και οργάνωση φόρουμ “ενδυνάμωσης” τα τερατουργήματα του καπιταλισμού απολαμβάνουν αρκετές φοροαπαλλαγές, αυτοαποκαλούνται εύηχα “εταιρείες κοινωνικής ευθύνης”, πλασάρονται διεθνώς ως πάροχοι ίσων ευκαιριών καριέρας και αυτόβουλης ατομικής ανέλιξης και διαφημίζονται σαν φορείς ενσυνείδητης αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης με κοινωνική προσφορά. Ως γνωστόν εργασιακά ή ασφαλιστικά δικαιώματα, υγειονομική κάλυψη, ωράρια, γονεϊκές άδειες, ηλεκτρονική επιτήρηση αποτελούν αναχρονιστικά φετίχ. Καρκινοπαθείς και έγκυες εκδιώχνονται πάραυτα απ’ τα επαγγελματικά safe spaces και με την υπογραφή των τρανς μάνατζερ.

Μα πώς σχετίζονται τα παραπάνω με την αγωνιστική διεκδίκηση κοινωνικού χώρου από τους εγκλωβισμένους στις δυτικές πατριαρχικές και κεφαλαιοκρατικές νόρμες; Με ποιο τρόπο τέτοια ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερα σχήματα διεισδύουν και πλέον κατευθύνουν τα δυτικά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα;

Η χρήση ως υπόδειγμα της (και από την) αμερικάνικης ποπ κουλτούρας και της χειμαρρώδους διάχυσής της στις αστικές δημοκρατίες, σε κάθε απόπειρα παράθεσης προβληματισμών ή και απλής περιγραφής της τρέχουσας ρευστότητας των σύγχρονων έμφυλων ή άφυλων ταυτοτικών αντιπαραθέσεων και των εφαρμοσμένων οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών τους διαστάσεων στη σχηματικά αποκαλούμενη δύση είναι πλέον αναπόφευκτη. Καθώς ο οντολογικός χαρακτήρας των σεξουαλικών προσδιορισμών συνδυαστικά με τις όποιες απολύτως απαραίτητες διεκδικήσεις για ισότιμο βίο εκτός περιθωρίου και αποκλεισμών (στα όρια του λευκού δυτικού αστικού καπιταλισμού βέβαια) έχουν μετασχηματιστεί σε περιζήτητο εμπόρευμα τσιχλόφουσκα που παράγεται, προωθείται και διανέμεται απ’την βαριά βιομηχανία της βορειοαμερικάνικης σόου μπίζνες. Η επικερδέστατη και πολυπαραγοντικά κοινωνικοποιημένη μαζική παραγωγή μοναδικότητας παραπλανά απολύτως επιτυχημένα και ολιστικά τους καταναλωτές που την μηρυκάζουν ασύστολα θεωρώντας, προβάλλοντας και περιφέροντας εαυτούς ως νέου τύπου sui generis, τελικώς καταπληκτικά πανομοιότυπους με τους υπόλοιπους σύγχρονούς τους από τους οποίους πασχίζουν να διαφέρουν καθώς τους αντιμάχονται για να αναδειχτούν. Ο όποιος αυτοπροσδιορισμός είναι μία φιλήδονη σέλφι με έτοιμα φίλτρα από μια προεγκατεστημένη εφαρμογή σε όλα τα έξυπνα κινητά. Η υλική και διαλεκτική αναβάθμιση των εναλλακτικών προσομοιωτών της δεκαετίας του 90 που μετέτρεψαν όλες τις ανισοτήτες του καπιταλισμού σε εμπόρευμα και θέαμα προς τέρψη της λευκής αυτοαναφορικής gen-x όταν ήταν της μόδας η δυσφορία απ’ τα προνόμια. Η μεταχείριση των εαυτών εντυπώσεων ως ατομικό δημιούργημα ενώ αποτελούν τυποποιημένο προϊόν γραμμής συναρμολόγησης και παγιωμένων μεθόδων μάρκετινγκ είναι διαχρονικά σκοπός και θεμέλιο όλων των εφαρμογών της ελεύθερης αγοράς. Ο ιδεασμός της αγορασμένης αυθυπόστασης προκαλεί τον πλέον ανταγωνιστικό και κανιβαλιστικό ατομικισμό. Εσχάτως η βορειοαμερικάνικη σόου μπίζνες (όχι μόνο η κινηματογραφική, θέαμα και μάλιστα κακοκατασκευασμένο, παράγουν και τα εκεί τμήματα σπουδών ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών με ασθμαίνοντα ουραγό τα ευρωπαϊκά) πουλάει διεθνώς δικαιόχρηση των “αποκλίσεων” κατασκευασμένη από τη μαμά εταιρεία της πολιτικής ορθότητας. Ένα franchise κοπιαρισμένου λόγου, νεοφιλελεύθερης σκέψης και ατομικισμού που ενώ ισχυρίζεται πως ειδικεύεται στην ευρεία κοινωνική αποδοχή, τον επαναπροσδιορισμό ανισοτήτων και την προστασία της προσωπικότητας ουσιαστικά καταφέρει πολλαπλά πλήγματα στις αντιστάσεις και τα αναχώματα των κοινωνικά/οικονομικά αποκλεισμένων. Τους μετατρέπει συνολικά και αδιάκριτα σε “αποκλίνοντες” προς επανένταξη με το αζημίωτο στον ανακυκλωμένο καπιταλισμό, που απλώς παρενδύεται ως συμπεριληπτικός χωρίς να μετασχηματίζει κανέναν δεδομένο οικονομικό συσχετισμό. Το άτομο εξυψώνεται ως εξαιρετικό και ασύγκριτο, γίνεται αποκλειστικός φορέας και κατασκευαστής του ανταγωνισμού μέσω της ιδιοτελούς εσωστρέφειας που απασχολείται αποκλειστικά με την ανάδειξή του ως αποκλίνον και όχι αποκλεισμένο. Έτσι ουδετεροποιείται η όποια τοποθέτηση στην οικονομικοκοινωνική συνάρτηση (πχ τάξη, φυλή) αφού θεωρείται παρωχημένη και ξεπερασμένη από την ατομική μοναδικότητα. Στο καζάνι των αποκλίσεων χωρούν όσοι είναι πρόθυμοι να αποτάξουν (όπου και εάν υπάρχουν) τις υπόλοιπες κοινωνικές καταπιέσεις εκτός από τη σεξουαλική (όπου και εάν υπάρχει) ώστε να βράσουν ομοιόμορφα και να σερβιριστούν ως μεζεδάκια στα λουκούλλεια γεύματα της πολιτικής σκοπιμότητας του κοινωνικού κατευνασμού της διαταξικότητας των αποκλίσεων. Ας δούμε κάποια βασικά χαρακτηριστικά αυτής της μεταδομικής εικονομαχίας.

Η φενάκη πως τα “πρόσωπα κάνουν τις πολιτικές” άρα η εναλλαγή τους στα πόστα εξουσίας και ελέγχου επιφέρει βελτιώσεις στις εχθρικές προς τη φύση και τον άνθρωπο παγιωμένες μεθόδους του εφαρμοσμένου καπιταλισμού έχει θρέψει όλες τις μεταπολεμικές γενιές ψηφοφόρων καταναλωτών. Οπότε δεν πρωτοτυπεί η απλοποιημένη απαίτηση εξουσίας δια της τεθλασμένης (we want trans manager, όπως κάποτε γυναίκα πρωθυπουργό, μαύρο πλανητάρχη). Η υλοποίηση της άσκησης εξουσίας προκύπτει μέσω του κέρδους και με σκοπό το κέρδος. Τα πρόσωπα εργαλειοποιούνται για να παράξουν την πολιτική του κέρδους και τις απαραίτητες φόρμουλες επιβολής των κατάλληλων συνθηκών για την διαιώνιση της αλληλοτροφοδοτούμενης κατασκευής αναγκών και καταναλωτών αυτών. Ιδανικές συνθήκες κέρδους δημιουργούν και οι εκάστοτε επίκαιρα χρήσιμες κοινωνικοπολιτικές αναθεωρήσεις όπου φαινομενικά αποδέχονται και διορθώνουν αδικίες αφού πρώτα αποψιλώσουν τα πεδία διεκδίκησης του συνόλου των χαρακτηριστικών και κυρίως των πολιτικών αγώνων καταπιεσμένων μειονοτήτων που μέσω της εξαγοράς, της λείανσης και της προσομοίωσης καθίστανται ανώδυνοι όταν μεταπωληθούν μαζικά ως προϊόντα αντικομφορμισμού και ορίζονται αχρείαστοι καθώς αντίστοιχοι ‘’εκπρόσωποί” τους βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά ως παραδείγματα συνολικής αναγνώρισης. Η παρακαταθήκη του Stonewall εξαργυρώθηκε με την Κέητλην Τζένερ εξώφυλλο της Vogue - ενώ οι φτωχές τραβεστί λιντσάρονται στους δρόμους της εξαθλίωσης, το COINTELPRO συγχωρέθηκε με τη Μπιγιόνσε ντυμένη στα φυσεκλίκια να αναφωνεί black power στο ημίχρονο του Superball - όταν οι μαχητές του BLA συμπληρώνουν τεσσαρακονταετία στην απομόνωση, όταν οι αφροαμερικάνοι εκτελούνται απ΄την αστυνομία σε καθημερινή βάση και οι σουφραζέτες δικαιώθηκαν απ’τις μαυροφορεμένα διαμαρτυρόμενες ζάμπλουτες σταρς στα κόκκινα χαλιά του Γουάινστιν - την στιγμή που κακοποιημένες γυναίκες αργοπεθαίνουν στη σιωπή και το φόβο, καθώς η μισθοδοσία των αφροαμερικάνων και λατίνων εργατριών είναι στο 1/3 των αντίστοιχων αντρών. Όλοι ευχαριστημένοι και συλλογικά ταυτισμένοι. Ο αντιπερισπασμός του καθησυχασμού μέσω της εικόνας.

To κραταιό αφήγημα στην περιβόητη “πολιτική ταυτοτήτων” σχημάτισε την επικρατούσα ιδεοληψία της αδελφοποίησης με κοινή μήτρα έμφυλους ή άφυλους προσδιορισμούς ποδοπατώντας τα “κινήματα των ηθών” των ΗΠΑ του ΄60. Φορέθηκε αποκλειστικά από τα πάνω, ισοπεδώνει, ισοσκελίζει και αδρανοποιεί κοινωνικές δυνάμεις. Ταΐζει σε σημείο υπερκορεσμού τους ήδη χορτασμένους λευκούς δυτικούς εφήβους βυθίζοντάς τους περαιτέρω στο βάλτο του εαυτού, έχοντας κυριαρχήσει όχι μόνο στον ατομικισμό του “αμερικάνικου ονείρου” των “ίσων ευκαιριών” αλλά σε κάθε τύπου έκφανση (έστω και της ελάχιστης) αντίληψης δεδομένων κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και την ρεφορμιστική αριστερά μέχρι την θρησκευτικά λατρευτική της αποθέωση από τα ευρωπαϊκά “ριζοσπαστικά κινήματα”, τις αντεξουσίες και αναρχίες (και τις εγχώριες) όπου πλέον τις αναδιαμορφώνει ολιστικά. Το “φύλο” παρουσιάζεται ως η μόνη εναπομείνασα καταπιεστική κοινωνική κατασκευή που επιδέχεται διόρθωσης. Τα υπόλοιπα καλώς και λειτουργικά καμωμένα.

Η φρενήρης φαντασίωση της συντεχνιακής συμπαράταξης ταξικά εχθρικών, απολύτως αντιφατικών βίων, προθέσεων, νοοτροπιών και σκοπών μέσα σε ένα πηκτό νεφέλωμα ασύστολης κατανάλωσης συνεχώς ανανεωμένων συμπεριληπτικών παράγωγων (από τον ακαδημαϊσμό μέχρι τα αποσμητικά ποδιών) γλωσσικών νεολογισμών, γερουνδίων και αντωνυμιών, επιστημονικοφανών ψυχαναλυτικών θεωρημάτων, ορμονοθεραπείας, αστρολογίας και ατέρμονης εσωστρέφειας πάντα υπό την καθοδήγηση της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας με επίκεντρο το άτομο, οριοθετούν το τέλος της διαδρομής πολιτικής διεκδίκησης κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων στις δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες. Μία τρανς αστυνομία, ένας γκέυ νατοϊκός στρατηγός, ένα κουήρ γενικός εισαγγελέας αποτελούν το Έβερεστ της συμπερίληψης που η κατάκτησή του φωτογραφίζεται ως το απόλυτο επίτευγμα κοινωνικής αποδοχής. Η κοινωνική πρόοδος πραγματώνεται από ειδικά υποδείγματα ατομικής ανέλιξης. Η εκτελεστική εξουσία διαμοιράζει νεολίμπεραλ υποκριτικές παραδοχές περί κοινωνικής ισομέρειας των “ιδιαιτεροτήτων” (και οι γυναίκες ως ιδιαιτερότητα αντιμετωπίζονται) όχι αναγκαστικά επειδή πιέστηκε να εκσυγχρονιστεί και να εκδημοκρατιστεί από τα εκάστοτε δικαιωματικά και ανατρεπτικά κινήματα αλλά αντιθέτως για να επικαιροποιήσει τις μεθόδους αποπροσανατολισμού, ελέγχου και κατευνασμού κυρίως αυτών. Γαλαζοαίματοι και πορφυρογέννητοι φεουδάρχες του δημόσιου λόγου ποδηγετούν τους σκλάβους τους στην παράνοια της ισότητας εντός καπιταλισμού και στο ενδεχόμενο ειρηνικό πέρασμα στην απελευθέρωση με όχημα το νέο “έμφυλο” ζήτημα.

Η ανταγωνιστική χρήση της σεξουαλικότητας ως μοναδικό μέτρο και σταθμό αυθυπαρξίας προκαλεί την αυτολατρεία της ατομικότητας σχηματίζοντας τη μη παραγωγική αντίθεση των απαιτητικών ατομικιστικών αξιώσεων με την ταυτόχρονη επιδίωξη της διαρκούς θυματοποίησης. Η αδιαμφισβήτητα υπαρκτή και υπαρξιακή βάσανος της προσωπικής πορείας προς τον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό και την απρόσκοπτη και ασφαλή δημόσιά του εκδήλωση, από την κατ’αρχάς ιδία αποδοχή μέχρι την κοινωνική ευτελίζεται και μετασχηματίζεται εναλλάξ από προϊόν αφηγηματικής δραματουργίας σε κορυφαίο ανταγωνιστικό προσόν. Η αποκλειστικότητα στην αδικία και η ηθικοπλαστική της χρήση είναι η νέα μόδα. Η πλάστιγγα δε της θυματοποίησης βαραίνει με την χυδαία κατάχρηση του νεφελώδους πλέον ορισμού “τραύμα” και την μεταφορά του από την βιολογία, την ιατρική και την ψυχιατρική σε απαραίτητη διακοσμητική γαρνιτούρα της κατασκευής του λευκού δυτικού θεάματος της ατομικότητας. Η καπιταλιστική βία της ανέχειας, της εκμετάλλευσης και των αποκλεισμών, η λευκή αρσενική κυριαρχία και επιβολή ανά τους αιώνες, το μίσος και τα λιντσαρίσματα της συντήρησης προς το “διαφορετικό”, ο ρατσισμός και οι εφαρμογές του, οι ιμπεριαλιστικές εισβολές, ο ναζισμός και τα θύματά τους ισοδυναμούν με αυτοαναφορικές παρωνυχίδες. Μετατραυματικό στρες και μάλιστα οξύ, συλλογικό, δεδομένο και ασύγκριτο που προκλήθηκε από μια φράση ενός κωμικού επικαλούνταν και οι διαμαρτυρόμενοι του νετφλιξ. Η διεθνής κοινωνικοποίηση τέτοιων βεβαιοτήτων τοποθετεί ως κολοφώνα διεκδίκησης τα “first world problems” (που λέγαμε και στα ‘90s) ισοπεδώνοντας επικυριαρχικά και αυτάρεσκα ότι πάει να κινηθεί εκτός καθορισμένου πλαισίου και ταυτόχρονα υποβαθμίζει και απονοηματοδοτεί μέσω του ισοσκελισμού την λευκή κακοποιητική βαναυσότητα. Αυτή η απορύθμιση είναι σκόπιμη. Μινιμάρει την συλλογική αντίληψη περί καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Η καταπίεση όπου δεν υπάρχει πρέπει να δημιουργηθεί ώστε ο λευκός προνομιούχος έφηβος, το μοσχοαναθρεμένο πλην ευάλωτο πρωτότοκο των λευκών εναλλακτικών γονιών του, δεν αρκείται πια στο να είναι αφυπνισμένος συμπαραστάτης των αποκλεισμένων καταναλώνοντας συμπεριληπτική μαγιονέζα (ίδια με τη ρατσιστική απλά με άλλη ετικέτα) τραγουδώντας το “straight outta Compton”. Πρέπει να γίνει και αυτός κάπως θύμα της πατριαρχίας και της λευκής κυριαρχίας και να πλασάρεται ως τέτοιο ώστε να επιβάλει τη δική του υπόσταση σε ευθεία ταύτιση με ένα συνομήλικό του πεινασμένο, φυλακισμένο εκδιδόμενο σε πορνείο πχ στη Σιγκαπούρη που βιάζουν οι λευκοί τουρίστες θείοι του. Για την επίτευξη του επιθυμητού βασάνου της αυτοαναίρεσης αλλά και την ταυτόχρονη άμεση ανακούφιση από την ηδυπάθεια, λύση στο πρόβλημα που κατασκεύασε έρχεται να δώσει η ελεύθερη αγορά.

Ενδεικτικό παράδειγμα μια απλή ματιά στα επίσημα στοιχεία του υπουργείου υγείας των ΗΠΑ. Κατά το 2022 καταγράφηκαν πάνω από 400.000 παιδιά και προέβηφοι, 7 - 12 ετών, το 70% λευκά κορίτσια, που διαγνώστηκαν με δυσφορία φύλου και τους χορηγήθηκε ειδική μακρά κοστοβόρα ορμονοθεραπεία και βαρύτατη φαρμακευτική αγωγή μπλοκαρίσματος της επερχόμενης εφηβείας και της έμμηνου ρήσεως. Οι διπλές μαστεκτομές πραγματοποιούνται στις παιδιατρικές κλινικές των ιδιωτικών νοσοκομείων γύρω στα 12 έτη σαν επέμβαση ρουτίνας. Όχι ως προετοιμασία για την ενδεχόμενη μελλοντικά επεμβατική διόρθωση φύλου, ούτε για την διευκόλυνση στην οικειοποίηση κάποιου προσδιορισμού αλλά πλειοψηφικά σαν αποτελεσματικότερο μέσο για την απόκτηση της στυλιζαρισμένης μοδάτης άφυλης εικόνας. Οι κατά περίπτωση αγχωτικές διαταραχές, η κατάθλιψη, οι εφηβικές αναζητήσεις, οι εφηβικές αυτοκτονικές απόπειρες κ.α. εντάσσονται άκριτα στην δυσφορία φύλου και η ορμονοθεραπεία από την παιδική ηλικία προοικονομεί την αποφυγή τους. Κοινωνικοί, οικογενειακοί αλλά και βιολογικοί παράγοντες παρακάμπτονται για τον σχηματισμό της επίφασης της επικερδούς ανταγωνιστικής μοναδικότητας. Οι εν λόγω διαγνώσεις της δυσφορίας φύλου σπανίως προκύπτουν από ενδοκρινολόγους ή ορμονολόγους που ειδικεύονται στην παιδική διεμφυλικότητα. Αλλά από ψυχολόγους - αστρολόγους - γιόγκι πανέτοιμους να ικανοποιήσουν κάθε ισχυρισμό γονέων ή τέκνων με σκοπό το κέρδος και αιτιολογία την πάση θυσία αποφυγή της έμφυλης καταπίεσης. Όπως η μέχρι την προηγούμενη πενταετία έξαρση ζήτησης για πλαστικές εγχειρήσεις γλουτών με καλούπι τα οπίσθια της ξεπερασμένης πια απ΄την άφυλη μόδα - και τον ίδιο της τον πατριό - Καρντάσιαν (πολύ πιο ακίνδυνη και ανώδυνη επεμβατική μέθοδος βέβαια). Παιδιά που το οικονομικό στάτους και η ιδιωτική ασφάλιση των κηδεμόνων τους, επιτρέπει την εκτέλεση τέτοιων συνταγών γι αυτό και προσμετρήθηκαν στατιστικά. Για την χαώδη μαύρη αγορά ορμονών δεν αποτολμάται αναφορά και οι δείκτες αύξησης παραγωγής/κέρδους των φαρμακοβιομηχανιών είναι ειδικά ασαφείς αφού ορμονικές θεραπείες χορηγούνται και σε διαδεδομένες παθήσεις όπως η θυρεοειδίτιδα και ο διαβήτης. Η κατάχρηση ενέσιμων ορμονών σε παιδιά συγκρίνεται αναλογικά με την κατάχρηση συνταγογραμμένων οπιούχων χαπιών σε λευκούς ενήλικες που ξεπέρασε πλέον το “crack epidemic” (λευκός εξυπνακισμός της περιόδου) όταν θέριζε τις μαύρες κοινότητες τις δεκαετίες του 80 και 90. Συμβούλια δασκάλων, γονέων και κηδεμόνων για τις εκάστοτε καινούργιες προσφωνήσεις των ανεμβολίαστων για την ιλαρά πλην όμως ορμονοεξαρτόμενων τέκνων σε σχολεία που η τοποθέτηση αυτόματου μηχανήματος για προφυλακτικά είναι απαγορευτική μιας και η αντισύλληψη είναι ταμπού και προκρίνεται η σεξουαλική αποχή. Για τους θανάτους εφήβων γυναικών από σηψαιμία ως αποτέλεσμα αυτοσχέδιας προσπάθειας έκτρωσης αφού η πρόσβαση σε ασφαλή και νόμιμη άμβλωση δεν είναι εφικτή για όλες, καμία κουβέντα. Αποσιώπηση για τη βιομηχανία παράνομων υιοθεσιών όπως και για την συνθήκη ομηρίας που ζευγάρια μεγαλοαστών υποβάλουν σε φτωχές νεαρές γυναίκες έως ότου ολοκληρώσουν το συμβόλαιό τους ως παρένθετες μητέρες στα airbnb μήτρας. Νομιμότατες ιδιωτικές “Κλινικές Φύλου” όμως φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Στην εποχή της μετά - κανονικότητας καμία προσοχή δεν θα δοθεί απ τους λευκούς woke όταν πχ ένα νοσοκομείο αρνηθεί νοσηλεία σε κάποιον πολυτραυματία χωρίς ασφαλιστική επάρκεια (το Obamacare που αποτέλεσε ασπιρίνη για το θέμα καταργήθηκε αφού η ανανέωσή του καταψηφίστηκε όχι μόνο από την τότε πλειοψηφούσα ρεπουμπλικανική βουλή αλλά κι από δημοκρατικούς γερουσιαστές λομπίστες των ακρωνυμίων). Θα εγερθεί όμως τιτάνιο ζήτημα για το πως θα αποκαλέσουν τον εκδιωγμένο ημιθανή κατά τη σύνταξη της απαιτούμενης αναφοράς μη παροχής υπηρεσιών. He, she or they; Δεν απασχολεί πλέον ότι εκτελείται η θανατική ποινή ούτε συντελείται έστω κριτική στη δικαστική εξουσία και τον επιχειρησιακό της βραχίωνα, αρκεί η όποια γυναικεία ομοσπονδιακή φυλακή να δέχεται άνδρες κρατούμενους αυτοπροσδιοριζόμενους ως τρανς γυναίκες ασχέτως αν δεν έχουν προχωρήσει σε ολική μετάβαση φύλου. Στατιστικά οι πλειοψηφούντες άντρες που χρησιμοποιούν αυτό το παραθυράκι είναι λευκοί καταδικασμένοι για βιασμούς γυναικών, παιδιών, trafficking και παιδική πορνογραφία. Πλέον ανακύπτει το πρόβλημα βιασμών και εγκυμοσύνης ανάμεσα στις κρατούμενες. Η ιδιοτέλεια και τα απροσμέτρητα κέρδη του επαγγελματικού πρωταθλητισμού, οι μίζες και η ντόπα προσαρμόζονται πανεύκολα στις ευκαιρίες αύξησης εσόδων και περαιτέρω μαζικού κατευνασμού. Οι αθλητικοί μάνατζερ ανακατασκευάζουν λευκούς ενήλικες άνδρες επαγγελματίες αθλητές (αφότου έχουν σωματικά εκπληρώσει την αρσενική εφηβεία) που δεν θα είχαν επιτυχία στην κατηγορία τους ως φέροντες δυσφορία φύλου. Έτσι με ελαφριές αισθητικές παρεμβάσεις μεταπηδούν και ανταγωνίζονται στην αντίστοιχη γυναικεία κατηγορία, όπου στέφονται πρωταθλήτριες με διαφορά. (βλ υπόθεση Lia Thomas) λαμβάνοντας χορηγίες και υποτροφίες από τις πολυεθνικές αθλητικών ειδών στο όνομα της συμπεριληπτικής αποδοχής (είπαμε, εταιρείες κοινωνικής ευθύνης - σημειώνουμε εδώ πως οι πρώτες συλλήψεις και καταγραφές στα ποινικά μητρώα αφροαμερικάνων προ-εφήβων προκύπτουν από το αδίκημα της κλοπής πανάκριβων αθλητικών παπουτσιών).

Η ταυτοτική ατζέντα δεν μπορεί παρά να είναι το ιδεολογικό προϊόν της βορειοαμερικάνικης μεταδομής του καταστασιακού ατομικισμού αφού παραβλέπει σκοπίμως τις παραγωγικές σχέσεις. Γι αυτό η απολύτως αντιδραστική της προέλευση χωροθετήθηκε και αναπτύχθηκε στα λευκότερα λευκά ιδιωτικά αμερικάνικα πανεπιστήμια. Ένας πολιτισμικός “εμφύλιος” στους κύκλους του λευκού προνομίου. Η τρέχουσα νεολίμπεραλ εκδοχή του “ανατρεπτισμού” είναι αδύνατον να προβάλει το άτομο (για τον Άνθρωπο ούτε λόγος) έστω ως υποκείμενο που τέμνει την υλιστική κίνηση μιας και δεν αναγνωρίζει την υλιστική σύγκρουση σαν πεδίο διαπάλης. Η μεταμοντέρνα κοπτοραπτική που εφαρμόζει η πολιτική ταυτοτήτων στους κοινωνικούς συσχετισμούς καταργεί και απαγορεύει την όποια αναφορά στον πυρήνα του κοινωνικού ανταγωνισμού. Την ταξική πάλη. Σκληρότερος αντι-κομμουνισμός από τον ψυχροπολεμικό. Η εισήγηση του αντιδραστικού νεολογισμού διαθεματικότητα ως προσπάθεια διασύνδεσης των κοινωνικο-οικονομικών καταπιέσεων σαν υποκατάστατο της ταξικότητας, παρουσιάζει ως παρθενογένεση την διαπίστωσή τους. Ενώ ισχυρίζεται πως περικλείει και μάλιστα εμπλουτίζει όλες τις πιθανές αιτίες των εφαρμοσμένων ανισοτήτων στις αστικές δημοκρατίες αντιθέτως απλοποιεί ισοσκελίζοντας και γενικεύοντας στο σχήμα θύτης - θύμα συλλογικά και ατομικά ως ουρανοκατέβατο δίπολο. Στις ΗΠΑ παρακάμπτει επιδεικτικά φλέγοντα σημεία της ευθείας αναλογίας φυλή-φύλο-τάξη/εκμετάλλευση-καταπίεση-καπιταλισμός που ευαγγελίζεται πως αναλύει. Πχ οι αφροαμερικάνες γυναίκες των κατώτερων τάξεων, το γρανάζι των κοινοτήτων τους, η εικόνα και ο ορισμός της “επιζώσας” παραμένουν προκλητικά αόρατες από την κατάλευκη ορατότητα. Ακόμα και η συμπαθής Kimberle Crenshaw παρουσιάζεται τελικώς σαν την Gloria Steinem των φτωχών αφού ικανοποιείται από την τηλεοπτική απεικόνιση της Κλεοπάτρας της Αιγύπτου από μη λευκή ηθοποιό. Όπου επιτρέπεται - στις λευκές υποθέσεις - αιωρείται γενικόλογα η πατριαρχία ως ερμηνευτικό εργαλείο πασπαρτού απολύτως αποσυνδεδεμένη από τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Η χαοτική, ανιστόρητη και a la carte εμπλοκή της διαθεματικότητας με τις θρησκείες (πχ γυναίκα πάστορας εναντίον των αμβλώσεων που τελεί ομόφυλους γάμους, μπούρκα ως θρησκευτικός αυτοπροσδιορισμός και στυλ και όχι ως επιβολή) διαστρεβλώνει τον χειραφετικό φεμινισμό. Τουλάχιστον. Η έννοια του εξουσιαστή - δυνάστη αντιπαραθετικά με την ανάπτυξη της ατομικότητας στον καπιταλισμό είναι το ζήτημα. Λες και ο δυνάστης δρα από εξωτερικό περιβάλλον. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν καταγράφεται ως ιστορικό προηγούμενο. Αυτά είναι τρομοκρατία. Καμία ταξική και κοινωνική χειραφέτηση δεν αναγνωρίζεται. Αυτά είναι φανατισμός. Απεργία; Μα τι είμαστε εχθροί του καπιταλισμού; Είμαστε μόνο πρόσωπα με ταυτοτικές ιδιότητες που κατάφεραν να ενταχθούν ως φαινομενικά outsiders στα συστήματα εξουσίας και ελέγχου τα οποία “αναμορφώνουμε” μόνο με την εικόνα μας και τις αντωνυμίες μας.

Η ατζέντα αυτή ανακατασκευάζει και τον αντιστοίχως διαταξικό της αντίπαλο, τον μεταμοντέρνο συντηρητισμό. Η ηθικολογία ένθεν κακείθεν δια μέσω της άσκησης ακραίας οικονομικής εξουσίας και επιβολής για τη “διαστροφική” προσέγγιση της καταστροφής των θεσμών και των αξιών των δυτικών κοινωνιών σχηματίζει το αντιδραστικό ντημπέιτ. Η ελιτίστικη ταυτοτική θεωρία παραχωρεί ανερυθρίαστα την ταξική συνείδηση στην λαϊκίστικη δεξιά/ακροδεξιά που αυτο - αναφέρεται πλέον ως το τίμιο παιδί της εργατικής τάξης, το σώμα της παραγωγής πλούτου, της οικονομικής ανάπτυξης των κοινωνιών και της ηθικής τους διαφύλαξης που ταυτίζεται και ενώνεται με τους σύγχρονούς του αντιπαραθετικά με τους φιλήδονους αργόσχολους βοργίες των εταιρειών και των κολεγίων της συμπερίληψης. Ένας ανεμπόδιστος σφετερισμός της καθημερινότητας των καταπιεσμένων των κατώτερων τάξεων παραπλήσιος της ναζιστικής αφετηρίας αφού το new left των δημοκρατικών λόμπυ και οι μεγαλοαστικές ατομικιστικές κερδο/καιροσκοπικές πρακτικές που προτείνει/επιβάλει ως κοινωνική ισομέρεια σε όσους έχουν σκυμμένο το κεφάλι, συνοψίζονται στο να σκύψουν καλύτερα για να δουν τι έχει μέσα το βρακί τους. Η επικρατούσα αντίληψη περί έμφυλης καταπίεσης είναι το πλέον πολυπαραγοντικά αποδοτικότερο απότοκο του “τέλους της Ιστορίας”. Καλλιεργήθηκε στην καμμένη γη του “τέλους των ιδεολογιών”. Αφού καταδικάστηκε ως ολοκληρωτισμός ο ταξικός πόλεμος, εξαϋλώθηκε η συνεκτικότητα των κοινωνικών αντιστάσεων και κατεστάλη ως εσωτερικός εχθρός ακόμη και η διαπίστωση των ανισοτήτων, το κοινωνικό πεδίο εκμισθώνεται στον ελεύθερο καταναλωτή. Εκεί αναπτύσεται το νεοφιλελεύθερο ψευδές σχήμα ομπρέλα “Προοδευτικοί” και “Συντηρητικοί” που εμπεριέχει και αλληλοτροφοδοτεί κάθε πολιτικό, κοινωνικό, ταξικό, οικονομικό και φυλετικό διαχωρισμό. Διαχωρισμοί που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία κατά το δοκούν. Οι μεταμοντέρνοι μεγαλοαστοί των “κινημάτων” αντιτίθενται στον “δαρβινικό ντετερμινισμό” και την εξελικτική θεωρία. Ο μόνος ντετερμινισμός που αναγνωρίζεται είναι η καπιταλιστική παλινόρθωση που επιτρέπει μία μόνο αμφισβήτηση: την ατομικιστική ομφαλοσκόπηση. Ζήτω η δοτή ελευθεριότητα στην ελεύθερη αγορά!

Κατά τη συνήθεια που έμεινε αμετάβλητη από την ταχύτητα διάδοσης της ψηφιακής εποχής, τα νεοελληνικά πράγματα ακολουθούν ασθμαίνοντας τις εξελίξεις. Με την χαρακτηριστική νεοπλουτίστικη ξιπασιά, τα ντόπια πολιτικά υποπροϊόντα που αναπαράγουν και αναπαράγονται από και ανάμεσα στο τρέχον τουρλουμπούκι του μετα - εναλλακτικού ατομικισμού των ηδυπαθών ουδετεροποιημένων αυτοπροσδιορισμών έχουν διεμβολίσει θεωρητικά αλλά και πρακτικά κάθε ριζοσπαστική ή ανατρεπτική πρόθεση δράσης, παρουσίας και σκέψης συμπεριλαμβανόμενης της ίδιας της θεματολογίας τους. Οι γιάνκηδες της συμπερίληψης ήρθαν σαν σύγχρονες Φρίτσαινες να μας αναμορφώσουν, να μας απο - βαλκανοποιήσουν και τελικά να μας “ξεβλαχέψουν” όπως ο Κωστόπουλος τους μπαμπάδες τους. Επέλασαν αμέσως μετά την εξάντληση των κοινωνικών δυνάμεων από την δεκαετή πολύμορφη μνημονιακή καταστολή και την παπαριά της κυβερνώσας αριστεράς στις τάξεις της οποίας τα γαλάζια της παιδιά αριστεύουν ως νέοι ανανεωτές. Η επικυριαρχία της νεοφιλελεύθερης σχολής σκέψης προάγει την υστερική απαίτηση επανεξέτασης όλης της Επαναστατικής Ιστορίας υπό την ασαφή εννοιολογία συμπερίληψη με την κακομεταφρασμένη ορολογία και τους διαταξικούς ταυτοτικούς κοινωνικούς συσχετισμούς των ΗΠΑ του 21ου αιώνα. Ένα διαρκές 13ο συνέδριο. Πραγματιστικές εγχώριες, διεθνείς και διαχρονικές επαναστατικές, εξεγερτικές, ανατρεπτικές, χειραφετικές και κινηματικές αναφορές όλων των τάσεων υπόκεινται στην μεταδομική αναθεώρηση. Για δεύτερη φορά. Η επαναστατική βία (και η γυναικεία) προκύπτει ως ματσίλα και αποσυνδέεται από τον αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση. Η χρήση του ατομικιστικού ηδυπαθούς ηδονισμού σε φαινομενική αντιπαράθεση με τον συντηρητισμό είναι η μοναδική θεμιτή συγκριτική μέθοδος. Η ταξική συνείδηση και πάλη αποξηλώνονται από κάθε πολιτική συνάρτηση (έστω ως σταθμοί κοινωνιολογικής προσέγγισης) και χρεώνονται ως προϊόν τοξικής αρρενωπότητας και ενδο - αρσενικής σύγκρουσης για κυριαρχία σε κάθε ερμηνεία και προοπτική. Η Έμμα Γκόλντμαν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, οι ‘’μάγισσες της νύχτας’’ του κόκκινου στρατού, η Βαλεντίνα Ταρασόβα, οι λατινοαμερικάνες αντάρτισσες, οι αντίστοιχες του ΔΣΕ και του ΕΑΜ, η Ουλρίκε, η Ασσάτα όπως πλείστες άλλες επαναστάτριες στη διεθνή ιστορία και καθημερινές μαχήτριες του παγκόσμιου προλεταριάτου που εμπέδωσαν και εμπεδώνουν το γυναικείο ζήτημα (άλλος απαγορευμένος όρος αφού κατά τους νεοφιλελεύθερους διαχωρίζει τους καταπιεσμένους και αντικαταστάθηκε από τον νεολογισμό “έμφυλο”) ως αναπόσπαστο και θεμελιώδη παράγοντα του ταξικού πολέμου είτε αγνοούνται προκλητικά στο πλαίσιο της διαταξικότητας ή αντιμετωπίζονται από τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα στην καλύτερη περίπτωση ως παρωχημένες πρωτοκυματικές τερφ (!) και στην επικρατέστερη σαν μαριονέτες των εξουσιαστών της πατριαρχίας. ‘’Αναπαράγουν’’ αναχρονιστικές, ελλιπείς μεθόδους και ρητορική αποκλεισμών άρα η δυναμική τους ωχριά μπροστά στο απροσμέτρητο σθένος της Κέητλην Τζένερ. Ενός λευκού ρεπουμπλικάνου πάμπλουτου άνδρα. Φορμαλισμός, ρεφορμισμός και ιεραρχία.Ειδικά η ντόπια αντιεξουσιαστική και αναρχική εκδοχή των κοινωνικών αντιστάσεων διαμόρφωσε αυτοβούλως τις επικρατούσες ζοφερές συνθήκες. Με αυτολογοκρισία, αμηχανία, ενοχή, άγνοια, αμετροέπεια και μεταμοντέρνες γλαφυρότητες επέτρεψε την διείσδυση και την διάλυση του προκείμενου κινηματικού χώρου απ’ τους αμερικάνους και τους βερολινέζους νεολίμπεραλ. Η συγκυριακή και ευκαιριακή στελέχωση συνδυαστικά με την μικροαστική γενεαλογία και την διαχρονικά κληροδοτούμενη απόκρυψη ζητημάτων κάτω απ΄το χαλάκι έβρισκε ανέκαθεν μπόσικες τις α/α τάσεις σε οποιοδήποτε εισοδισμό ενώ αποδέχονταν βολικά και αναθετικά κάθετες ιεραρχίες. Τώρα πρέπει να τις ανασχηματίσουν ώστε να επιβιώσουν ως παραπληρωματικό και εικονογραφικό στοιχείο του δημοκρατικού τόξου και ποτέ ξανά ως αιχμή (έστω μεθοδολογικά) του ανατρεπτικού κινήματος. Το “μένουμε Ευρώπη” στην νεοελληνική καθημερινότητα πραγματώνεται αποκλειστικά και μόνο στους εναπομείναντες πλέον μαυροπολύχρωμους κύκλους. Αλλά αυτά αφορούν ελάχιστα.

Κανείς δεν θεωρείται εκ προοιμίου επαναστάτης ούτε και προτείνεται η βασανιστική ανισότητα για να γαλβανιστεί ως τέτοιος. Μια τέτοια συλλογιστική αποτελεί φαιδρότητα. Αντίστοιχη και η γελοιότητα του όποιου καταπιεσμένου που διατείνεται πως αντιλαμβάνεται τη θέση του να λικνίζεται ως προστατευόμενο τέκνο στην αγκαλιά του μεγαλοαστισμού και της αντίδρασης. Ο καπιταλισμός του ουράνιου τόξου δεν προέκυψε ως προοδευτικότερη οικονομικο-κοινωνική εκδοχή των επιφάσεων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Αντιθέτως είναι ένα ακραία νεοφιλελεύθερο μόρφωμα που ουδετεροποιεί δυνάμεις κατευθύνοντας την περιδίνηση της εικονοκλαστικής ηδυπάθειας. Αναπτέρωσε το λιπόθυμο σώμα της δυτικής ελεύθερης αγοράς της κρίσης του 2008 κατασκευάζοντας νέες εμπορικές ομάδες στόχους και τις ανάγκες τους σε κάθε πιθανό τομέα. Το ροζ imperium λειτουργεί ακριβώς όπως το ετεροκανονικό. Και εκεί ως γνωστόν Αμανιρένας και Σπάρτακος δεν χωράνε.

από δεινόσαυρες

23/1/2024
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr
A-Infos Information Center